Czy był kochany? Starał się być. Starał się układać sobie wszystkie te słowa i akcje, żeby mieli swój mały zakątek szczęścia bez konieczności zaglądania za siebie ani spoglądania zbyt intensywnie w przód. Nie musimy widzieć, że przed nami jeszcze tyle kilometrów do przejścia, że jesteśmy znużeni, zmęczeni, podeszwy już zdarte i nawet nogi zdzierają się do krwi. Cain nie potrafiłby inaczej, ale zamknięcie się w bańce z Flynnem dawało mu poczucie życia. Trawa była zieleńsza, powietrze miłe i uśmiech sam poszerzał się na ustach, a we wnętrzu panowało coś takiego... miłego. Tak nazywali miłość. Więc skoro Fleamont, mimo tego, co mu przed momentem powiedział, uważał go za kochanego to on sam widział w tym potencjał. I przede wszystkim potwierdzało to jego wrażenie, że Flynn naprawdę zmądrzał przez te wszystkie lata. Zamienił się z dzieciaka krzyczącego o mleko i ululanie do snu w mężczyznę, który... którego zmęczyło życie. Więc się poddawał. Już taka ilość złości nie miała sensu, już odpuszczał, już rozumiał, już to wszystko układało się w inną opowieść jego życia. Nie mogli tego doświadczać razem, więc dzielili się teraz - po latach rozłąki. Nawet jeśli Bletchley nie chciał tworzyć nieprzyjemnych sytuacji i wychylać się z bezpiecznego balonika to wahanie się przed stawianiem realiów nie mogło leżeć w zasięgu jego rąk. To, co było między nimi, musiało mieć swoje granice. Jasno wyrysowane granice. Największym jego bólem tej znajomości nie było wcale to, że Flynn go zostawił. Mógłby go zostawić i kolejny raz - dopóki miałby pewność, że jest szczęśliwy to byłby wdzięczny temu światu, że w ogóle pozwolił mu go poznać. I Flynnowi, że poświęcił mu tyle uwagi i przyniósł do jego życia tyle dobrych emocji. Jego największym bólem było to, że po tych latach jedną z pierwszych rzeczy było usłyszenie o tym, że Fleamont mu nie ufał. Wszystkie słowa, jakie się wtedy potoczyły, zabolały tak mocno, że wbiły się pod skórę i już tam zostały. Rana zarosła, ból pozostał.
- Dobrze, całe szczęście, poduczę się nowych tricków. - Bletchley nie był taneczną bestią, tak jak nie był imprezową bestią, tak jak nie był towarzyską bestią... wymieniać dalej? Nie znaczyło to, że unikał imprez, że nie chciał wychodzić ze znajomymi czy że odmawiał tańców. To było miłe - doświadczanie tego wszystkiego. Miłe, bo wszyscy wokół byli radośni, bo wszystko wokół ciebie żyło, mieniło się kolorami i błyszczało. Ludzie byli inni, kiedy mogli pozwolić sobie na chwile beztroski i lubił ich takimi oglądać. Sam wtedy czuł się niemal tak - beztrosko. Jak beztroska była ta chwila. Cain z zainteresowaniem spojrzał na dłoń Flynna, która badała ślady na skórze jakby chciał sobie przypomnieć wszystko, co z nim zrobił teraz, trzy godziny temu i jeszcze więcej godzin wcześniej. Uniósł się do pozycji siedzącej, gdy już nawet Flynn się odsunął i pomachał dłonią przed twarzą z ciężkim oddechem. Od tego ciepła. Od zmęczenia. Nie wiedział, czy bardziej chciało mu się spać i ignorować pot na plecach, czy bardziej miał ochotę iść się wykąpać, a potem... potem położyć się obok, na trawie, bo dyskomfort przepoconego koca zeżarłby go żywcem.
- Romantyzm nie ma niczego wspólnego z dojrzałością. - Z ciekawością przyglądał się Edgowi, kiedy ten opowiadał ten wydumany obrazek. Czy go czuł? Chyba nie? A jednocześnie potrafił sobie to wyobrazić i wiedział, co mężczyzna miał na myśli. Zawsze była ta jedna, niezdobyta kobieta, której wszyscy chcieli, ale nikt nie miał odwagi wyciągnąć dłoni. A kiedy wyciągał to się sparzał. Pozwoli ci się nazwać kochanie, a potem cię zniszczy. Ty jej jeszcze podziękujesz. - Czemu nagle o tym myślisz? - Cain nie potrafił siebie samego w takiej wizji odnaleźć. To znaczy potrafił - jako obserwatora z boku. Niektórzy mieli charyzmatyczną osobowość - mamiąco wręcz przyciągającą. Onieśmielali - rzeczywiście, dokładnie tak, jak Flynn to ujął. Bletchley nigdy nie czuł się ofiarą takich ludzi. Wystarczyło, że był ofiarą Fleamonta Bella. - Hmmm... - Czy czuję muzykę? Spojrzał ku niebu, w zastanowieniu przesuwając palcem po rzemieniu, który zawsze nosił na szyi, a na jego krańcu kryształ - jego wahadełko, chociaż niekoniecznie wiele osób zdawało sobie z tego sprawę. - Nie. - Odpowiedział po przekalkulowaniu pytania. - Lubię oglądać, słuchać i czytać te wszystkie artystyczne pierdoły, bo są ładne. - Tyle.