10.05.2024, 17:26 ✶
W normalnych okolicznościach Brenna rozpoznałaby Francescę i może nawet jęknęłaby na jej widok – nie że spodziewała się morderczych intencji z jej strony, ale naprawdę, naprawdę współczuła swojemu bratu tego, jak bardzo ta kobieta nie chciała się od niego odczepić. W tej chwili było jednak ciemno, a ona nie widziała w pełni wyraźnie. Dostrzegła czerwień płaszcza i jasne włosy, ale nie miała pojęcia, że to jedna z dziewczyn z Doliny, która nie znosiła Brenny właściwie od zawsze, a jeszcze bardziej odkąd Erik nie zdecydował się paść przed nią na kolana z pierścionkiem.
– Tak. Jasne. Wiedziałam – zapewniła, gdy Prewett się przedstawił, chociaż w pierwszej chwili absolutnie nie wiedziała i miała pewne trudności w zrozumieniu, skąd uzdrowiciel właściwie się tutaj wziął. I dopiero sekundę po rozpoznaniu uświadomiła sobie, że właściwie to nie musiał iść do Lupinów, bo sam był uzdrowicielem. – Dźgnięto mnie – wyjaśniła odkrywczo, jakby nie – było – to – oczywiste. Brenna bywała całkiem bystra, ale ubytek krwi i ból nieco utrudniały koncentrację i wyczerpujące odpowiadanie na pytania. – Rękojeść. Jest zaklęta. Nie wolno jej dotykać gołą dłonią. Nie wiem. Czy da się go tak po prostu wyjąć.
Bo problem dotknięcia dało się załatwić rękawiczkami, ale jeżeli już broń uparcie nie będzie chciała się ruszyć, to pojawiał się problem i potrzeba było kogoś, kto rozproszy ciążącą nad nim magię.
Oczywiście, w piątki trzynastego czy daty z dużą ilością szóstek lub dziewiątek, Brenna nie mogła po prostu oberwać nożem. To musiał być dziwny, magiczny nóż, jedyny w swoim rodzaju.
– Mogę iść – zapewniła uparcie, bo oczywiście, że mogła iść, przeszła tutaj z zaułku, to przejdzie jeszcze parę kroków, prawda? Podparła się jednak o niego bez oporów, drugą ręką wciąż podpierając się o tę cudowną ścianę, taką stałą i ułatwiającą nie wyrżnięcie się na ten głupi łeb, i pozwoliła się poprowadzić do środka. W tej chwili nawet nie uświadomiła sobie, że psuje im randkę: czas podziękowań, przeprosin oraz oferowania, że wyśle Francesce Błędnego Rycerza pełnego kwiatów (może się zrefermowała i nie była już tak szalona? A może Basilius lubił szalone?) miał dopiero nadejść, kiedy przestanie krwawić.
– Tak. Jasne. Wiedziałam – zapewniła, gdy Prewett się przedstawił, chociaż w pierwszej chwili absolutnie nie wiedziała i miała pewne trudności w zrozumieniu, skąd uzdrowiciel właściwie się tutaj wziął. I dopiero sekundę po rozpoznaniu uświadomiła sobie, że właściwie to nie musiał iść do Lupinów, bo sam był uzdrowicielem. – Dźgnięto mnie – wyjaśniła odkrywczo, jakby nie – było – to – oczywiste. Brenna bywała całkiem bystra, ale ubytek krwi i ból nieco utrudniały koncentrację i wyczerpujące odpowiadanie na pytania. – Rękojeść. Jest zaklęta. Nie wolno jej dotykać gołą dłonią. Nie wiem. Czy da się go tak po prostu wyjąć.
Bo problem dotknięcia dało się załatwić rękawiczkami, ale jeżeli już broń uparcie nie będzie chciała się ruszyć, to pojawiał się problem i potrzeba było kogoś, kto rozproszy ciążącą nad nim magię.
Oczywiście, w piątki trzynastego czy daty z dużą ilością szóstek lub dziewiątek, Brenna nie mogła po prostu oberwać nożem. To musiał być dziwny, magiczny nóż, jedyny w swoim rodzaju.
– Mogę iść – zapewniła uparcie, bo oczywiście, że mogła iść, przeszła tutaj z zaułku, to przejdzie jeszcze parę kroków, prawda? Podparła się jednak o niego bez oporów, drugą ręką wciąż podpierając się o tę cudowną ścianę, taką stałą i ułatwiającą nie wyrżnięcie się na ten głupi łeb, i pozwoliła się poprowadzić do środka. W tej chwili nawet nie uświadomiła sobie, że psuje im randkę: czas podziękowań, przeprosin oraz oferowania, że wyśle Francesce Błędnego Rycerza pełnego kwiatów (może się zrefermowała i nie była już tak szalona? A może Basilius lubił szalone?) miał dopiero nadejść, kiedy przestanie krwawić.
Don't promise to live forever. Promise to forever live while you're alive.