07.05.2024, 19:57 ✶
Odetchnąłem, kiedy Daisy znalazła się w murach domku. Obejrzałem go oczywiście, sprawdziłem, czy nic nie czai się w jego kątach, ale wyglądał na normalny, nawet starannie wysprzątany, prawdopodobnie przygotowany na nowych gości, więc zachęciłem Daisy by nieco odpoczęła. Sam również odpoczywałem, wiedząc, że jest względnie bezpieczna. Względnie, bo wciąż nie wiedzieliśmy, co się działo w tym ośrodku, a ta istota mogła być groźna również w środku. Wszystko zależało od tego, czym była, ale... na razie tego czegoś nie było w pobliżu. Była tylko Daisy albo AŻ Daisy.
Cały czas myślałem o tym, żeby przypadkiem jej się coś nie stało. Mnie tam mogli diabli ponieść, ale strata w postaci jej osoby nie wchodziła w grę. Miała naprawdę piękny umysł. Chłonął fakty jak gąbka, łączył je w jedną spójną pajęczynę. Zasługiwała z pewnością na znacznie lepsze stanowisko niż aktualne, więc zamierzałem ją w tym wspierać i może nawet namierzyć Potwora z Windermere...? Heh. Może tytuły nagłówków oraz nazwy bestii powinienem pozostawić Lockhart. Nawet chciałem ją o to zagaić, co sądzi, co by poradziła w tym temacie, ale wyglądała na tak zmęczoną, że nie miałem serca jej męczyć. Jedynie zaprzeczyłem gestem, że raczej historyk nie pomylił tych istot, nawet mruknąłem coś w stylu, że nie sądzę..., jednakże nie dokończyłem głośnej myśli, gdyż Daisy odpłynęła do krainy snów. Wyglądała przy tym tak niewinnie, słodko. Żywo.
Zamyśliłem się na chwilę, ale zaraz wróciłem spojrzeniem do okna, gdzie znowu dostrzegłem płomienie na jeziorze. Tam musiała być jakaś wyspa... To nawet mogło być ognisko, ale musiałbym tam być by to potwierdzić... Tylko że Daisy... Nie wiem, czy chciałem ją zostawiać. Czułem się za nią odpowiedzialny, w tym za jej drogocenne życie, ale... mogłem również zdobyć materiał dla niej, a przy okazji również uratować czyjeś życie, gdyż ktoś właśnie zbliżał się niebezpiecznie blisko jeziora, gdzie przecież działy się jakieś niestworzone walki. Obstawiałem, że to nikt z BUMu ani ośrodka, bo raczej nie działałby w pojedynkę. Prawda? Raczej miało sens, aczkolwiek... Gdyby Daisy nie spała, zapewne miałaby inne spostrzeżenia. Bardziej trafne.
Podrapałem się po głowie. Cóż, nie czułem żeby coś złego kręciło się przy domku, więc pozwoliłem sobie szepnąć kilka słów do dziewczyny by zweryfikować, jak głęboko przysnęła. Cóż, nie zbudziła się, więc ją okryłem świeżą kołdrą oraz kocem. Była tu bezpieczna, poza tym zamierzałem być nieopodal i mieć oko na domek. I szybko tu wrócę. Nim się obejrzę, zacznie świtać. Tak.
Wyszedłem z domku i rozejrzałem wokół. Nie chciałem zwrócić uwagi nieporządnych osób, więc zacząłem również skradać się w kierunku molo oraz łódek. Obstawiałem, że nieznajomy chciał się dostać na wyspę żeby zweryfikować źródło płomienia... A może po prostu utonąć. Cóż, niezależnie od intencji, postanowiłem go zaczepić.
- Przepraszam, ale nie wolno tu przebywać. Wbrew pozorom, to niespokojna woda - ostrzegłem nieznajomego, wychodząc z ukrycia gdzieś za jego plecami. O ile udało mi się do niego podejść bezszelestnie. Bo kto wie? Może wcale go nie zaskoczyłem swoją obecnością?
Rzucam AF na bezszelestne skradanko
Cały czas myślałem o tym, żeby przypadkiem jej się coś nie stało. Mnie tam mogli diabli ponieść, ale strata w postaci jej osoby nie wchodziła w grę. Miała naprawdę piękny umysł. Chłonął fakty jak gąbka, łączył je w jedną spójną pajęczynę. Zasługiwała z pewnością na znacznie lepsze stanowisko niż aktualne, więc zamierzałem ją w tym wspierać i może nawet namierzyć Potwora z Windermere...? Heh. Może tytuły nagłówków oraz nazwy bestii powinienem pozostawić Lockhart. Nawet chciałem ją o to zagaić, co sądzi, co by poradziła w tym temacie, ale wyglądała na tak zmęczoną, że nie miałem serca jej męczyć. Jedynie zaprzeczyłem gestem, że raczej historyk nie pomylił tych istot, nawet mruknąłem coś w stylu, że nie sądzę..., jednakże nie dokończyłem głośnej myśli, gdyż Daisy odpłynęła do krainy snów. Wyglądała przy tym tak niewinnie, słodko. Żywo.
Zamyśliłem się na chwilę, ale zaraz wróciłem spojrzeniem do okna, gdzie znowu dostrzegłem płomienie na jeziorze. Tam musiała być jakaś wyspa... To nawet mogło być ognisko, ale musiałbym tam być by to potwierdzić... Tylko że Daisy... Nie wiem, czy chciałem ją zostawiać. Czułem się za nią odpowiedzialny, w tym za jej drogocenne życie, ale... mogłem również zdobyć materiał dla niej, a przy okazji również uratować czyjeś życie, gdyż ktoś właśnie zbliżał się niebezpiecznie blisko jeziora, gdzie przecież działy się jakieś niestworzone walki. Obstawiałem, że to nikt z BUMu ani ośrodka, bo raczej nie działałby w pojedynkę. Prawda? Raczej miało sens, aczkolwiek... Gdyby Daisy nie spała, zapewne miałaby inne spostrzeżenia. Bardziej trafne.
Podrapałem się po głowie. Cóż, nie czułem żeby coś złego kręciło się przy domku, więc pozwoliłem sobie szepnąć kilka słów do dziewczyny by zweryfikować, jak głęboko przysnęła. Cóż, nie zbudziła się, więc ją okryłem świeżą kołdrą oraz kocem. Była tu bezpieczna, poza tym zamierzałem być nieopodal i mieć oko na domek. I szybko tu wrócę. Nim się obejrzę, zacznie świtać. Tak.
Wyszedłem z domku i rozejrzałem wokół. Nie chciałem zwrócić uwagi nieporządnych osób, więc zacząłem również skradać się w kierunku molo oraz łódek. Obstawiałem, że nieznajomy chciał się dostać na wyspę żeby zweryfikować źródło płomienia... A może po prostu utonąć. Cóż, niezależnie od intencji, postanowiłem go zaczepić.
- Przepraszam, ale nie wolno tu przebywać. Wbrew pozorom, to niespokojna woda - ostrzegłem nieznajomego, wychodząc z ukrycia gdzieś za jego plecami. O ile udało mi się do niego podejść bezszelestnie. Bo kto wie? Może wcale go nie zaskoczyłem swoją obecnością?
Rzucam AF na bezszelestne skradanko
Rzut PO 1d100 - 32
Slaby sukces...
Slaby sukces...