Utknął we Fleamoncie Bellu, ale nie miał utknąć tu na zawsze. Świat się zatrzymał tylko na chwilę - na moment, kiedy całym sobą się w niego wtulał i przytulał jego. Kiedy umysł i ciało były wyczerpane już na równi, że nawet żaden szept nie płynął spomiędzy warg. To był dobry stan. Teraz było mu dobrze. Dopóki nie zadawał pytań, dopóki nie szukał odpowiedzi, póki nie układał Fleamonta Bella jak gry shogi, mieszając swoją brudną biel z jego czernią. Każdy element tego człowieka był kanciasty i o każdy można było się poranić - tak by się wydawało. Ale on widział te gładkie części, tak urocze, że nic dziwnego, że ludzie wokół czuli świergot we własnym sercu. Albo..? Czuli to, widzieli? Jak bardzo poplątane były myśli Crowa i jak kłóciły się emocje ze wszystkim, co myślał, co robił i co go otaczało? Na koniec robił coś przeciwnego do powiedzianych słów i do tego, czego spodziewałeś się po człowieku zdrowym. Taka patointeligencja. Ten człowiek, który spłodziłby dzieciaka wychodząc z domu na godzinę, a idąc po fajki wraca na drugi dzień zaćpany. Nie wracał na czas z festiwali i nie przynosił do domu wypłaty. Jego znajomi mogli rozejść się nawet po świecie, zacząć żyć, jeden mógłby nawet zaliczyć Oxford, ale on nadal tkwiłby w tym samym szambie widząc tylko swój wypadek. Wypalając swoją wiarę w to, że cokolwiek może się zmienić. Wyceniając według własnych, patologicznych miar uczucia wokół niego i wszystko, czym mógł się od nich żywić. Oczywiście, że każdy taki dumnie zdrowy człowiek powinien się wystrzegać tego skrzywdzonego dzieciaka, który żył w Crowie. Rozbieg między tym, czego pragnął i czego nigdy nie otrzymał, a tym, że przecież był już dorosły. To dorosłe życie nie przynosiło niczego lepszego.
Zamiast tego mogły być słodkie wyznania miłości, uśmiechy, podróże po ogrodzie i podróże po ogrodach tego świata. Laurent zabrałby Flynna do każdego kraju, który by sobie zamarzył. Zabrałby go na północ, żeby oglądać zorzę i oddałby mu kawałek świata tylko za to, żeby nie wstydził się go złapać na rękę i spojrzeć na niego w ten sam sposób, w jaki potrafił na niego patrzeć czasami, tymi krótkimi chwilami jak dzisiaj w tym ogrodzie. Byłyby czekoladki, fochy Laurenta, kiedy przekomarzanki poszłyby za daleko i jąkanie się Flynna, kiedy Laurent znowu mówiłby wierszami i niedopowiedzeniami. Potem trochę śmiechu, trochę czułości i kolejny dzień, w którym można się spotkać i doświadczyć czegoś nowego. Szczęśliwe zakończenia - czy ktoś o nich nie marzył? Laurent nie marzył o szczęśliwym zakończeniu, bo był zajęty marzeniem o szczęśliwym środku. Nie chciał żadnych zakończeń - chciał żyć. I chciał, żeby Flynn również żył.
Błąkały mu się po głowie senne mary nocnego, nieskończonego jak ocean nieba usłanego gwiazdami i smugami pomarańczy i fioletu z drogą pełną róż. I te kolce, co raniły i ten smak nikotyny, ten ból i to rozluźnienie, ten dotyk i ta... pustka.
Ocknąwszy się szukał dłonią ciała, którego nie było. Pustka. Ta sama szara, codzienna pustka, tylko posmak czyichś ust na swoich ustach. Nie był zdziwiony, ale trochę zawiedziony. Troszkę zawiedziony, bo w tych marzeniach budził się przy kimś, jak to łaskawie zostało ujęte pewnego razu że nie musiał się wymykać nad ranem. "Możesz zostać na śniadanie". Tylko czy na pewno śniadanie smakuje tak samo po...
Szum wody był wyraźny dopiero, kiedy wyszedł z sypialni owinięty kaszmirowym szlafrokiem z koronkowymi zdobieniami. Czekolada. Wypije ją sam, albo i dwa kubki, może ją wyleje. Ale ją zrobi. Na nowo - mleko było zimne. Tylko zamiast do kuchni skierował się właśnie tam - do łazienki. Nie zapukał. Nacisnął na klamkę i powoli je otworzył. Jakoś nie zastanawiał się nad tym, co zastanie. Migotliwy obraz tak kąpiącego się po prostu Flynna jak i ciała leżącego we własnej krwi na ziemi były jak fotografie, które mignęły fleszem w mózgu i opuściły go bez wrażeń. Przecież Flynn był, jak to samego siebie określił, karaluchem. Karaluchy nie umierają, prawda..? Poruszyło dopiero to, co zobaczył, kiedy te drzwi otworzył. Krew. Znowu krew. Czemu. Cały kolor, wszystko, co mogło zrodzić się dobrego z tego wydarzenia, odpłynęło z jego serca, odpłynęły kolory z jego skóry i zadrżały mu mocniej i tak zmęczone nogi. CzemuczemuczemuczemuDLACZEGO? No dlaczego...