14.05.2024, 17:38 ✶
Florence weszła za Geraldine do środka. Pochyliła się i pogłaskała psy na powitanie, ale potem mimo tego, że usiłowały faktycznie ściągnąć na siebie uwagę, nie doczekały się kolejnych pieszczot - Bulstrode ruszyła za Yaxley w stronę kuchni, po czym...
Zamarła w pół kroku.
Na jej bladej twarzy o regularnych rysach malowało coś, co na u Florence pojawiało się bardzo rzadko: absolutna konsternacja.
- Bliźniak? – powtórzyła z bezbrzeżnym zaskoczeniem. Przez moment zastanawiała się nawet, czy Geraldine nie robi sobie z niej żartów. Oczywiście, że go nie kojarzyło. Przecież gdyby znała Thorana, poznałaby go od razu w szpitalu. Nie potrzebowałaby jego dokumentów, aby poznać tożsamość. – Ty masz bliźniaka?
Przecież powinna go pamiętać. Owszem, istniała całkiem spora szansa na to, że Geraldine by ich sobie nie przedstawiała. Florence przecież też nie zabierała na spotkania z Yaxleyówną swoich braci, obie spotykały się też może czasem, ale nie bardzo często – herbata raz w miesiącu, szybkie leczenie obrażeń raz na kilka tygodni, czasem przypadkowe spotkanie na ulicy, bo były sąsiadkami, wpadnięcie na siebie na jakimś przyjęciu czystokrwistych, ale i to niezbyt często, bo przecież żadna z nich nie chodziła na każdą fetę, obie miały swoje zajęcia... Nie było to aż tak intensywne, by doskonale znały swoje rodziny (ale przecież znała Astarotha i kojarzyła jej starszego brata!) Na upartego mogłaby więc nigdy nie spotkać Thorana Yaxleya. W Hogwarcie Florence też nie była najbardziej towarzyską istota na świecie, z Geraldine zaczęła utrzymywać kontakty dopiero pod koniec swojego szóstego roku, mogła nie zwrócić uwagi na chłopaka.
Ale żeby Geraldine nie wspomniała o nim ani razu przez ostatnie kilkanaście lat?
Najwyraźniej to nie byli tylko Louvain oraz Gerard.
Florence weszła w końcu do kuchni i zajęła miejsce. Była na tyle zbita z tropu, że dopiero po chwili udzieliła dalszych informacji i nie udzieliła od razu spokojnych, rzeczowych wyjaśnień, jak to miała w zwyczaju. Zignorowała i spytanie o to, czy się czegoś nie napije: nie celowo, ale po prostu tak pochłonęło ją zagadnienie bliźniaka Yaxleyówny, że jakoś puściła to pomimo uszu.
– Obawiam się... że twój brat jest albo najbardziej nieudolnym narkomanem na Wyspach Brytyjskich czy nawet w całej Europie, albo z jakichś powodów postanowił zrobić mi personalnie na złość – powiedziała w końcu. Geraldine nie wyglądała na zaskoczoną, że jej bliźniak zrobił coś dziwnego, ale Florence i tak ujęła to w słowa nieco łagodniej niż planowała początkowo, zakładając, że to ot daleki krewny... – Pogotowie ratunkowe przetransportowało go do Munga. Był pobity. Skarżył się na objawy, które wskazywały na to, że mógł doznać złamań albo obrażeń wewnętrznych. Cóż, ewidentnie nie był połamany, bo ostatecznie okazał się bardzo żwawy. W rzucaniu uroków, na przykład i skakaniu z okien.
Zamarła w pół kroku.
Na jej bladej twarzy o regularnych rysach malowało coś, co na u Florence pojawiało się bardzo rzadko: absolutna konsternacja.
- Bliźniak? – powtórzyła z bezbrzeżnym zaskoczeniem. Przez moment zastanawiała się nawet, czy Geraldine nie robi sobie z niej żartów. Oczywiście, że go nie kojarzyło. Przecież gdyby znała Thorana, poznałaby go od razu w szpitalu. Nie potrzebowałaby jego dokumentów, aby poznać tożsamość. – Ty masz bliźniaka?
Przecież powinna go pamiętać. Owszem, istniała całkiem spora szansa na to, że Geraldine by ich sobie nie przedstawiała. Florence przecież też nie zabierała na spotkania z Yaxleyówną swoich braci, obie spotykały się też może czasem, ale nie bardzo często – herbata raz w miesiącu, szybkie leczenie obrażeń raz na kilka tygodni, czasem przypadkowe spotkanie na ulicy, bo były sąsiadkami, wpadnięcie na siebie na jakimś przyjęciu czystokrwistych, ale i to niezbyt często, bo przecież żadna z nich nie chodziła na każdą fetę, obie miały swoje zajęcia... Nie było to aż tak intensywne, by doskonale znały swoje rodziny (ale przecież znała Astarotha i kojarzyła jej starszego brata!) Na upartego mogłaby więc nigdy nie spotkać Thorana Yaxleya. W Hogwarcie Florence też nie była najbardziej towarzyską istota na świecie, z Geraldine zaczęła utrzymywać kontakty dopiero pod koniec swojego szóstego roku, mogła nie zwrócić uwagi na chłopaka.
Ale żeby Geraldine nie wspomniała o nim ani razu przez ostatnie kilkanaście lat?
Najwyraźniej to nie byli tylko Louvain oraz Gerard.
Florence weszła w końcu do kuchni i zajęła miejsce. Była na tyle zbita z tropu, że dopiero po chwili udzieliła dalszych informacji i nie udzieliła od razu spokojnych, rzeczowych wyjaśnień, jak to miała w zwyczaju. Zignorowała i spytanie o to, czy się czegoś nie napije: nie celowo, ale po prostu tak pochłonęło ją zagadnienie bliźniaka Yaxleyówny, że jakoś puściła to pomimo uszu.
– Obawiam się... że twój brat jest albo najbardziej nieudolnym narkomanem na Wyspach Brytyjskich czy nawet w całej Europie, albo z jakichś powodów postanowił zrobić mi personalnie na złość – powiedziała w końcu. Geraldine nie wyglądała na zaskoczoną, że jej bliźniak zrobił coś dziwnego, ale Florence i tak ujęła to w słowa nieco łagodniej niż planowała początkowo, zakładając, że to ot daleki krewny... – Pogotowie ratunkowe przetransportowało go do Munga. Był pobity. Skarżył się na objawy, które wskazywały na to, że mógł doznać złamań albo obrażeń wewnętrznych. Cóż, ewidentnie nie był połamany, bo ostatecznie okazał się bardzo żwawy. W rzucaniu uroków, na przykład i skakaniu z okien.