18.05.2024, 17:51 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 18.05.2024, 23:59 przez Vera Travers.)
Czy Mannan odczuwał to samo, gdy oddawał ostatni dech swojego życia? Czy jego płuca również rozrywała taka paląca tęsknota za powietrzem jak jej własne w tym momencie? Czy biedaczyna posiadał świadomość tego, że zaraz oto skończy się jego życie? Codziennie żywi się słodką bajeczką, że mąż nie poczuł nawet momentu śmierci, choć prawda była znacznie bardziej okrutna. Codziennie wmawia sobie, że partner nie posiada nawet świadomości tego, iż jego żywot dobiegł końca… Co mu powie, jeśli przyjdzie im się spotkać w wymiarze, do którego udają się czarodziejskie dusze? A jeśli ten wymiar w ogóle nie istnieje i całe jej jestestwo właśnie spisuje się na zmarnowanie?
Nie jest już najmłodsza, delikatne rysy twarzy zdobią pierwsze zmarszczki choć ciemnych włosów nie oprószyła jeszcze siwizna. Nie ma dzieci, miast tego jest najlepszą ciotką swych bratanków, zaś całe swoje życie od dawna dedykuje nauce… W której czuje niedosyt. Okrutny niedosyt wywołuje złość, rozczarowanie i gorycz, zalewające bystry umysł. Przytomność ulatuje gdzieś w czerń i Vera nie wie, co do tej pory się z nią dzieje. Czuje, że coś owija się wokół niej, nie jest jednak pewna czy to śmierć, wodorosty czy jakaś paskudna morska bestia.
Dźwięki zdają się dolatywać do niej zza jakiejś zasłony, polecenie zniekształcone silnym akcentem zakłóca jej odbiór niewyraźnych słów. Chce oddychać, chce wyrwać się z objęć tej paskudnej wody, cały czas ma jednak wrażenie, że coś siedzi jej na piersi uniemożliwiając jej uniesienie.
W pierwszej chwili wygląda jakby spała.
W całym fatalizmie i panice tej sytuacji przepełnia ją poczucie, iż oto właśnie przyjdzie jej zaraz oddać życie... To jednak nie następuje. Wręcz przeciwnie, płuca pieką co prawda zachłyśnięte wodą o której świeżości można by dyskutować, wiatr wywołuje nieprzyjemny dreszcze lecz po za tym wszystko zdaje się być w porządku. Niepewnie unosi powieki by ujrzeć winowajcę zajścia na którego spogląda z konsternacją.
- Umarliśmy? Na brodę Merlina, jestem pewna, że umarliśmy! - Kaszle, by na czworakach przejść kilka kroków, które oddają ją od paskudnej toni. Wzdryga się na sam widok tafli do której wpadli. - Dasz radę się odsunąć? No wiesz, żeby prąd cię nie porwał? Z całym szacunkiem, ale nic mnie nie zmusi, żebym znów tam podeszła. - Słowa ulatują z jej ust, nie jest jednak pewna ich sensu. W potwierdzeniu odsuwa się jednak jeszcze odrobinę, zupełnie niczym kot na którego wylano właśnie kubeł zimnej wody.
Nie jest już najmłodsza, delikatne rysy twarzy zdobią pierwsze zmarszczki choć ciemnych włosów nie oprószyła jeszcze siwizna. Nie ma dzieci, miast tego jest najlepszą ciotką swych bratanków, zaś całe swoje życie od dawna dedykuje nauce… W której czuje niedosyt. Okrutny niedosyt wywołuje złość, rozczarowanie i gorycz, zalewające bystry umysł. Przytomność ulatuje gdzieś w czerń i Vera nie wie, co do tej pory się z nią dzieje. Czuje, że coś owija się wokół niej, nie jest jednak pewna czy to śmierć, wodorosty czy jakaś paskudna morska bestia.
Dźwięki zdają się dolatywać do niej zza jakiejś zasłony, polecenie zniekształcone silnym akcentem zakłóca jej odbiór niewyraźnych słów. Chce oddychać, chce wyrwać się z objęć tej paskudnej wody, cały czas ma jednak wrażenie, że coś siedzi jej na piersi uniemożliwiając jej uniesienie.
W pierwszej chwili wygląda jakby spała.
W całym fatalizmie i panice tej sytuacji przepełnia ją poczucie, iż oto właśnie przyjdzie jej zaraz oddać życie... To jednak nie następuje. Wręcz przeciwnie, płuca pieką co prawda zachłyśnięte wodą o której świeżości można by dyskutować, wiatr wywołuje nieprzyjemny dreszcze lecz po za tym wszystko zdaje się być w porządku. Niepewnie unosi powieki by ujrzeć winowajcę zajścia na którego spogląda z konsternacją.
- Umarliśmy? Na brodę Merlina, jestem pewna, że umarliśmy! - Kaszle, by na czworakach przejść kilka kroków, które oddają ją od paskudnej toni. Wzdryga się na sam widok tafli do której wpadli. - Dasz radę się odsunąć? No wiesz, żeby prąd cię nie porwał? Z całym szacunkiem, ale nic mnie nie zmusi, żebym znów tam podeszła. - Słowa ulatują z jej ust, nie jest jednak pewna ich sensu. W potwierdzeniu odsuwa się jednak jeszcze odrobinę, zupełnie niczym kot na którego wylano właśnie kubeł zimnej wody.