Te fantazje nikogo do niczego nie zobowiązywały.
Gra miała swoje zasady, chociaż nie dla wszystkich były one oczywiste. Gracze przychodzili i odchodzili od stolika - jedni doświadczeni, inni mądrzy życiowo. Jeszcze inni byli niewinni i jak na niewinnych przystało - odcisk ich palca trafiał na diabli cyrograf. Sprzedajesz swoją duszę, lecz spokojnie - to tylko zastaw. Powierzasz ją na chwil w anielskie palce - zaraz zostanie ci oddana, tylko ją dotkniemy, ugniemy, sprawimy, że stanie się miękka... Zmieniała się? Musiała się zmienić. Niektóre rozpuszczały się jak plastelina i już niewiele dało się z nimi zrobić - jedynym wyjściem tych snów było zostawienie ich samym sobie, żeby ostygły. Wrócimy do nich jutro, za trzy tygdnie, za trzy lata, nigdy. Kto cyrograf trzymał, kto diabłem był, a kto rozdawał karty? Zręczne palce Edga poradziłyby sobie sprawnie z tasowaniem i rozdaniem tak, żeby zachować Asa w rękawie. Czy może jednak grał uczciwie? Podział ról był płynny. Tak samo jak przelewające się emocje i tak przedziwnie normalne rozmowy w całej nienormalności tego spotkania, że Laurent był gotów uwierzyć, że dopiero to spotkanie to sen. Koszmar albo Fantazja.
Cokolwiek - bo nikt nikogo do niczego nie zobowiązywał.
- Już mam dość słuchania "przykro mi, Laurent, to się nie uda". Nie muszą tego widzieć. Widzę to w ich oczach. - Wyciągnął drugą rękę i przejechał opuszkiem po policzku Edga. Nie płynęła tamtędy żadna łza tego dnia, ale mogła spłynąć struga deszczu. - Każdemu przykro, że wyrwał wszystkie kwiaty z ogrodu i zostawił go pustego. - Spojrzał na róże - minął słoneczniki, skoro mu się nie podobały i zatrzymał przy ich krzewach. - Aktualnie znam trzy wersje i nie wiem, czy jest jakaś poprawna, a inna zakazana? - Zerknął na niego i zaraz zaśmiał perliście, kiedy powiedział o tej Fantazji. - Zostawię swoje zboczone sny samemu sobie, dziękuję... chociaż mógłbym nie. - Uśmiechnął się zalotnie. - Crow to pseudonim wyniesiony ze Ścieżek. Może chciałby o nim zapomnieć? The Edge - pseudonim stworzony na potrzeby cyrkowych występów, a może jeszcze z jakiegoś innego powodu? Brzmi obco. Flynn? Tak nazwała go Elaine, ale czy to nie jest zbyt personalne? Może sobie tego nie życzy. - A to ledwo podsumowanie całego zalewu myśli, które miał z tym związane. Imię, pseudonim - one nie zawsze miały głęboki sens. Czasami istniały dlatego, że dobrze brzmiały, albo z przypadku i głupich wydarzeń. Ale Flynn nie wydawał się osobą, która by tak z przypadku dobrała sobie... imię. - Więc zastanawiam się, czy któreś jest dla ciebie wygodne. Albo dowiem się, że tak naprawdę nazywasz się George. - Czy jakiekolwiek inne imię...
Chciał więc odpowiadać na te pytania - to i jakiekolwiek inne, które byłyby do zadania, ale Flynn machnął tą ręką i... nie trzeba chyba geniuszu żeby wiedzieć, że Laurenta równowaga od razu się zachwiała i pojawiło się zdziwienie na jego twarzy. Instynktownie złapał się drugą ręką Crowa, żeby nie polecieć w te róże. To naprawdę nie byłoby dobre lądowanie.
Cisza jakoś znowu zagościła między nimi przez chwilę.
- Jesteś piękny, Crow. - Odezwał się w końcu. Dopiero po chwili - bo zapatrzył się na ten widok. Głupie serce... naprawdę nie chcę tego czuć. Uśmiechnął się do niego ciepło. Choć smutno. Dotknął palcami jego twarzy, ale po to, by ułatwić mu zamknięcie tych usteczek i odsunął tylko trochę, by sięgnąć po jedną z róż i urwać ją. Wręczyć jemu. - Żebyś już nie machał rękoma zajmij i drugą czymś. Mamy jeszcze trochę kwiatów do zebrania w tym ogrodzie...