21.05.2024, 21:32 ✶
Olivia wstrzymała na chwilę oddech, gdy zorientowała się, że posłała nie to, co miała. Quirke, skup się do kurwy - to przecież sekator jest ostry, nie latarnia, która notabene minęła pierdolniętą stokrotkę o płatek (bo przecież nie o włos). Na całe szczęście, że obok była Brenna. To już któraś z kolei sytuacja, w której koleżanka ratowała jej dupę.
- Oczywiście, że nie! To coś... To coś nie powinno istnieć - chciałaby powiedzieć to bardziej zdecydowanym tonem, ale chyba nie bardzo wyszło, bo głos miała drżący, zniżony niemal do szeptu. - Wiesz co, myślę że byłaby do tego zdolna.
Kąciki jej ust wygięły się w uśmiechu, chociaż wcale nie chciało jej się śmiać. Próbowała rozładować sytuację. Ostrożnie przekręciła nadgarstek, by nikłe światło laterenki oświetliło truchło (czy to można było nazywać truchłem?) stokrotki. Olivia nie zamierzała się do tego zbliżać, na wypadek gdyby było ich więcej, bo przecież stokrotki zwykle rosły całymi gromadami. Ale nie wyglądało na to, by ta klątwa czy cokolwiek tutaj było, wyrastało w większej ilości. Chyba.
- Mhmmm... Wygląda jak stokrotka, ale jest większa. Nie widzę też innych i ma dziwne pnącza. Powiem ci Brenn, że widziałam w swoim życiu dużo ziół i roślin, wiele z nich potrafię sama hodować, ale z czymś takim spotykam się pierwszy raz - powiedziała, marszcząc brwi. Spojrzała na złocisty pył, który zawirował wokół rośliny, ale nie popędził w inną stronę. Więc to była pojedyncza roślinka? Oby. - Jak będziemy wracać, będę chciała rzucić na to okiem, dobrze?
Zapytała, ruszając za Brenną. Szły teraz dużo ostrożniej, a Olivia rozstawiła pływające w powietrzu światełka tak, żeby jak najbardziej poszerzyć krąg widzenia. Krok za krokiem udało im się dotrzeć do muru. Był porośnięty nie tylko mchem, ale i bluszczem. Bluszcz wydawał się być pełen życia, zielony i mocno wczepiony w kamień. Był też bardzo, bardzo gęsty. Tak jakby rósł tu od co najmniej kilku wieków, a nie kilku lat.
- Dziwne. Dużo tego bluszczu - Olivia przekrzywiła głowę, a potem ostrożnie dotknęła jednego z liści. To był zwykły bluszcz, tylko bardzo, bardzo rozrośnięty. Jej dotyk nie sprawił, że się specjalnie poruszył czy - nie daj Merlinie - spróbował jej oddać. - To co teraz? W prawo na tyły, nie?
Ruda zerknęła w tamtą stronę, ale gdy podesłała swoje latarenki, dostrzegła przeszkodę. Krzaki. Ogromne krzaki z grubymi gałęziami, splątane w jeden wielki kłąb. Gałęzie miały ostre kolce wielkości ich palca wskazującego. Szerokie to było na dwa metry. I jakieś takie... Czarne. Podejrzane.
- Może jestem przesądna, ale wygląda to jak jakieś złe ciernie z baśni - odezwała się w końcu, zastanawiając się z początku, czy dzielić się z Brenn tym skojarzeniem. Ale w sumie - czemu nie? Ona nie będzie jej oceniać. Gdyby to robiła, to już dawno by się przestała z nią zadawać.
- Oczywiście, że nie! To coś... To coś nie powinno istnieć - chciałaby powiedzieć to bardziej zdecydowanym tonem, ale chyba nie bardzo wyszło, bo głos miała drżący, zniżony niemal do szeptu. - Wiesz co, myślę że byłaby do tego zdolna.
Kąciki jej ust wygięły się w uśmiechu, chociaż wcale nie chciało jej się śmiać. Próbowała rozładować sytuację. Ostrożnie przekręciła nadgarstek, by nikłe światło laterenki oświetliło truchło (czy to można było nazywać truchłem?) stokrotki. Olivia nie zamierzała się do tego zbliżać, na wypadek gdyby było ich więcej, bo przecież stokrotki zwykle rosły całymi gromadami. Ale nie wyglądało na to, by ta klątwa czy cokolwiek tutaj było, wyrastało w większej ilości. Chyba.
- Mhmmm... Wygląda jak stokrotka, ale jest większa. Nie widzę też innych i ma dziwne pnącza. Powiem ci Brenn, że widziałam w swoim życiu dużo ziół i roślin, wiele z nich potrafię sama hodować, ale z czymś takim spotykam się pierwszy raz - powiedziała, marszcząc brwi. Spojrzała na złocisty pył, który zawirował wokół rośliny, ale nie popędził w inną stronę. Więc to była pojedyncza roślinka? Oby. - Jak będziemy wracać, będę chciała rzucić na to okiem, dobrze?
Zapytała, ruszając za Brenną. Szły teraz dużo ostrożniej, a Olivia rozstawiła pływające w powietrzu światełka tak, żeby jak najbardziej poszerzyć krąg widzenia. Krok za krokiem udało im się dotrzeć do muru. Był porośnięty nie tylko mchem, ale i bluszczem. Bluszcz wydawał się być pełen życia, zielony i mocno wczepiony w kamień. Był też bardzo, bardzo gęsty. Tak jakby rósł tu od co najmniej kilku wieków, a nie kilku lat.
- Dziwne. Dużo tego bluszczu - Olivia przekrzywiła głowę, a potem ostrożnie dotknęła jednego z liści. To był zwykły bluszcz, tylko bardzo, bardzo rozrośnięty. Jej dotyk nie sprawił, że się specjalnie poruszył czy - nie daj Merlinie - spróbował jej oddać. - To co teraz? W prawo na tyły, nie?
Ruda zerknęła w tamtą stronę, ale gdy podesłała swoje latarenki, dostrzegła przeszkodę. Krzaki. Ogromne krzaki z grubymi gałęziami, splątane w jeden wielki kłąb. Gałęzie miały ostre kolce wielkości ich palca wskazującego. Szerokie to było na dwa metry. I jakieś takie... Czarne. Podejrzane.
- Może jestem przesądna, ale wygląda to jak jakieś złe ciernie z baśni - odezwała się w końcu, zastanawiając się z początku, czy dzielić się z Brenn tym skojarzeniem. Ale w sumie - czemu nie? Ona nie będzie jej oceniać. Gdyby to robiła, to już dawno by się przestała z nią zadawać.