Chciał podejść do tego od podstaw. On nowa. Nie chciał na nic naciskać. Może sam się w tym gubił. Może potrzebował jednak kogoś, kto mu pomoże obrać odpowiedni kierunek? Z rodzeństwem nie chciał poruszać tego tematu. To był jego uczuciowy problem. Jak mu pomogą? Sam nie wiedział. Przypadek ten może zostać inaczej przez każdego interpretowany.
Dlatego zaproponował znajomość koleżeńską. Ale czy daliby radę, czy zaś ona, patrzeć na niego w tej sposób? Udawać, że nic takiego nie miało miejsca? Czarodziej nie wiedział jak miałby inaczej naprawić swój błąd. Nie był w tym dobry. Żaden nawet eliksir temu nie pomoże.
Fatum rodzinne? Prawdopodobnie może być w tym jakaś część prawdy. Mimo bogactwa, zarządzania szpitalem, coś jednak mogło nie iść dobrze w kwestiach miłosnych, rodzinnych? Lecz czy ktokolwiek z ich gałęzi rodzinnej się do tego przyzna?
Nie chciał drugi raz popełnić swojego błędu. Wykonał już najpewniej wszystkie obietnice i założenia ojca jako dziedzic. Czy mógł już teraz czuć się od tego wolny, że może żyć tak jak chce? Z kim, chce? Jego syn możliwe, że potrzebował matki. Dorastając, zapomni ją na pewno. Myślał także o przyszłości syna. Stanął przed sytuacją trudną, musząc samemu zająć się jego wychowywaniem. Przynajmniej do czasu, aż chłopak pójdzie do Hogwartu.
Camille, zapewniła, że to co próbował z nią ustalić na początek, jak zacząć na nowo się spotykać, odbudować relację. Związek. Dała mu nadzieję. Otuliła swymi słowami jego serce.
Rozmowa zamiast ucieczki. Zamiast chowania się. Przytaknął, że rozumiał. Jak sam wspomniał, dostosuje się. Aby ją odzyskać. Aby była jego. Ponownie. Nie interesowało go już zdanie i opinia innych.
- Oczywiście.Zgodził się od razu, posyłając jej swój ciepły uśmiech. Jakby próbował w nim ukryć nadzieję, którą mu dała. W którą chciał wierzyć, że dostał szansę naprawienia bolesnego błędu. Aby nie odebrała to źle, inaczej interpretowała. Szanował ją i jej zdanie. Z tej podzięki, ujął pewniej jej dłoń i ucałował, przysuwając bliżej. Zaraz odłożył, puścił. Nie będąc wstanie oderwać od niej wzroku. Także on poczuł w sobie ulgę. Swobodę.
- Dziękuję.
Podziękował za to, że dała mu szansę. Nawet, jeżeli była malutka. Zgodził się od razu na to odprowadzenie do domu. Jakby to miało nadać im początek odbudowania co było stracone.
Skupił zaraz swoją uwagę na kawie, której upił łyk. Zamówili, trzeba ją wypić, zanim opuszczą kawiarnię.