22.12.2022, 19:29 ✶
Gościnny i ciepły dom nie wywoływał w Moody żadnych emocji. Nie mogła sobie pozwolić na roztopienie serca, kiedy tak wiele zależało od jej skupienia na celach, które sobie określili. Polegał na niej. Liczył na nią.
— No właśnie. — Czy można to nazwać bzdurami? Sama ostrożnie wybierałaby to słowo, nie lekceważąc siły z jaką On przemawiał do swoich słuchaczy. Wierzyli mu. Rosnące grono degeneratów, którzy na swoje problemy znajdywali rozwiązania w przemocy i śmierci. Recepta na sukces nigdy dotychczas nie prezentowała się tak niepokojąco. Nigdy wcześniej grobowe widmo nie wymykało się tak realistycznie zza zasłony trzeciego oka Idy, przelewając się wprost na ich znajomą rzeczywistość.
— Zatem wiesz, że niektórzy autentycznie w to wierzą i sęk w tym, że mają ku temu podstawy. Voldemort jest potężny. Do tego stopnia, że sami nie wiemy tak naprawdę, do czego jest zdolny. Do spowodowania śmierci setek jak nie tysięcy, to na pewno. Ma przeogromny talent magiczny i zwolenników, którzy sami mają do zaoferowania swoje zasoby.— Kolejny buch wypuszczony przez usta skierowała na bok, przez chwilę odrywając wzrok od Longbottom i wpatrując się w mroczny krajobraz ogrodów posiadłości. Ponownie przeniosła spojrzenie na Brennę, przez sekundę żałując, że nie ma zdolności pozwalających dostrzec aurę jej rozmówczyni. Gdyby wiedziała jakie uczucia towarzyszą posłyszanym przez czarownicę wieściom, być może sama miałaby więcej łatwości z przekazaniem tego, co istotne.
My.
Przytaknęła lekko głową, obserwując spokojne oblicze Brenny. Ciekawe, czy wiedziała, że mają tu do czynienia z historią. Ciężko klamrą spinającą w sobie wydarzenia, jakie na zawsze zmienią, nie tylko ich wzajemną relację, ale też przyszłość i niebezpieczeństwo, na które obie się narażą. Najpierw Ida, a potem Brenna, która z pewnością nie odmówi propozycji. Tego Moody była pewna, jej pobyt w domu Longbottomów, traktowała po prostu jako formalność, której jednak wymagały ustalone przez nich zasady i odpowiedzialność, jaka spoczęła na jej barkach.
— Ile wiesz o Dumbledorze? Profesorze Albusie Dumbledorze. — Spytała wreszcie, strzepując nieco popiołu w dół poły przemoczonego płaszcza, który zdążyła zdjąć z i tak mokrych ramion. Różdżkę położyła między nimi, czubkiem wskazując w swoją stronę, a wspomnienie pierwszej rozmowy ze swoim przywódcą poczęło zapełniać umysł Idy. Do tego sprowadzały się omawiany strategie, tutaj wreszcie rozgrywały się wcześniej niedbale naszkicowane plany, wreszcie wymawiała słowa, jakie wcześniej szeptała tylko we śnie, budząc się z kolejnego koszmaru niepokoju. W rozłożonej gazecie królowała ciemna i ulotna sylwetka Voldemorta na tle nieokreślonego tła swych popleczników. Ruchomy obraz zdawał się być wyjątkowo żywy, tak jakby czarnoksiężnik miał zaraz wyjść ze stronnic i pochwycić różdżkę aurorki na własność.
give me a bitter glory.