[30.07.72] Haven't Had Enough

Zabawne, bo jeśli biorąc pod uwagę rodowe kryteria, to Bulstrode chyba niechcący wrodził się w nie te rodzinę co powinien. Im więcej na przestrzeni ostatnich miesięcy spędzał z Longbottom czas, tym bardziej utwierdzał się w przekonaniu, że właściwie to mógłby z nią trwać w jakiejś niekończącej się rywalizacji co do tego, kto mógłby popełnić większe głupstwo. Jeśli jakąś mądrość dawało mu jego trzecie oko, to raczej umiejętność tkwienia tu i teraz, bez spoglądania na ewentualne konsekwencje podejmowanych akcji. Ważne, żeby działało, a jeśli przy okazji w ogólnym rozrachunku coś okaże się korzystne? Tym lepiej dla niego.
- Brenna... - rzucił, ewidentnie próbując być w tym momencie śmiertelnie wręcz poważny. - Ty zawsze bardzo dużo gadasz - dokończył, już bardziej rozbawiony, tak jakby miała nie być tego świadoma. - Ale dobrze, siódemka brzmi okej.

Z pewnym zainteresowaniem przyglądał się, jak macha różdżką i zmienia kolejne elementy twarzy. Zawsze ciekawie było patrzeć, jak ktoś przekształca swój wygląd, nawet tylko nieznacznie wcielając się tym samym w kogoś zupełnie innego. Kiedy jednak patrzył teraz akurat na Brennę, pierwszą rzeczą która przyszła mu do głowy po zakończeniu przez nią transformacji była myśl, że wolał ją w oryginalnej wersji. Zwykle nie zastanawiał się nad tym jak ktoś wyglądał przed i po; to była praca i liczył się efekt końcowy, ale teraz przyciemnione włosy czy zmieniony profil nosa zaburzały mu całą percepcję. Nie pasowały do jej charakteru, co potraktował z pewnego rodzaju rezerwą, czym prędzej wlepiając wzrok, niby to od niechcenia, w ekran telewizora, który wciąż katował jakiś czarno biały film.

Kiedy skierowała się do drzwi, sam zamachał różdżką. Może i obserwowany przez nich mężczyzna wyglądał, jakby wcześniej nie zwrócił na nich uwagi, ale kto go tam wie. Nie zamierzał sobie sam zmieniać nosa, ale takie zmienienie koloru włosów, już mógł sobie na szybko sprawić. Na tyle sprawnie, by jednocześnie nasłuchiwać czy zza lekko uchylonych drzwi dochodzą wzmianki o siódemce.

Rzut O 1d100 - 41
Akcja nieudana

Rzut O 1d100 - 78
Sukces!

Brenna zaczęła gadać, nawijając jak przysłowiowa katarynka i pewnie gdyby nie fakt, że zamienił z nią w swoim życiu więcej jak trzy słowa, to teraz zastanawiałby się, czy posiadała gdzieś jakiś wyłącznik tego trybu. Schował różdżkę, odczekał chwilę, aż bardzo długi wywód odrobinę zbije z tropu mężczyznę w pokoju obok, a potem otworzył drzwi. Tak, jakby się na tę klamkę właśnie rzucił, słysząc rozgadaną bez sensu żonę.
- Anne, czy ty sobie ze mnie żartujesz? ZNOWU? - zagrzmiał, jakby to nie był pierwszy raz, kiedy jego droga małżonka zapukała do nie tych drzwi. - Czy gdzieś tam za tą twoją twarzą kryje się mózg, kochanie? Siódemka na ósemkę ci się zamieniła, tak? No ciekawe bardzo. Może jeszcze mi powiedz, że pan to całkiem do mnie podobny? - żachnął się, bezwstydnie powtarzając w tym momencie słowa, które wcześniej sama wyrecytowała w pokoju. Podszedł do niej energicznym krokiem, zaraz stając obok i spoglądając na faceta, który krył się wewnątrz, a który ewidentnie wyglądał, jakby ta sytuacja była ostatnim co mogło go tego dnia spotkać.
Słomiane włosy, błękitne oczy i nos jak kartofel. Wszystko się zgadzało. Po przelotnym spojrzeniu posłanym w kierunku faceta, zerknął na Longbottom, łapiąc ją za rękę.
- Idziemy. Bo najwyraźniej musimy poważnie porozmawiać. Przepraszam pana, ale wie pan... Kobiety - rzucił w kierunku poszukiwanego na odczepkę, chociaż biorąc pod uwagę fakt, jak ten niechętnie przyglądał się całej scenie, tylko czekał na to żeby zamknąć im drzwi przed nosem. Bulstrode pociągnął do siebie Brennę, kierując się w stronę pokoju numer siedem, jakby faktycznie miał się z nią zaraz kulturalnie pokłócić za zamkniętymi drzwiami.