[marzec 72] Pretend for me

rzemiosło 0:

Rzut T 1d100 - 33
Akcja nieudana

Rzut T 1d100 - 59
Slaby sukces...

Leżała na biurku i szkicowała, choć nie były to zdecydowanie próby skopiowania jego strojów, czy stanięcie w szranki z nim i licytowanie się kto ciekawszą rzecz zaprojektuje. Mógł być tego pewien, ponieważ jej szkice nie zawierały ani grama ubrań na sobie, a drugi był trochę lepszy od pierwszego, kompletnie pobazgranego w gniewie, choć widać było spod gniewnych kresek pierwotny zamysł.

Początkowo nawet go nie zauważyła, nie zwróciła uwagi, że wszedł do środka, że miał dla niej szampana, po którego przecież tu przyszła. Skupiona na pracy, starała się wydobyć detal z lotek, nawet jeśli męskie ciało pozostało tylko w kółkach i kwadratach lekko zarysowane.
– Wszystko mi jedno – mruknęła w odpowiedzi skupiona na szkicu, choć łaskotanie bombelków po podniebieniu na moment ją otrzeźwiło. Zaraz potem wlała w siebie szampana, jakby był podrasowaną, słodzoną wodą gazowaną i oblizała wargi by nie stracić tej słodyczy. – Następnym razem przyniosę Ci trochę mojej karmelówki. Jestem ciekawa, czy też tak łatwo Ci wejdzie jak mi Twoje bombelki eleganciku. – trochę było tak, że chciała wypić, bo rysunek ją ściągał do siebie, myśli trudno było uczesać, wyprofilować, by prowadzić jakąś rozmowę. Z wielka ulgą przyjęła fakt, że sam wziął szkicownik, że nie musieli rozmawiać, a każde zajęło się swoim... projektem. To było dziwne. To było niezwykłe. To było miłe.

W końcu gdy podał jej swoje rysunki przypatrzyła im się z zainteresowaniem, choć nie dało się ukryć, że prostota i biel drugiej zaciekawiła ją bardziej. Jej twarz długo nie zdradzała myśli, tego że metafory pognały, o kanwie, o punkcie wyjścia, białej karcie, ale też o niewinności, której nikt by w niej nigdy nie zobaczył. Nikt kto ją znał. Suknia, kawałek materiału, nagle burzył i układał od nowa narrację o kimś. Wytrącał z równowagi. Niepokoił zestawieniem kontrastów.

– Dobrze. – powiedziała nagle, zachrypnięta, dziwnie zmieszana. Zsunęła nogi ze stołu i stanęła przed nim podnosząc nań wyczekujące złociste ślepia, jak kot ze śmietnika, któremu zaproponowano tłustą makrelę, a ręka która to zrobiła zamiast bić, głaskała po głowie. A potem zdjęła przez głowę swoją grantową bluzkę w piękne żaglówki, zupełnie jakby zamierzała inicjować coś więcej, coś dalej... Tymczasem odwróciła się do niego plecami i zagarniając kaskadę czerni pokazała mu piękny rozłożysty piorun zdobiący jej lewy bark, ciągnący się aż do lędźwi. – Chciałabym, żeby był w całości widoczny.