Deszcz głucho dudnił o rynny, prowadząc ich korytarzami patetyczne łzy nieba, aby rozbiły się o londyński bruk; słotna ulewa nie szczędziła nikomu, nawet najbardziej parszywym odmętów Nokturnu, w których – mogłoby się zdawać – istniały dwa sorta ludzi; pierwszym był margines społeczny wysunięty jak najdalej poza społeczeństwo czarodziejskie, niemający absolutnie nic do stracenia, gdyż z godności już dawno chyżo wyzbyty; drugą kategorią pozostawały osobliwości kryjące się pod szerokim welonem nocy w najbardziej obrzydliwych spośród miejsc – ci prawdopodobnie także tętnili brakiem wyśrubowanego gustu. Ona jednak tu przyszła po anonimowość i szklankę ognistej, która parzyła przełyk nie tylko nazwą.
Liczyła, iż nikt się do niej nie dosiądzie, znużona już za bardzo ludzkimi oddechami – co dopiero słowami, które sączyć by się mogły z pijackich ust, bez lwiej części sensu zawierającego się w głoskach. Jej mina miała stanowić swoiste odstraszenie amantów, jak i podejrzanych osobistości, które mogłyby być gotowe wbić jej nóż między żebra. Brak zainteresowania jednak, zionący z błyszczących, piwnych tęczówek, był dostatecznie wymowny.
Uniosła kryształową szklankę ku wargom, umaczając je w cierpkiej cieczy, która torowała już po chwili drogę przełykiem.
Oparła łokcie o blat baru – nadgryziony zębem czasu i ubóstwem – aby na skrzyżowanych palcach dłoni umiejscowić podbródek. Gdy mężczyzna się do niej – o zgrozo – dosiadł, spojrzała nań najpierw jakby z konia spadł, a jego słowa wydały jej się tym bardziej abstrakcyjne, gdy rozeznała się, w jak niewielkim stopniu jest upojony.
Uniosła brwi wysoko.
– Lycoris Czy-ja-wyglądam-jakbym-chciała-z-tobą-rozmawiać Black – odparła. – Zawsze mi mówiono, że moje drugie imię jest długie – podsumowała.
Odgarnęła długie kosmyki włosów za ucho, pozwalając reszcie spośród nich, spłynąć miękko linią pleców, zatrzymując się salwą pułki przed linią bioder. Uniosła ponownie szklankę do warg, racząc się cierpkim smakiem alkoholu; kątem oka spojrzała na potencjalnego rozmówce, z przykrością szacując, iż odstraszenie go nie będzie na tyle łatwym wyzwaniem.
Wyjęła więc z kieszeni płaszcza papierośnicę, aby już po chwili otulić miękkością ust filtr papierosa. Gdy kłęby dymu powędrowały akwarelą ku sufitowi, rozmywając przestrzeń siwizną, skierowała tlące się w piwnej barwie oczu iskry ku mężczyźnie.