16.05.2024, 16:07 ✶
– Anothony jako twój zastępca moim obowiązkiem jest zrobić wszystko co w mojej mocy aby Kambodża okazała się jak największym sukcesem. A w mojej skromnej ekspertyzie konferencja pójdzie znacznie lepiej, jeśli się na niej zjawisz. – Rozłożył ramiona w udawanym geście bezradności, kiedy to prawdziwa bezradność leżała przed nim i nie chciała z nim współpracować. Pokręcił głową. Personel Munga dałoby się pewnie przekonać, że Shafiq rzeczywiście był chory i pomimo szczerych chęci nie mógł się zjawić, ale dziennikarze... Te podłe sępy rozszarpałyby go na strzępy nawet, gdyby czarodziej rzeczywiście był umierający.
Chyba nie udało mu się idealnie zamaskować poruszenia, które wywołały w nim słowa mężczyzny. Pierdolcie się wszyscy, wy gryfońskie ścierwa... Oh... Poczuł się niemal, jak na meczu Quidditcha w Hogwarcie. Anthony miał niestety tego pecha, że Jonathan znał go trochę zbyt dobrze, by teraz dramatycznie cisnąć w niego wypowiedzeniem, wyjść, nie wracać, a potem napisać do Morpheusa i Charlotte, że Tony im zwariował i przeklina. To znaczy to ostatnie i tak zamierzał zrobić.
Trochę żałował, że nie mógł po prostu ugodowo jebać się, nie mieszać go do pracy i pozwolił mu nie myśleć o obowiązkach. Ta konferencja była jednak naprawdę ważna.
– Piękny monolog. Naprawdę piękny. Myślisz, że mogę go od ciebie pożyczyć i sam go wykonać? Wiesz, czasami lubię chodzić na amatorskie wieczorki aktorskiego, a akurat nie miałem pomysłu co wygłosić – powiedział, wstając powoli ze swojego miejsca na podłodze. Anthony mógł sobie gadać, że jego zastępca przyszedł tu tylko dlatego, bo potrzebowała go praca, ale Jonathan nie zamierzał dać sobie wmówić, że tak było. Stanął nad czarodziejem i tą przeklętą szkaradą zwaną rozpaczą, która bezczelnie próbowała oblepić jego przyjaciela, i szefa, i zachłannie zagarnąć go dla siebie, a Selwyn... No cóż, z nią się akurat Shafiqiem nie zamierzał dzielić.
– No dobrze. Zapomnijmy na chwilę o pracy – zaczął kucając przy szezlongu, dziękując Merlinowi w duchu, że butelka została już rzucona i nie mogła trafić go w głowę. Prawą dłonią dotknął ramienia Anthony'ego o ile ten się nie wyrwał. – To jeszcze raz. Co się dzieje? Czemu nagle nienawidzimy wszystkich Gryfonów? A jeśli myślisz, że wyjdę to pamiętaj, że gdy byłem we Francji to nawet grupa hipnotyzerów nie zmusiła mnie do zrobienia tego, co chcieli. – Jeden hipnotyzer. I to dość nieudolny. Na przyjacielskim pokazie talentów.
Chyba nie udało mu się idealnie zamaskować poruszenia, które wywołały w nim słowa mężczyzny. Pierdolcie się wszyscy, wy gryfońskie ścierwa... Oh... Poczuł się niemal, jak na meczu Quidditcha w Hogwarcie. Anthony miał niestety tego pecha, że Jonathan znał go trochę zbyt dobrze, by teraz dramatycznie cisnąć w niego wypowiedzeniem, wyjść, nie wracać, a potem napisać do Morpheusa i Charlotte, że Tony im zwariował i przeklina. To znaczy to ostatnie i tak zamierzał zrobić.
Trochę żałował, że nie mógł po prostu ugodowo jebać się, nie mieszać go do pracy i pozwolił mu nie myśleć o obowiązkach. Ta konferencja była jednak naprawdę ważna.
– Piękny monolog. Naprawdę piękny. Myślisz, że mogę go od ciebie pożyczyć i sam go wykonać? Wiesz, czasami lubię chodzić na amatorskie wieczorki aktorskiego, a akurat nie miałem pomysłu co wygłosić – powiedział, wstając powoli ze swojego miejsca na podłodze. Anthony mógł sobie gadać, że jego zastępca przyszedł tu tylko dlatego, bo potrzebowała go praca, ale Jonathan nie zamierzał dać sobie wmówić, że tak było. Stanął nad czarodziejem i tą przeklętą szkaradą zwaną rozpaczą, która bezczelnie próbowała oblepić jego przyjaciela, i szefa, i zachłannie zagarnąć go dla siebie, a Selwyn... No cóż, z nią się akurat Shafiqiem nie zamierzał dzielić.
– No dobrze. Zapomnijmy na chwilę o pracy – zaczął kucając przy szezlongu, dziękując Merlinowi w duchu, że butelka została już rzucona i nie mogła trafić go w głowę. Prawą dłonią dotknął ramienia Anthony'ego o ile ten się nie wyrwał. – To jeszcze raz. Co się dzieje? Czemu nagle nienawidzimy wszystkich Gryfonów? A jeśli myślisz, że wyjdę to pamiętaj, że gdy byłem we Francji to nawet grupa hipnotyzerów nie zmusiła mnie do zrobienia tego, co chcieli. – Jeden hipnotyzer. I to dość nieudolny. Na przyjacielskim pokazie talentów.