Możliwe... co w świecie magii było NIE możliwe? Nawet zmarli byli w stanie powrócić do życia, więc czemu nie mogłaby się pojawić magia, która była skrywana jak zazdrosny sekret przez mieszkańców głębin? Dywagowanie z tym i próby ogarnięcia tego, co samemu się widziało w mrokach Perły Morza, w tym ogłuszającym bólu głowy i smrodzie trupów było poza jego zasięgiem w tym momencie. Jednocześnie musiał po to wyciągnąć dłoń. Czy na pewno. Tak. Był pewien tego, co widział. Jednocześnie czy mógł to powiedzieć na głos? Ha... Na głos chyba mógłby powiedzieć, że nie jest pewien.
- Widziałem wystarczająco cudów, które nie powinny mieć miejsca, żeby uwierzyć, że trytony nagle dostaną nóg. - Albo pojawi się jakaś magia, dzięki której zaczną latać. Albo woda podniesie się i zatopi miasteczko. Sky is the limit - a do nieba jeszcze była daleka droga. Laurent z natury badał - opisywanie tego, co niepoznane, było jego pasją, chociaż wybrał bardzo statyczne życie, może pora było to zmienić. Kiedy jednak chciał się ruszyć to pojawiały się ku temu przeszkody - jak ten "śmieszek", który napastował New Forest.
- Nigdzie nie wrócisz. - Nie podlegało to żadnej dyskusji, ledwo doprowadzili ją do jakiegoś sensownego stanu, pewnie to ból tak ją otumaniał i nie pozwalał trzeźwo myśleć. Swoim tonem Laurent nie zostawiał pola do dywagacji, chociaż był on jednocześnie spokojny. Na pewno spokojniejszy niż w momencie, kiedy zwrócił się do Perseusa i teraz tego żałował, ale trudno. W tym momencie ten zakochany szaleniec pomagał, w następnej chwili mógł zrobić coś zupełnie nieprzewidywalnego. Tak samo jak nie potrafił przewidzieć, co zrobi Ciril. Skinął głową w stronę Geraldine, która udała się na obchód terenu. Przez jego głowę przebiegały pytania - co zrobić? Czy naprawdę zabrać Cirila do Munga? Jak, skoro nie działała teleportacja? Jak wykorzystać lepiej Victorię i Esme? Czy w ogóle trzeba? Co zrobić z wodą, która dzisiaj nawet nie szemrała kołysanek na ucho? Piętrzyły się i przelewały przez głowę.
- Śpiew. Chcą śpiewać, żeby wszystkich zwabić. - Przesunął się, żeby zrobić miejsce Esme do przytrzymania foki i pomocy w oporządzeniu jej ran. Nie oddalił się - jedynie zmienił swoją pozycję, żeby ciągle trzymać dłoń na płetwie foki. Jej napięcie było bardzo rzucające się w oczy. - Utopią część, innych omamią, żeby zwrócić ludzi przeciwko sobie. - Wyciągnął dłoń, żeby przesunąć nią po pysku foki i unieść ją, kiedy Perseus podawał eliksir podarowany przez Victorię. - Nie. - To wypowiedział już bardziej stanowczo, krótko, niemal ostro, ale zaraz się rozluźnił i kontynuował spokojniej. - Jesteś ranny. Potrzebujesz sił. Twoje rany otworzą się pod wodą, czeka cię jedynie śmierć. To nie jest bohaterski los, Cirilu. Miło mi cię poznać. To jest Perseus, Victoria oraz Esme. Ja mam na imię Laurent. - Przesuwał uspakajająco kciukiem po futrze istoty zbroczonej krwią, której zapach wody mieszał się z tym mdlącym, żelazistym zapachem i teraz smrodem alkoholu. - Pozwól, że się tobą zaopiekuję, a potem zaopiekujemy się wodą i jej mieszkańcami. - Z ludźmi należało się obchodzić różnie. Do jednych trafiały nakazy, do innych zakazy, a jeszcze inni potrzebowali głaskania z włosem. - Zobacz, ile osób próbuje ci pomóc. Każdej z nich zależy na tym, żeby panował tu spokój i porządek. Victoria jest aurorem, przedstawicielką prawa. Chroni takich jak ty czy ja. - Kłamstwo? Nieee... ledwo manipulacja. Pewne pominięcie czy niedopowiedzenie. Nie wiedział, na ile Ciril był zaznajomiony z życiem ludzi, ale wolał założyć, że nie wiedział wielu rzeczy mieszkając tutaj, wśród mugoli... pewnie czuł się tutaj bezpieczniej. I dobrze. Nigdy nie warto było wkraczać do świata ludzi takim jak oni. - Zaufaj mi. Razem osiągniemy przecież więcej niż osobno. Tak przecież było zawsze. Stadem. Razem. - Selkie mogły nie lubić ludzi, bać się ich, ale jednocześnie w części do nich należały. I zawsze były bardzo towarzystwie względem siebie wzajem. Foki miały w końcu życie rodzinne, stadne, we krwi.