Na jej pytanie o swoją znajomość z Brenną, kiwnął potwierdzająco głową. Na nowej stronie, dopisał kilka słów: ”Nie pracowaliśmy może razem, ale znam ją z pracy. Była w brygadzie, ja aurorem.”
Napisał, skąd kojarzył dziewczynkę, z którą koleżankowała się Olivia. Nie musiał z Brenną zamieniać słów. Mógł kojarzyć z widzenia, mijania się na korytarzach Departamentu. Ale kojarzył ją. Widocznie, dalej tam pracowała, skoro zabiegana.
Słuchając wyjaśnień Olivii, musiał skupić się na połapaniu tego jej łańcuszka znajomości, która kogo jest przyjaciółką. Dziewczyny mają chyba to do siebie, że potrafią każdą dziewczynę nadającą na tych samych falach, uznać za przyjaciółkę. Ale nie Olivia. Ona była z tym ostrożniejsza.
Jeśli zaś o kłopotach mowa. Tristan pokręcił lekko głową i z uśmiechem, sugerującym się chyba zdążył się o tym trochę przekonać. Lecz były to przecież małe wpadki. Małe wypadki? Nie miał pojęcia o czymś większym.
Z kolei w sprawie urodzin Olivii, Tristan mając co prawda zgodę od niej na spędzenie jej dnia we dwoje, już miał pomysły, jak go zorganizować. Znacznie łatwiej szło cokolwiek ustalić, kiedy byli pewni swojego związku. Na ile mógł pozwolić sobie z działaniami, przygotowaniami. Nie musi się to skończyć na samym wręczaniu prezentu. Ten dzień mógł być przecież dla niej magiczny.
”Zapamiętam.” – napisał na kartce notesu, w odpowiedzi o jej preferencje urodzinowe. Być może zdążyła zobaczyć, kiedy dotknęła jego dłoni. Uśmiechnął się ciepło z uczuciem. Jakby może chciał ją zapewnić, że niczym się przejmować nie musi. Że to on teraz spróbuje jej zorganizować ten dzień, tylko we dwoje.
Jej dotyk na jego dłoni był przyjemny. Nie zabierał swojej.
Dalej z tematem rozmowy, mogli skupić się na tych lokacjach. Olivię zastanowił stan pomieszczeń. Stąd padające pytania.
”Trudno mi ocenić. Może chodzi o to, że nie umeblowane? Właściciel zabrał wszystko i lokal zostawił pusty sam w sobie?” – napisał odpowiedź i jej pokazał. Sam nie do końca wiedział jak to określić, póki nie zobaczą tego na własne oczy. A może skończy się też na tym, że nie weźmie żadnego z nich? A stan surowy, mógł także sugerować dokończenia remontu lub byłby zapewne wskazany do wykonania.
Na kwestię sprawdzania dziur, uśmiechnął się szerzej, jakby chciał się zaśmiać, ale przecież głosu nie posiadał. Rozbawiła go tym. Ale faktycznie, będzie trzeba i to wziąć pod uwagę.
Skinął głową na jej słowa, dotyczące pięknej lokacji restauracyjnej. Jak i spokoju tutaj panującego. Zgadzał się z tym. Pierwsza z boku i już zamówili sobie obiad. Na który jeszcze chyba muszą poczekać. Tristan zerknął na swój zegarek, kontrolując czas. Z przyniesieniem posiłku, jak i do spotkania z umówionym człowiekiem.