i'm everything they said I would be
Potrzebował tego. Przecież sam go pragnął, tak? Potrzebował jego dotyku, potrzebował... nie. Potrzebował tego dotyku, ale on wcale nie musiał wyglądać tak. Potrzebował nie wstydzić się potrzeby zaciskanych palców na swojej szyi i rąk, które zupełnie krępowały jego ruch i wygrywały w nim w prostym pojedynku na to, kto prowadzi. Głupie? Bo przecież jaką on miałby siłę, żeby kogoś przytrzymać? Głupie, dopóki się nie rozumiało, że większość osób mogła go przytrzymać w ten sposób, bo sobie tego zażyczył. Ale niemal nikt nie był w stanie wyłączyć mu tego myślenia. A on w chociaż jednym jedynym aspekcie swojego życia szukał punktu zaczepienia, gdzie mógłby się rozpłynąć i z błogosławieństwem świata w końcu przestać czuć nieistniejącego przejścia, że jeśli coś nie jest łatwe to będzie emocjonalnie bolało. Czy tego, że coś jest prozaiczne, że te relacje mógł w większości przyrównać do tego samego, że sam był zbyt łatwą dziwką, więc w zasadzie co za różnica? Osoba, którą dopuścił tak blisko potem wchodziła pod prysznic i cały czar pryskał. A potem pojawiał się tajemniczy, zimny jegomość i spędzał z nim dzień na konnej przejażdżce, żeby tylko ucałować jego usta... po prostu wyjść. Gdzieś między tym wszystkim rodziła się frustracja, jego łzy, jego gorycz. Jego szaleństwo. Z każdą potrzebą, w której potrzebował tego dotyku, kiedy chciał go i nie chciał, rozpadała się jakaś jego część poczytalności. Miał wrażenie, że niedługo oszaleje i naprawdę nie będzie już żadnej energii. Niby nie był stworzony do fatalistycznych myśli, żeby ze sobą skończyć, ale zaczynał już marzyć o śmierci i żałować, że w ogóle musiał to życie rozpocząć.
Dlaczego musiał być po prostu sobą?
Potrzebował tego, żeby wyszli z tego pokoju i wypili tę czekoladę. Żeby się położyli na tej kanapie i pooglądali burzę. Żeby mu pokazał ten głupi dziennik, który zaczął robić i żeby mu opowiedzieć jak niesamowite jest to, że gwiazdy rodzą się i umierają, oddychają i trwają prawie jak ludzie. Te wszystkie ładne słowa, które już zapisał w tym dzienniku i ta astronomia, które przez niego bardziej zwróciły jego ciekawość, dowodziły mu tego, że to była smycz, która naprawdę miała szarpać. Łańcuch, który miał się zrywać, ocierać jego dłonie do krwi i ranić jego skórę. Można ujarzmić pieska, ale nie można ujarzmić wilka i, och, dobry Boże, oby to wszystko bolało mniej Fleamonta Bella. Kiedy rozchylił dla niego usta i kiedy zacisnął palce na jego ramieniu. Nie, nie potrzebował tego. Mimo tego napięcia, mimo pragnienia ciała, nie potrzebował tego, ale najwyraźniej Flynn tak. Tylko jak to miało być? To już też było - poddawał się własnemu ciału i potrzebie drugiej strony, żeby po wszystkim być temu winnym. Ten ciężar był nieznośny. Bo skoro mógł uszczęśliwić tylko w taki sposób i okazywało się, że to też było złe i ludzie byli potem na niego źli to... to co kurwa zostawało?[ Mogli rozmawiać o tych wszystkich ważnych i nieważnych rzeczach, oj tak. Mogli być... inni.
Zdrowsi.
- Nie tutaj... - Wyszeptał między pocałunkami, cofając się krok za kroczkiem, a przynajmniej próbując się cofać. Próbując wyprowadzić stąd swojego pieska na smyczy i przewalczyć to ciągnięcie o łańcuch. Wszędzie, wszędzie, ale nie w tym ostatnim azylu, do którego wchodził i nie kojarzył kolejnego miejsca splugawionego swoim nagim ciałem. Zjechał wolną dłonią przez klatkę piersiową Crowa do jego spodni i wsunął palce pod materiał spodni, żeby i za portki pociągnąć go w stronę sypialni. Bo jakoś wątpił, żeby dotarli gdziekolwiek indziej.