Doprawdy, co Crowa to obchodziło? I dlaczego to tak przeżywał? Czego on w ogóle chciał, co to było za spotkanie? Przyszedł tutaj, bo się martwił, zgoda. Pomagał mu zabić tę samotność, która chyba w trakcie burzy nie byłaby taka zła. Albo byłaby w ogóle lepsza, gdyby Crowa nie było od samego początku i po raz kolejny nie wstrząsnął nim i nie rozbił bańki z palonego szkła. Widok na rzeczywistość był konieczny do życia, ale wcale nie był miły do wglądu. Każdemu było lepiej zza różowych okularów. Żyjąc trochę obłudą, trochę nadzieją, trochę sobie mówiąc, że niby jesteś pogodzony. Teraz będzie, że to niesprawiedliwe, ale za godzinę Laurent powiedziałby, że to jego wina. Sam jest sobie winny - kiedy już nie miał szansy i siły się szamotać. Teraz nie miał. Fleamont też miał te chwile, kiedy nie gryzł, nie szarpał, kiedy jego dłonie nie zaciskały się do ciosu, tylko wciskały we własne ciało. Zobaczyć drugiego człowieka w takiej rozsypce... Laurent nigdy czegoś takiego nie doświadczył i naprawdę nie chciał doświadczać. Nawet nie dlatego, że doświadczenia się bał - dlatego, że żaden człowiek nie powinien tak cierpieć i skazywać siebie na taką mękę. Fleamont był pełen miłości i pełen pragnienia do bycia kochanym.
- Jest to lepsza alternatywa od zniknięcia w morskiej pianie. - Z której wyłoniła się sama Afrodyta, więc gwałtowne morze musiało być zdolne do zrodzenia czegoś pięknego. Kobieta bez rodziców, bez przeszłości, obiekt westchnień i pożądania, za którą upadłabym Troja, gdyby nie miała swojej Heleny. Stworzą kolejną i to ta kolejna dla niej upadnie. Mogło to brzmieć enigmatycznie, a może nie brzmiało? Nie był pewien, czy kiedyś, te lata temu, padły słowa o tym, że jest selkie. - Początkowo myśląc o wyprowadzce tak o tym nie myślałem, ale w tym domu stało się już tyle złego... wmawiam sobie, że następny nie będzie taki pusty. Będzie, ale przynajmniej będzie czysty od wspomnień. - Nie będzie w nim tych wszystkich rzeczy, które stały tutaj, nie będzie w nim ludzi, którzy przeszli przez to miejsce... Postawił mleko na kuchence, żeby się gotowało. Zapalił świece stojące przy szklanym pegazie. Wyciągnął dwa kubki. Dopił szklankę wody. Wszystkie te ruchy w czasie tej rozmowy i kiedy Flynn zaplótł ręce na klatce piersiowej były płynne i miały dać mu czas. Skupienie się na czymś, co nie było zawsze tą samą beznadziejną potrzebą szukania czyichś ramion, w których dobrze było tylko przez chwilę. No i kogo mógł za to winić? Tylko siebie. Miał w sobie coś, co łatwo wzbudzało zauroczenie ludzi. Traktowali go dobrze... w większości. Czasem nawet zbyt dobrze i zbyt słodko. Ale on z siebie robił życiową ofermę i nieszczęśnika - przecież nikt tego nie robił za niego, prawda? Fleamont układał sobie życie rozdzierają je na kilka kawałków. Miał dwóch wspaniałych mężczyzn, którzy o niego dbali. Tak, na swój sposób, bo każdy miał swoje granice, które należało uszanować. A jednak nadal dzielił to serce. Nadal udawał, że pewne problemy istotne dla nich nie istniały dla niego, żeby w pewnych momentach samemu sobie wbijać za to szpile.
- Ponieważ chcę cię poznać, interesuję się tobą. Ciekawi mnie, co myślisz i jak patrzysz na świat. - To było dobre słowo. Fascynacja. - Ponieważ chciałbym, żebyś był szczęśliwy, żebyś się prężył i jednocześnie uginał pod moją ręką. - Człowieka można zmienić i człowiek może się zmienić, ale nie można oczekiwać zmian na siłę. Rozciągać - nigdy nie łamać. - Ponieważ mam głupie serce, które mięknie w twojej obecności i się w tobie rozkochuję. Więc buduję więź. - Obrócił się przodem do Flynna i zajrzał w te śliczne, brązowe oczy, które śledziły tutaj każdy jego ruch i krok i które już tyle swojego czasu mu poświęciły. - Pewnego dnia ta więź będzie tak silna, że już nie wrócisz. Co ty na to? - W jego własnej głowie zabrzmiało to prawie jak prowokacja. Niekoniecznie się jednak nad nią zastanawiał.