Nawet ślepiec zobaczyłby tę zmianę, która nastąpiła we Fleamoncie, kiedy pojawiło się wytknięcie. Malutkie wytknięcie, bo przecież od tamtej nocy dzieliły ich... dwa, trzy tygodnie? Dwa? Dni lipca zlewały mu się w jedną breję, a noce były podzielone na te, w których próbowało się zasnąć i te, gdzie sen przychodził z wyczekiwaniem, nie chciałeś się budzić, bo może znów, może tym razem, uda się po raz kolejny dotrzeć do tamtego słodkiego miejsca..? Nie udało się. I kiedy przestawało się udawać, znikała nadzieja, że powtórzy się to kiedykolwiek. Nawet jeśli znów musiałby chować siniaki i bolałoby go tak ciało, że nie miałby ochoty ruszać się przez cały dzionek. Może kiedy nastanie noc, kiedy znów zacznie zliczać te gwiazdozbiory i wyciągnie swoją książkę uda mu się nad nią zasnąć i wrócić do tamtego miejsca. Może...
- Jak więc miło, że tym razem były to tylko tygodnie. - Trzeba się ponoć cieszyć z tego, co ci dają, ALE... przecież można być bardziej pazernym, prawda? - Byłaby szkoda, gdybyś przez całe lata znów nie mógł ogrzać mi stóp. - Dla kogo? Można sobie to już dopowiedzieć. Rzeczy miały swoją cenę, swoje konsekwencje. Budowanie uczuć nie było czymś, co można zostawić i potem sporadycznie do tego wracać, ale Laurent w ogóle nie zakładał, że Fleamont chciałby budować cokolwiek. Tamta ich pogawędka, na wpół senna, była też jak pijana. Traktował ją nieco przez palce, zakładał, że z drugiej strony też tak mogło być. A jednak teraz ciągle się zastanawiał... czy on chciałby budować? Nie, niekoniecznie relację. Dom. Budować bardzo fizycznie, nie metafizycznie.
- Słuchaaaaam? - Załamał się. No aż wstał z tego krzesła. - No nie. - Jego UKOCHANE słoneczniki... CHWASTY? Pokazał te kwiaty swoimi rękoma po przejściu paru kroków i spojrzał na Flynna tak, jakby liczył na jeszcze jakiś ratunek. Ale tego ratunku nie było. Wyrok był dany. Ułożył dłoń na głowie, jakby cały świat zawalił się dopiero teraz. Nie przez Śmierciożerców, Dantego, czy Fontaine - przez to, że ktoś nazwał jego SŁONECZNIKI chwastami! Odetchnął. Ajaj... Trudne się wylosowało. Swoje zafrapowanie tym tematem i biegające myśli apropo tego tematu musiał jednak odsunąć na bok. Przynajmniej na chwilę. Bo przecież między nimi były prawdziwie poważne tematy. Więc czemu emocje wzbudzał w nim słonecznik, a nie właśnie to, co było tak istotne? Nie wiedział. To chyba jakaś blokada, jakaś obrona umysłu. Albo to, że wcale nie chciał się na tym skupiać, bo gdyby tylko zaczął to znów by się rozpłakał. I może znów by go zbierali nieprzytomnego z ziemi.
Dotknęło go jednak to zdanie, że on już przestał liczyć.
- Tak. I nie. - Odetchnął kolejny raz i skierował swoje kroki po tych trzech stopniach w dół. Zszedł na drogę ogrodu, która prowadziła do furtki, a za nią - przejście przez wydmy i już plaża. W prawo prowadziła dalej, między kwiaty i do tego świerkowego zagajnika, który rozpoczynał już las rezerwatu. W lewo, gdyby minąć róg domu - tam w końcu znajdowały się główne drzwi do jego domu i wyjście prowadzące do ośrodka i stajen, ledwo kilka minut drogi stąd. - To, co robił ten człowiek, zasługuje na najgorszą z kar. - Pewnie robi dalej, skoro powrócił i miał na tyle tupetu, żeby się pokazać i to tak oficjalnie. - Ale w moim świecie nie ma takich przewin, w którym człowiek powinien przekroczyć linię, zabawić się w boga i zdecydować, że ten człowiek zasłużył na to, by życie stracić. Bo gdybym zaczął myśleć inaczej... gdybym potraktował ten ciężar jako szczęście... co zaczęłoby mnie różnić od niego albo Fontaine? - Być może dla Fleamonta było to abstrakcyjne, a być może nie. - Z drugiej strony ciężar jest większy. Bo jeśli mój plan był zły, zawiódł, a Dante przeżył to czy każda dusza, którą teraz trzyma... nie jest na moim rachunku sumienia? - Laurent nie czuł się dobrze z tym, że Dante przeżył, ale jednocześnie ta ulga istniała - dlatego, między innymi, była to hipokryzja. Uśmiechnął się gorzko. Ilość ludzi, która wycierpiała z rąk takich jak oni była zbyt duża. Troska o innych nie miała z tym niczego wspólnego. - Ukradłem majątek, który zebrał Dante.