[6.08 - wieczór | Warownia Longbottomów] Impromptu

— Jesteś pewna, że masz go dosyć? — Wyszczerzył zęby na jej komentarz. — Ostatnio coraz częściej słucham Morfeusza i mam wrażenie, że trochę załapałem z tych jego modlitw. — Uniósł obie dłonie w taki sposób, że opuszki palców znajdowały się mniej więcej na wysokości jego oczu. — O Słoneczny Boże! Tyś jest synem... Hyperiona. Tyś jest samotnym strażnikiem nieba. Dajesz nam... życie i oddzielasz noc od dnia - proszę, wycofaj swe... oślepiające promienie oraz blask. Pozwól nam w... swej łasce zobaczyć Twój złoty dysk... w pełnej krasie!

Modulował swój głos w taki sposób, aby zbliżyć go do tonu, jaki zdecydowanie zbyt często towarzyszył wujowi, gdy wznosił kolejne modły do jednego z bożków greckiego panteonu. Mimowolnie wzdrygnął się, gdy zdał sobie sprawę, że niecałe dwa tygodni zarzekał się, że niedługo też zacznie tak gadać, a teraz jego domysły stały się faktem. Cóż to była za projekcja myśli? Rozejrzał się z lekkim niesmakiem po kuchni. Prawdę mówiąc, nawet nie wiedział, czy to był prawdziwy tekst. Miał szczątkową wiedzą na temat obcych bóstw, jaką czerpał głównie od Morfeusza i Anthony'ego, jednak był też całkiem niezłym mówcą. A najlepsi oratorzy to taki, którzy potrafili wpleść własne wywody między słowa-klucze, czyż nie?

(Charyzma) Czy Erik brzmi pewnie podczas recytowanie modlitwy ku chwale Heliosa?

Rzut Z 1d100 - 14
Akcja nieudana

Nie wiedział, czy faktycznie uda mu się zaskoczyć Millie, jednak jego dalsze chęci sparodiowania jeszcze paru zachowań rodzinnego jasnowidza momentalnie obróciły się w niwecz, gdy Moody nieoczekiwanie zaczęła z nim flirtować. Ponownie błysnął zębami, jednak teraz miał dużo bardziej niewesołą minę. Jego relacje z kobietami były proste, a jednak tak skomplikowanie. Tak jak relacja z Norą przypominała raczej więź z rodzoną siostrą, tyle że jeszcze głębszą, tak ta z Millie... Była dla niego jak kuzynka z trzeciej wody po kisielu. Daleka rodzina, ale wciąż rodzina. Przez to sama sugestia, że mogłoby ich coś połączyć w ten sposób sprawiała, że robiło się niezręcznie.

— Rozkosznie, doprawdy — wymamrotał, lustrując Mildred takim wzrokiem, jakby pokazywała mu, jak wyciskać pryszcze w najbardziej obrzydliwy sposób, jaki tylko istnieje. — Mam nadzieję, że kiedyś znajdziesz faceta, która poleci na ten tekst. Podejrzewam, że będzie to ten sam osobnik, który pyta, czemu idziesz pod prysznic bez niego, kiedy oświadczasz, że idziesz się umyć po służbie.

Skinął głową, gdy rozstawiła przed nim kolejne filiżanki. Przyjrzał się uważnie każdej z nich, stawiając w końcu na czarną, która mogłaby praktycznie zlać się z włosami Millie. Odczekał dłuższą chwilę, zanim herbata się nie zaparzyła, po czym pociągnął kilka długich łyków. W ten sposób w kilka mniejszych haustów wlał siebie pierwszą degustacyjną porcję suszu wróżbitki.

— Widzisz? Modlitwa jednak coś dała — skomentował, po czym sięgnął po czerwony kubeczek, powoli sącząc kolejną ''kolejkę''.