Byłaby to kolejna rzecz, której Nikolai mógł Samuelowi pozazdrościć. Mimo odcięcia od reszty świata, gdy otaczała ich jedynie Knieja, mimo że jego matka do najczulszych nie należała, to Samuel mógł pochwalić się wspomnieniami, w których byli po prostu... rodziną. Ganianie się po polanie, czy znajdowanie coraz to nowszych, a może i dziwniejszych sposobów na rozchmurzenie drugiej osoby, na wywołanie uśmiechu.
Nikolai nie pamiętał, by jego ojciec kiedykolwiek szczerze się uśmiechał. Oczywiście, zmuszał kąciki ust do podniesienia się, gdy wymagała tego sytuacja, ale młodemu Kolowi zawsze przypominało to bardziej szczękościsk, niż prawdziwy uśmiech. Ojcowskie oblicze było zawsze surowe, często gniewne, wykrzywione w grymasie, jakby czuł pod nosem coś wyjątkowo śmierdzącego. Tę mimikę przejął po nim Pyotr.
Jedynymi "rodzinnymi" momentami były dla Nikolaia chwile, gdy któreś z bliźniąt budziło się z koszmaru i przychodziło do niego po pocieszenie albo przytulenie. Były to chwile, gdy ojca i jego pierworodnego klona nie było w domu i matka zabierała Nikolaia do Małego Salonu, by tam mogli grać tylko dla siebie. Były to chwile, gdy wreszcie mogli przestać udawać członków wielce ważnej dla społeczeństwa rodziny i chociaż przez tę chwilę być po prostu sobą - matką i synem, dzielącymi małą pasję.
Tak, Ural był daleko. Za oceanem, na innym kontynencie, jakby istniał na innej planecie. Tak daleko. Tak daleko od domu, który już dawno przestał być Domem.
-... - "poszukać, czego brak". Ale czy można było na wszystko znaleźć jakiś zamiennik?
Na jego czole pojawiła się zmarszczka. Słuchał Samuela, jak jego głos cichł, jak tracił siły. Jakby majaczył.
-Sam?
Brat?... Samuel chciał, żeby byli braćmi?... Uszy go zapiekły, coś mu w piersi podskoczyło.
-Ja...
Głowa Samuela opadła bezwładnie na ziemię, powieki opadły. Samuel zemdlał.
-Sam! - Nikolai poderwał się. W głowie mu zawirowało. Minęło kilkanaście sekund, nim wszystko wróciło do normy i chłopak pochylił się nad drugim animagiem, klepiąc go po policzku. [a]-Sam. Hej, Sam! Ocknij się! Blyat!
Co miał robić? CO MIAŁ ROBIĆ? Przenieść go do domu stryja? Nie da rady, nie miał sił. Przemienić się i wtedy go przenieść? Prędzej padnie.
Poklepał się po wszystkich kieszeniach, jakie miał na swoich ubraniach, kląć. Znalazł czystą chusteczkę - to musiało wystarczyć. Przycisnął do niej koniec różdżki, wymamrotał zaklęcie i patrzył, jak chusteczka trzęsie się, składa i skręca, jak papierowe origami. Wkrótce mały, chusteczki wy ptaszek potrząsnął główką, zamachał skrzydełkami i wzbił się w powietrze, mknąć w stronę Doliny Godryka. Nie niósł żadnej wiadomości - po dotarciu do Vladimira po prostu zacząłby go dziobać, latać wokół niego, by zwrócić na siebie uwagę, i poprowadziłby ich prosto do dwóch rannych animagów.
Nikolai pochylił głowę i po chwili padł obok Samuela. Był przytomny, ale nie miał sił się podnieść.
Nie wiedział, ile czasu minęło, ani czy była to prawda, czy jedynie jego omamy, ale dotarł do niego głos stryja.