Musiał mieć swoje królestwo. Musiał nad nim odzyskać kontrolę i musiał je bronić. Tylko że zaczął robić też wszystko, żeby móc je porzucić. Dobrze prosperujące, zdrowe, silne, zdolne sobie poradzić, kiedy jego nie będzie, jak dziecko, które dopiero ma stawiać pierwsze kroki. I było też w tym coś zupełnie wstrząsającego, kiedy zobaczył, że on nie jest wcale temu miejscu niezbędny, a jego rezerwat nie jest już dzieckiem. Poukładał swoje klocki, poukładał zabawki i zobaczył, że one doskonale grają bez jego pociągania za sznurki. Takim sposobem sam doprowadził do tego, że poczuł się tu niepotrzebny. A kiedy człowiek był niepotrzebny to nic go nie trzymało w miejscu. To był tylko wymysł głowy, która miała za dużo kompleksów, bo to miejsce, gdyby go w ogóle nie było, to i w ogóle by nie powstało i dalej - być może ktoś by je naprawdę przejął, ale kiedy przychodziło co do czego to jego obecność była wręcz niezbędna. W porządku, przecież tego chciał - żeby się uwolnić. Myślał, że może robić coś innego. Skoro Fleamont z bandziora przeszedł do cyrkowca... czy ta droga była bliska? W cyrku też kradną. Nie myślał w kategoriach porównywania się do kogoś, bo tak gładko skakał z kompleksów do pewności siebie samego, że sam od tego wariował. Porównywanie się mogło być dobre, jeśli było budujące - i tak czasem robił. Zdecydowanie nie powinien się zaś porównywać do osoby, która mieszkała w przyczepie. A jednak to zrobił - i to wcale niezdrowo. Był zazdrosny. Był ciągle zazdrosny o Fleamonta, choć nie była to zazdrość paląca i nie była to zazdrość istniejąca dlatego, że miał swoje miłości daleko, daleko stąd. Zazdrościł tego, że Crow do kogoś przynależał, a on sam nie potrafił nikogo zatrzymać. Wszystko dlatego, że najbardziej chciał tego, czego nikt mu dać nie chciał.
Wydawało mu się więc, że widział, jakiego leku potrzebował i tonął, bo wiedział, że nikt mu tego leku nie da. Tak się człowiek poddawał i ponoć nie było niczego gorszego od przegranego mężczyzny, ale w swojej mentalności Laurentowi zawsze było o wiele bliżej do kobiety. Jakby Matka z niego zakpiła i celowo ukuła mu złe ciało, żeby na pewno był nieszczęśliwy. I żeby nigdy nie znalazł miejsca między morzem i lądem. Wiedział też, że potrzebował zmian. Sądził, że będzie szczęśliwy przykuwając się do tego miejsca, ale tak nie było. Szczęście istniało, ale w końcu zaczęło gasnąć, a on nie bardzo wiedział, gdzie teraz odwrócić swoje ręce, czym dokładnie się zająć. Tworzyć coś nowego. Musiał w coś zainwestować swój umysł, swoje możliwości. Tylko w natłoku tego, co się działo, nie bardzo było na to miejsce lub czas. Więc chciał stworzyć dom, który będzie jego. Gdzie będzie tylko on, Księżniczka z Wieży, Smok i... i brak księcia, ale może kiedyś.
- Znalazłem. - Przytaknął znów, czując, jak powoli te jego myśli zbierają się do kupy i chociaż były ociężałe to stawały klarowniejsze. Przymknął na moment oczy, a po otworzeniu ich spojrzał raz jeszcze na ten stłuczony wazon i piękną burzę. - Uwielbiam burzę. - Wyznał cicho. W końcu przerwał bezruch, złapał Flynna za dłoń i pociągnął go do kuchni. Puścił go dopiero, kiedy zaczął przygotowywać rzeczywiście - gorącą czekoladę. Sam musiał się napić, choć niekoniecznie słodkości. Bo sam sobie wyciągnął przygotowaną wodę z miętą i cytryną. Zaproponował również spojrzeniem Crowowi. - Moim najbardziej absurdalnym problemem stało się to, że chciałbym ten dom schować przed całym światem. Tylko jak budować bez ludzi? - Uśmiechnął się przelotnie, trochę go to bawiło. Ale tylko wtedy, kiedy jego umysł nie zakrywały te okrutne myśli, które czasami niebezpiecznie mocno grały na jego strunach. - O co był ten... foch? - Nie, nie zapomniał pytania, ale go odsuwał. Tego o swoją listę. Bo jednym z punktów tej listy było wypełnianie jakiejś codzienności. Nawet jeśli względnie zakazanej. - Lubisz muzykę?