[30.07.1972] Daylight | Laurent & The Edge

Nie chciał być sprytny. Chciał być prawdziwy. Bardzo szybko poddał się, kiedy tylko dotarło do niego jak ciężko mu było przekazać tę myśl, bo Prewett najwyraźniej tego nie łapał, tak?

- Po prostu mów do mnie jak zawsze. - Wszystkie uważał za swoje, ale to przecież nie znaczyło, że musiał lubić albo preferować którekolwiek. Strasznie go to zmieszało, ale i tak wpatrywał się w niego maniakalnie, w ten delikatny uśmiech, jasnoszare oczy. Chłopak tak piękny i delikatny, że rozmywał mu się w oczach. Jakby wszechświat tworząc go zapomniał o tym, czym jest kontrast, żeby uczynić z niego pułapkę dla wzroku Crowa, ledwo dostrzegającego granicę pomiędzy skórą i materiałem koszuli.

Skryty, z głową opuszczoną w dół, słysząc jego śmiech wciąż widział w głowie to jak wyglądał. Zapamiętał każdy detal jego twarzy i nie potrafił sie od tego uwolnić, ale... Przecież to co do niego mówił było gorzkie. Zachęty do kontynuowania sprośnych żartów przeplatane wyraźnymi jak czarne litery na białym tle znakami, że on wcale tego nie chciał, że tego nie lubił, że czuł się wykorzystany. Oderwał więc czoło od miękkiej tkaniny i uciekł spojrzeniem gdzieś w bok, bo najzwyczajniej w świecie nie wiedział co robić. Poetyckie opisy ogrodu mogły być piękne, mogło się tego dobrze słuchać, kiedy ktoś przekazywał je tak dźwięcznym głosem, ale wyszli tutaj od głębokiego oburzenia jakie zapłonęło w Flynnie, kiedy Laurent powiedział mu, że jest jak każdy, trzymając się za ramiona i drgając od ogarniającej go fali zimna. Oczywiście, że zgasił tym go tak, jak Flynn zgasił tego peta. Bo ta bliskość była dobra tylko wtedy, kiedy druga strona też tego chciała, kiedy czuł się kochany, kiedy mógł przynieść komuś spełnienie i satysfakcję.

- Pytałem cię o czas jaki mi dajesz, żebym mógł tu być, a ty mi mówiłeś jakąś okrężną ścieżką, że skrzywdziłem cię kiedy tutaj zostałem... - Ukrył tę zaczerwienioną twarz w dłoniach powstrzymując się od przekleństwa. Chciał go też skrzywdzić po pijaku na tej cholernej plaży, ale wtedy miał przynajmniej dla siebie jakąś wymówkę - czuł się bardziej tym głosem mówiącym mu żeby przestał, niż zwierzęcym pragnieniem lub agresją kuszącą do zaatakowania kogoś na kim mu zależało. Na brak wyczucia sytuacji wymówki nie miał. Wydawało mu się, że Prewett też tego chciał.

Było mu duszno. Od tej wilgoci, od dymu, od emocji. Puścił więc jego plecy, z wielkim żalem i trudem. Mógł oszukiwać się całą drogę, ale przyszedł tu przecież po coś więcej niż opowieść o jednym z królów Podziemi - po ten pocałunek przy popielniczce, po objęcie go na tarasie, może po jakieś wyznanie wśród tych róż, których w gruncie rzeczy wcale nie widział, bo patrzył tylko na niego. Jedną z nich wciąż trzymał w dłoni, zaciskał na niej palce i jeszcze do niego nie dotarło, że w ogóle dostał coś do trzymania, przecież był zajęty myśleniem o nim i o niedoskonałości własnego jestestwa. Mimo ułożenia tego w głowie nie rozumiał tylko jednego - jak to było możliwe, że robiło mu tak więcej osób? Nie był w stanie w to uwierzyć - w to, że nie istniały osoby chcące zostać z nim na zawsze, z nim i tylko z nim - to on musiał ich odtrącać, świadomie lub nie. Albo Crow zrobił się już kompletnie ślepy. Niechęć do zostania z nim na zawsze wydawała mu się być surrealna, zwłaszcza że sam rozważył to wpierw, nim pokręcił głową i przypomniał sobie gdzie było jego miejsce.