23.05.2024, 01:27 ✶
Ciril obejrzał się za Laurentem, w jego foczych oczach błysnął niczym nieskrywany zachwyt, gdy pojął, że ten nie zamierzał go zostawić samemu sobie. Nawet widok płynących za nimi Victorii i Perseusa nie przyćmił nadziei, która się w nim rozbudziła (a odwrotnie, może nawet i ta dwójka zaskarbiła sobie niego jego sympatii).
Przynajmniej w teorii, ale trytonia wioska powinna tętnić życiem. Kiedy nadpływali, powinni ich powitać strażnicy z trójzębami w rękach lub, choćby, widok ciemnych i obserwujących ich z uwagą oczu.
Ale tego nie było. Budowle – przypominały nieco ludzkie chaty, choć stworzono je z czegoś przypominającego rafę koralową (ale to raczej nie była rafa, a jakiś rodzaj wapiennego kamienia) – wydawały się puste.
- Zazwyczaj więcej tu życia – wymruczał Ciril. Wokół niego zbierały się ciemniejsze plamy. Mimo tego, że trzymał się całkiem dzielnie, gdyby przyszło do starcia, byłby raczej prostym celem do ataku. Perseus, ze swoim przeszkoleniem medycznym, widział że selkie powoli słabł. – Muszą… muszą… - zamamrotał, szukając jakiegoś wyjaśnienia.
Jedno z wyjaśnień znalazła za to Victoria. Jako pierwsza dostrzegła leżące przy jednym z domostw zwłoki druzgotka. Magiczne stworzenie, dla ludzi niebezpieczne, dla trytonów rodzaj domowego pieska, zostało zadźgane. Laurent dostrzegł, że na niektórych budowlach narysowano (choć może lepiej brzmiałoby: wyżłobiono) powtarzający się symbol.
Ciril prowadził ich dalej, w stronę czegoś, przypominającego jakiś rodzaj placu głównego. I wreszcie kogoś dostrzegli: kilku trytonów zostało przywiązanych do sporej wielkości głazu. Ich ciała owinięto liną utkaną z wodorostów a broń, którą zazwyczaj dzierżyli odrzucono poza zasięg ich rąk. Byli tu uwięzieni, ale żywi. Niektórzy nosili na sobie ślady stoczonej niedawno walki. Na widok nadpływających Victorii i Perseusa wyraźnie próbowali się wyrwać z więzów, ale nie byli w stanie.
Jeden z nich zwrócił się do Cirila i coś zasyczał wściekle w jego stronę.
- Nie jestem zdrajcą – odpowiedział selkie. – Chcę zapobiec rozlewowi krwi.
Dalej wznosiła się najbardziej okazała z budowli w trytońskiej wiosce. To ją pewnie zamieszkiwał Ulth, wódz trytoński. Laurent dostrzegł, że wydobywające się z jej środka bąbelki. W jej środku z pewnością ktoś przebywał. Perseus i Victoria też zwrócili na coś uwagę, a właściwie na kogoś. Obydwoje dostrzegli trytońską kobietę, w bardzo dojrzałym już wieku, która wychynęła z jednej z oznaczonych symbolem budowli. Wyglądała źle i ledwo się poruszała. Black, ze swoim przeszkoleniem medycznym, mógł się nawet domyślić, że trawiła ją jakaś ciężka choroba.
@Perseus Black @Victoria Lestrange @Laurent Prewett
Przynajmniej w teorii, ale trytonia wioska powinna tętnić życiem. Kiedy nadpływali, powinni ich powitać strażnicy z trójzębami w rękach lub, choćby, widok ciemnych i obserwujących ich z uwagą oczu.
Ale tego nie było. Budowle – przypominały nieco ludzkie chaty, choć stworzono je z czegoś przypominającego rafę koralową (ale to raczej nie była rafa, a jakiś rodzaj wapiennego kamienia) – wydawały się puste.
- Zazwyczaj więcej tu życia – wymruczał Ciril. Wokół niego zbierały się ciemniejsze plamy. Mimo tego, że trzymał się całkiem dzielnie, gdyby przyszło do starcia, byłby raczej prostym celem do ataku. Perseus, ze swoim przeszkoleniem medycznym, widział że selkie powoli słabł. – Muszą… muszą… - zamamrotał, szukając jakiegoś wyjaśnienia.
Jedno z wyjaśnień znalazła za to Victoria. Jako pierwsza dostrzegła leżące przy jednym z domostw zwłoki druzgotka. Magiczne stworzenie, dla ludzi niebezpieczne, dla trytonów rodzaj domowego pieska, zostało zadźgane. Laurent dostrzegł, że na niektórych budowlach narysowano (choć może lepiej brzmiałoby: wyżłobiono) powtarzający się symbol.
Ciril prowadził ich dalej, w stronę czegoś, przypominającego jakiś rodzaj placu głównego. I wreszcie kogoś dostrzegli: kilku trytonów zostało przywiązanych do sporej wielkości głazu. Ich ciała owinięto liną utkaną z wodorostów a broń, którą zazwyczaj dzierżyli odrzucono poza zasięg ich rąk. Byli tu uwięzieni, ale żywi. Niektórzy nosili na sobie ślady stoczonej niedawno walki. Na widok nadpływających Victorii i Perseusa wyraźnie próbowali się wyrwać z więzów, ale nie byli w stanie.
Jeden z nich zwrócił się do Cirila i coś zasyczał wściekle w jego stronę.
- Nie jestem zdrajcą – odpowiedział selkie. – Chcę zapobiec rozlewowi krwi.
Dalej wznosiła się najbardziej okazała z budowli w trytońskiej wiosce. To ją pewnie zamieszkiwał Ulth, wódz trytoński. Laurent dostrzegł, że wydobywające się z jej środka bąbelki. W jej środku z pewnością ktoś przebywał. Perseus i Victoria też zwrócili na coś uwagę, a właściwie na kogoś. Obydwoje dostrzegli trytońską kobietę, w bardzo dojrzałym już wieku, która wychynęła z jednej z oznaczonych symbolem budowli. Wyglądała źle i ledwo się poruszała. Black, ze swoim przeszkoleniem medycznym, mógł się nawet domyślić, że trawiła ją jakaś ciężka choroba.
Czas na odpis do 26.05, godz. 21.00
@Perseus Black @Victoria Lestrange @Laurent Prewett