Pamiątka po kimś, kogo chcesz pamiętać. O czymś, co chcesz pamiętać. Nie musiało być dobre. Czasami nie było chciane. Mimo to zatrzymujesz to przy sobie. Kiedy o tym myślał to nie miał żadnej biżuterii, która pasowałaby do Fleamonta - tak mu się wydawało. Róża z kolcami? Nie miał pierścionka tak dosadnego. Nie posiadał żadnego z ptakiem, który by go przypominał. Nawet jeśli - to nie miał pojęcia, czy istniał taki pierścionek, który by się spodobał akurat jemu. Więc poszukał tego, który przyszedł mu do głowy jako pierwszy. Ponoć te pierwsze myśli zazwyczaj były najbardziej trafne. Nie wiedział, po co mu ten pierścionek i czemu chciał go zaraz oddawać, ale nie pytał - skupił się zresztą bardziej na daniu i na tym, jakie słowa płynęły między nimi niż na tym, żeby dociekać. Czujność, przynajmniej w tej sytuacji, została nieco uśpiona. Czy raczej - ciężar zaciekawienia został przeniesiony w innym kierunku, tak samo jak siły przerobowe jego mózgu.
- Hm, uważaj, bo wyrobisz u mnie nawyk chowania dla ciebie ciastek po kątach. - Nie dało się wyczuć tej nerwowości w jego śmiechu, nie dało się jej nie czuć, kiedy było się tak blisko. Żart na żart. Pół-żart. Robiło się lepiej. Powoli świat wracał do równowagi, przynajmniej ten jego. Ułożył sobie osobę Flyna, wyrysował te swoje kreski, tak jak obiecał, poukładał na nowo rzeczywistość. Budowle zaczęły wyglądać tak samo, słońce świeciło tak... wróż. Burza błyskała tak samo. Ten świat nie wybuchał tylko dlatego, że wtargnął do niego ten wygnaniec, nożownik spod ciemnej gwiazdy, który miał wielkie marzenia o szczęśliwych zakończeniach. Przynajmniej do momentu, w którym nie przyszedł do Laurenta mógł w to śliczne zakończenie wierzyć. Każdy domek angielskiej rodziny wydawał się idealny, dopóki nie zajrzałeś za firankę. Nie posłuchałeś tego, co się dzieje za drzwiami. - Nie zapominam. Świadomie chce je zniszczyć. - Marzył wręcz o tym, jak o wielu innych rzeczach. O tym szczęśliwym zakończeniu również. Mijały lata, a on się coraz mocniej zbroił, tylko... wychodziło na to, że nie miał dla kogo. Nie było chętnego, mimo wszystkich tych wlepionych w niego, rozkochanych oczu, żeby zawalczyć razem z nim.
Nie wiedział sam przez moment, czy to złe. Czy powinien zrobić ten krok dalej. Chciał i nie chciał. Chciał zarazem spać jak i znów zasnąć z zupełnego wyczerpania, zlepiony potem i z oczami sklejonymi łzami. I nie chodziło o to, że nie potrzebował dotyku - był pewien, że bez tego dotyku zupełnie się kończył. Jednocześnie nie chciał się od niego uzależniać. Nie chciał pazernie pragnąć go za bardzo, bo stawał się wtedy zbyt słaby, a ci, do których chciał wyciągać dłoń w końcu odchodzili. Bo wszystko, co piękne, musiało się skończyć. I zawsze kończyło się za szybko. Robił to jemu i robił to sobie. Nie wiedział, czy chce się przekonać czy to tez będzie tak jak zawsze. Nie chciał, żeby tak było.
- Brzmi dla ciebie jak groźba? - Odsunął się całkiem, trzymając dłonie na jego barkach. I miał ochotę go przeprosić. Nie, nie za swoje ostatnie słowa. Za... chyba za całokształt. - To obietnica. - Dodał, żeby Flynn nie musiał się domyślać. Zabawne, bo Laurent uwielbiał lawirować wokół tematów i nie mówić wprost. Nastała taka... cisza. Bo z rozchylonych warg Laurenta nie wymknęło się żadne słowo.