To miejsce wypełniało idealnie swoją rolę według tego, jak Laurent je ulepił. Miało być rajem dla magicznych stworzeń i dla zwierząt. Miało być miejscem, do którego przychodzisz posłuchać świergotu ptaków, jakich nie słyszałeś i pewnie nigdy nie zobaczysz żyjąc w centrum Londynu. Miał problem nie raz i nie dwa - żeby zatrzymać swoje zapędy do tego, by przygarniać jedno stworzenie po drugim. Nie było w tym niczego złego, dopóki nie sięgało się po złe środki. Geraldine wystawiła te zapędy na pokusę oferując tego gromoptaka, o którym mu się tak marzyło. Pokusiła, bo on sam przyznał, że zastanawiał się nad tym, żeby go tu sprowadzić. Żeby móc go podziwiać i gładzić jego pióra. Ile było niesprawiedliwości w wyrywaniu takiego stworzenia z jego środowiska jeden Bóg wiedział. Tak jak niesprawiedliwe było to, że Fuego żył tutaj, a nie w Indiach, w swoim domu. A przynajmniej byłoby to sprawiedliwe, tylko ptak się nie śpieszył do powrotu - i coraz bardziej przyzwyczajał. Co innego jednak, kiedy rzeczywiście wyciągasz stworzenie z potrzasku i oferujesz mu dom, co innego, kiedy siłą je... nie. Nie mógłby tego zrobić, w końcu robił rzeczy wręcz przeciwne. Często przygarniał tu stworzenia tylko po to, żeby zajął się nimi weterynarz i potem puszczał je dalej w świat. Victoria.. ciekawe jakby na niego spoglądała, gdyby nagle zmienił kurs całego przedsięwzięcia, w które wpakował tyle wysiłku tego swojego drobnego, chudego ciała i słabych rączek.
Do ogrodu wbiegł Duma od strony lasu - bo i tam była jego buda, po prawej stronie zabudowania. Wskoczył jednym susem na taras i machając ogonem zwolnił dopiero na jego deskach, wyciągając nos w kierunku Victorii. Rozległo się głośne szczeknięcie, pojedyncze, jak miał w zwyczaju się witać, czy też - komunikować swoją obecność i obecność drugiej osoby. Mówili prawdę, że im mniejszy pies - tym głośniejszy. Laurent bardzo się postarał, żeby Duma nie szczekał bez potrzeby. Nawet te pojedyncze komunikaty potrafiły nieco podbijać ciśnienie - głośne, dudniące w tej silnej piersi bestii... pieska cieszącego się, że ktoś miły, kto był tu mile widziany i akceptowany, ich odwiedził. Pokręcił się i w końcu uspokoił, wylegając pod nogami Laurenta tak, że prawie usiadł na nie. Laurent oparł na nim swoje nogi, wyciągając je z sandałów, jakby pies był świetnym podnóżkiem. Bo był. Ciepło zwierząt było zupełnie inne nawet od tego ludzkiego.
- Ponieważ się bardzo, bardzo głęboko zamyśliłaś. - Już nie szeptał. Był spięty i też z napięciem spoglądał na Victorię, która teraz parowała błogostanem. Musiała unieść ją mięciutka chmurka, kiedy rozpływała się w rozkosznym spokoju. Chyba nigdy jej taką nie widział. Nie aż taką. Może podczas tych pościelowych poranków, które czasem się im zdarzały kiedyś? Kiedy była jeszcze zaspana, ale odprężona, kiedy słońce witało jego dzień wraz z jej uśmiechem na ustach. Tamte dni zdawały się o wiele prostsze. Nie sięgały nawet tych szkolnych korytarzy, gdzie Laurent... to głównie on się mocno zmienił. Ponieważ w końcu nikt mu nie kazał wrócić do tej okropnej dżungli, w której trzeba było walczyć o przetrwanie. - Odpłynęłaś na dobrych kilka minut. - Wcześniej jeszcze mówił cicho, teraz już normalnie. - Miałaś znowu jakieś... wspomnienie?