Wiadomości w tym wątku

Brenna Longbottom · 22.05.2024, 13:53 ✶

- Ludzie się zmieniają, a ja nie widziałam go już od jakiegoś czasu. Lepiej znam jego siostrę, nie chciałaby, żebym go tak tutaj zostawiła - wyjaśniła Brenna. Dawne przyjaźnie czasem odnowić było łatwo, jakby przerwa w kontaktach nigdy nie nastąpiła, czasem wkradały się pomiędzy ludzi tysiące drobnych spraw, a czasem okazywało się, że druga osoba zmieniła się nie do poznania. – Nic mi nie jest, po prostu jakbym… była trochę skonfundowana. Jeśli mnie trafiło, to i nic dziwnego, że on może dziwacznie się zachowywać.
Jeśli była gdzieś na wakacjach z Thoranem Yaxleyem, to oczywiste, że byli bliskimi znajomymi, ale teraz, gdy poprosił o transportowanie tych krzeseł, naprawdę nie była pewna, co o tym wszystkim myśleć.

- I jak? W sklepie coś widziały? - zapytała, ledwo się oddaliły. Zresztą krzeseł nie zamierzała dźwigać, po prostu wprawiła je w ruch różdżką, rzucając proste zaklęcie i pociągnęła sznurem za sobą, by wdrapać się po schodach. – Chętnie zapytam tego przyjaciela, jak to dokładnie wyglądało z tym umówieniem się… – dodała jeszcze, zerkając przez ramię na Thorana. Czy podejrzewała go o jakieś cuda niewidy? Nie, chociaż widok tego popijanego radośnie piwa sugerował, że trochę sobie tutaj robił z niej żarty, ale przede wszystkim nie podobało się jej, że doszło tu do jakiejś bójki i kradzieży, a ona miała sprawę ot tak zostawić. Nawet nie chodziło o to, że zakładała, że Yaxley tę potyczkę spowodował: wystarczyło, że do niej doszło. Chociaż historia o tym, jak to nic nie widział i nic nie wie, a oberwał przecież z pięści w twarz, nie wydawała się jej zbyt wiarygodna.
Zapukała do drzwi na właściwym piętrze i po chwili te uchyliły się lekko.
– Tak? – spytał mężczyzna, który im otworzył, wyraźnie niepewnie: obie w końcu miały na sobie mundury.
– Pan Yaxley prosił o dostarczenie państwu krzeseł…
– Pan Yaxley? – zdumiał się szczerze człowiek. – Przepraszam, ale nie znam żadnego z Yaxleyów, słyszałem o nich tylko. I krzesła? Jakie krzesła?
– Przepraszam. Zdaje się, że pomyliłyśmy mieszkanie – odparła Brenna, dość szybko pojmując, że najwyraźniej „pan Yaxley” postanowił zwyczajnie zrobić jej na złość. Odwróciła się, nie dając po sobie poznać choćby odrobiny złości, a krzesła ponownie uniosły się, wprawione w ruch jej zaklęciem, gdy ruszała na dół. Dość szybko, bo łatwo było się domyśleć, że te krzesła nigdy nie miały tu trafić. – Albo naprawdę mocno jebnął się w głowę, albo postanowił się zabawić. Nie wiem, co mu odjebało w ostatnich miesiącach, ale na pewno mocno się mu poprzestawiało.
Przecież gdyby pamiętała, że robił takie rzeczy, nie zgodziłaby się nieść nigdzie żadnych, cholernych krzeseł.