11.05.2024, 10:20 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 11.05.2024, 10:23 przez Florence Bulstrode.)
siFlorence umiała być przekonująca, ale obawiała się, że nawet wszystkie jej umiejętności interpersonalne to o wiele za mało, aby przekonać Fabiena, by przestał być sobą – potrzeba by tu bardzo utalentowanego hipnotyzera, kilku sesji i paru nielegalnych zaklęć. Dolores… pewnie mogła udowodnić jej, że Fabien to drań, przekonanie uzdrowicielki do opuszczenia go będzie już trudniejsze.
Ale dobitne wyjaśnienie, dlaczego swoje sprawy mają pozostawić za progiem szpitala, nie wydawało się nieosiągalne.
– Ludzie są znacznie gorsi niż potwory, Basiliusie. Nie mogą się wymawiać, że nie mają wyboru – skwitowała. Chociaż to przecież wcale nie tak, że próbowała kogokolwiek dręczyć! Po prostu jeśli zawsze byłeś miły dla ludzi, ci rzadko czegoś się uczyli, przynajmniej zdaniem Florence. Nie wspominając już o tym, że błędy może nie powinny być piętnowane, ale na pewno wskazane i naprawione.
Ale komentarz kuzyna faktycznie ją rozbawił. Nie żeby kogoś innego nie spiorunowała za ten spojrzeniem, rodzina jednak zawsze miała u Florence Bulstrode pewną taryfę ulgową. Nepotyzm? Być może – chociaż taryfa ulgowa rzecz jasna obejmowała jedynie sposób jej zachowania, a już nie choćby załatwianie czegoś w szpitalu.
Rozbawienie nie miało szans utrzymać się długo. Burza na środku szpitala nie była zabawna. Woda zalewająca korytarz też nie. Mężczyzna, wokół którego waliły błyskawicę – bogowie, ten parkiet trzeba będzie odremontować (chociaż nawet w takiej chwili przez głowę Florence przeszło, że może to dobrze, bo właściwie parkiet wymagał na tym piętrze odrestaurowania już pięć lat temu) – nie miał w sobie nawet grama czegokolwiek zabawnego.
Coś w chmurze pod sufitem zamruczało złowieszczo, a pan Clark kucnął i złapał się za głowę. Uzdrowiciel, który usiłował go uspokoić, rzucił się do ucieczki, kiedy błyskawice wokół niego skłębiły się jeszcze bardziej, a z chmurki walnął piorun.
– Zdecydowanie – przytaknęła Florence. Jeden problem na raz. Najpierw burza, potem pan Clark. – Finite Incantatem – powiedziała, poruszając nadgarstkiem. Rzucony tutaj czar – a może już nawet klątwa, bo ten piorun z chmurki zdawał się niebezpieczny, i skoro panna Stacey nie dała rady nic z tym wszystkim zrobić, musiała to być silna magia – nie ustąpił jednak łatwo. Zaklęcie Florence sprawiło, że deszcz przestał padać, chmura jednak wciąż wisiała i pomrukiwała złowrogo…
Rzucam na rozproszenie, pod edycję posta
Ale dobitne wyjaśnienie, dlaczego swoje sprawy mają pozostawić za progiem szpitala, nie wydawało się nieosiągalne.
– Ludzie są znacznie gorsi niż potwory, Basiliusie. Nie mogą się wymawiać, że nie mają wyboru – skwitowała. Chociaż to przecież wcale nie tak, że próbowała kogokolwiek dręczyć! Po prostu jeśli zawsze byłeś miły dla ludzi, ci rzadko czegoś się uczyli, przynajmniej zdaniem Florence. Nie wspominając już o tym, że błędy może nie powinny być piętnowane, ale na pewno wskazane i naprawione.
Ale komentarz kuzyna faktycznie ją rozbawił. Nie żeby kogoś innego nie spiorunowała za ten spojrzeniem, rodzina jednak zawsze miała u Florence Bulstrode pewną taryfę ulgową. Nepotyzm? Być może – chociaż taryfa ulgowa rzecz jasna obejmowała jedynie sposób jej zachowania, a już nie choćby załatwianie czegoś w szpitalu.
Rozbawienie nie miało szans utrzymać się długo. Burza na środku szpitala nie była zabawna. Woda zalewająca korytarz też nie. Mężczyzna, wokół którego waliły błyskawicę – bogowie, ten parkiet trzeba będzie odremontować (chociaż nawet w takiej chwili przez głowę Florence przeszło, że może to dobrze, bo właściwie parkiet wymagał na tym piętrze odrestaurowania już pięć lat temu) – nie miał w sobie nawet grama czegokolwiek zabawnego.
Coś w chmurze pod sufitem zamruczało złowieszczo, a pan Clark kucnął i złapał się za głowę. Uzdrowiciel, który usiłował go uspokoić, rzucił się do ucieczki, kiedy błyskawice wokół niego skłębiły się jeszcze bardziej, a z chmurki walnął piorun.
– Zdecydowanie – przytaknęła Florence. Jeden problem na raz. Najpierw burza, potem pan Clark. – Finite Incantatem – powiedziała, poruszając nadgarstkiem. Rzucony tutaj czar – a może już nawet klątwa, bo ten piorun z chmurki zdawał się niebezpieczny, i skoro panna Stacey nie dała rady nic z tym wszystkim zrobić, musiała to być silna magia – nie ustąpił jednak łatwo. Zaklęcie Florence sprawiło, że deszcz przestał padać, chmura jednak wciąż wisiała i pomrukiwała złowrogo…
Rzucam na rozproszenie, pod edycję posta
Rzut PO 1d100 - 7
Akcja nieudana
Akcja nieudana
Rzut PO 1d100 - 45
Sukces!
Sukces!