Lato 1972, 13-14 czerwca // Towards danger; but not too rashly, nor too straight

A co jeżeli nie chciał poduczać go nowych trików? Co jeżeli chciał go mieć takim tylko dla siebie? Coraz częściej nachodziło go to, żeby mu to powiedzieć, ale bał się - nie samej w sobie prawdy, tylko tego, jak łatwo było mu akurat z nim przewyższyć wpływem pierwotną intencję. Powinien się zdrzemnąć - przespać się i zapomnieć o całym tym nonsensie - ale musiałby to zrobić gdzieś daleko od niego, gdzieś gdzie każda komórka jego ciała nie krzyczała, że Bletchley bawiący się teraz jego włosami rozwiązałby wszystkie jego życiowe problemy. To takie proste! Nic tak dobrze nie wypełniało pustki w sercu tego głupka jak spojrzenie kogoś, kto go widział i przynajmniej próbował zrozumieć.

Czy na pewno myślał o tym nagle? Jemu wydawało się, że ta scena była czymś głęboko zapisanym w jego ekscentrycznej i chaotycznej naturze.

- Generalnie lubię takie historie - przyznał otwarcie, dobrze wiedząc, że średnio pasowało to do wizerunku, jaki sobie kreował. - Opowieści o ludziach, którzy w miejscu, do którego w ogóle nie pasowali, którego być może nie lubili albo czuli się w nim obco - bo widział w tym coś większego niż piękną, pożądaną osobę tańczącą z lokalnym brzydalem - nagle spotykają kogoś, kto odmienia ich życie. - Przekręcił się na brzuch, poprawiając krzywo nałożoną bieliznę. - I budują tam sobie taki swój mały świat - dodał, przeciągając się przy tym.

Na przekór wszystkiemu, ze środkowym palcem skierowanym do kamery, przeżuwając i wypluwając wszelkie konwenanse.

Oczywiście, że musiał lubić takie historie. Wszyscy ludzie permanentnie nieszczęśliwi lubili takie historie - wyobrażali sobie swoje potencjalne losy ze wszystkimi szczegółami i to jedynie trzymało ich przy nadziei, że mieli jeszcze po co żyć. Bo niby nie miał już szans na szczęście, ale... za rogiem, gdzieś w ciemności, może jednak czyhało na niego coś, czego nie będzie musiał w nieskończoność rozpamiętywać. Coś, ha! Nie, to zawsze był ktoś. Ktoś, komu nie będzie musiał łamać serca, ani on nie złamie serca jemu. Ileż on razy spróbował czegoś podobnego w jakimś The Loft i zawiódł się kompletnie. Był na tyle ładny, żeby postawić się w sytuacji osoby adorowanej i na tyle zaczepny, żeby kogoś adorować. Los dał mu tutaj nawet taryfę ulgową - najpiękniejsi z najpiękniejszych, bogaci i uwielbiani - jakim komplementem miałeś ich niby poderwać? Już dawno rozgryzł to, że usłyszeli już absolutnie wszystko, oprócz „podobasz mi się... i co z tym zrobisz”, nikt przecież nie miał odwagi rzucić im wyzwania. Postawić ich w sytuacji, w której to oni musieli o kogoś zabiegać. Odnalazł w sobie nawet iskrę zarozumiałości mówiącą, że niewiele kobiet było dla niego kompletnie nie do oczarowania - i co z tego - żadna z nich nigdy nie była tą jedyną, a ta uważana przez niego za tą jedyną okazała się mieć zapędy do mordowania ludzi.

Jak dobrze, że wciąż można było chodzić do klubów, żeby posłuchać muzyki.

- Ja ją czuję - powiedział, po krótkiej ciszy. Nie nawiązywał wcale do tej historii sprzed chwili, do rozmów o tańcu i chęci zabrania go gdzieś, gdzie przekroczy własne granice. On wracał do tego, czego nie potrafił wydusić z siebie wcześniej. - Chyba nie w takim sensie, w jakim to zrozumiałeś. - Podniósł się do góry na łokciach, rozciągając odrętwiałe plecy. Wiedział, że to absurdalne, ale wiedział też, że Cain zauważał detale. Wieczne stukanie palcami o blat. Poruszanie biodrami do chuj wie czego, kiedy szedł do przodu w przestrzeni pozbawionej gapiów. - Czuję ją cały czas, jakby wszystko wokół mnie miało jakiś rytm, swoją melodię. I cholernie źle reaguję na to kiedy to się zmienia.