[20/11/70] — nastał czas ciemności b.longbottom&i.moody

- Ten manifest na pewno brzmi, jakby był bardzo pewny siebie. I przygotowany, a to w najbliższym czasie oznacza dla nas wiele problemów – zgodziła się Brenna. Nie wątpiła, że wiele osób zbagatelizuje te wiadomości. Na razie. Że potraktują Voldemorta jako szaleńca, który nic nie zrobi albo szybko zostanie ujęty.
Brenna pracowała jednak w BUM dostatecznie długo, aby od jakiegoś czasu przeczuwać coś więcej. Tajemnicze zaginięcie czarownicy, której nie udało się odszukać. Ciało, znalezione w jakiejś alejce i sprawa przejęta przez aurorów. Nobby Leach i jego choroba oraz cały harmider, jaki się wtedy podniósł. Sugestie, że za naganką stało coś więcej. Nawet eskalacja podczas Marszu Charłaków. Wszystko zapowiadało nadejście czegoś… kogoś. I już wiedzieli kogo.
- O Albusie Dumbledore? Całkiem sporo – powiedziała, podnosząc się, gdy czajnik zagwizdał. Machinalnymi ruchami nasypała do dwóch koszyczków liści herbaty, a potem je zalała. Przez chwilę, nim wróciła z nimi do stołu, patrzyła za okno: na sad, w tej porze roku i tej pogodzie, tak ponuro się prezentujący. Wiatr szarpiący gałęziami drzew pozbawionych liści, deszcz siekający o szybę, szarość nieba. Odpowiednia atmosfera do takich rozmów. Voldemort wybrał sobie doprawdy idealny moment na swoje ogłoszenie.
- Ale chyba nie będziemy organizowały konkursu wiedzy z jego biografii? – spytała, wracając do blatu, ustawiając na nim filiżanki. – Bo jeśli tak, to jako młody człowiek mieszkał tu w Dolinie Godryka, niektórzy sąsiedzi wciąż lubią o nim rozmawiać, a jeżeli chodzi o ulubiony przysmak, jestem prawie pewna, że to będą cytrynowe dropsy. Mleka? Cukru? – spytała, nim zajęła miejsce, spoglądając na Idę uważnie.
Brenna niekoniecznie była znawcą charakterów. Do tej pory zresztą miała tendencje do wychodzenia z wyciągniętą ręką do każdego. I choć od teraz było jej pisane przestać ufać innym i spoglądać na świat z lekką paranoją, nie raz, nie dwa miała nie dostrzec w kimś mroku.
Ale Ida miała wręcz wypisane na twarzy, że przyszła tu w poważnej sprawie. Słowa o Voldemorcie i Albusie ładnie wpasowywały się w tę układankę. Longbottom nie musiała być aurowidzem, legimentą czy nawet osobą szczególnie spostrzegawcza, aby to wszystko sobie mniej więcej poukładać. Powinna się z tego powodu niepokoić. A paradoksalnie, czuła niemalże ulgę, bo najwyraźniej nie tylko ona przejęła się tym manifestem tak bardzo. I chociaż nie zdążyła wymyśleć, co zrobić z tym dalej, niewykluczone, że zrobił to za nią już ktoś inny.
- Nie bawmy się w podchody, Ida – poprosiła w końcu, obdarzając kobietę uśmiechem. Niezbyt szerokim może, trochę bladym, niekoniecznie pasującym do sytuacji, pogody, tematu rozmowy i nastroju Moody, za to bardzo pasującym do Brenny. – Powiedz po prostu, czego ty, Dumbledore i tajemniczy „wy” ode mnie oczekujecie. Obie wiemy, że się zgodzę. No, chyba że będzie to ode mnie wymagało poświęcenia pierworodnego, przypadkiem nie mam takiego na zbyciu.