Rodolphus podobnie jak on, nie wiedział nic o planowanym ataku na posiadłość Laurenta Prewetta. Ta sytuacja wyglądała komicznie. Nicholas wątpił, aby takie polecenie padło od Czarnego Pana czy Martesa. Może Corvus za tym stał? Czy może to był bezmyślny samodzielny atak, urażonego śmierciożercy? Czy faktycznie to był ktoś od nich, jak zwrócił uwagę Lestrange?
- Mógł to być nawet naśladowca, jeżeli otrzymał rozkazy. Dla nich do jedno i to samo, jeżeli miał maskę i szatę. Nie mają pojęcia o wewnętrznej strukturze organizacji.Tak napomknął, że przecież ktokolwiek bronił terenu Prewetta, nie mógłby określić kim była osoba wprowadzająca zamieszanie. Nieudany atak. Mogli przypuszczać, że był to śmierciożerca, nikt inny.
Odpowiedział, spojrzawszy na Rodolphusa.
- Podobno był sam. Ale że Prewett miał obstawę, to trudno mi powiedzieć, czy był tego świadom.
Zmarszczył brwi i spojrzał na swój kubek. Jakby tam szukał odpowiedzi.
- Zastanawia mnie jeszcze jedno. Jakby nie tylko atak był zaplanowany. Ale i obstawa była tam tylko… tego dnia? Gdy byłem wczoraj u niego, nie zastałem tam żadnego aurora, brygadzisty czy kogoś z jego rodziny. Tylko on i jego pracownik.
Dodał dla dalszej spekulacji sytuacji. To by wyglądało jak faktyczne zagranie jasnowidza, który mógł przewidzieć zdarzenie. Ostrzeżono młodego Laurenta, ten mógł powiadomić członka rodziny, wieść poszła dalej że pojawiły kolejne osoby.
Westchnął, sięgając po kubek z herbatą. Upił łyk, słuchając kolejnych słów Rodolphusa. Potrzebował chwili, aby sobie przypomnieć swoją rozmowę z Laurentem. Zadał mu to pytanie. Odpowiedź, była jakby wymijająca. O kimś wspomniał.
- Nie mam pojęcia skąd by wiedział. Ale jeżeli dobrze go zrozumiałem, to jego ojciec mógł coś przeczuwać i zadziałał? On sam by po ochronę się nie zgłosił. Sprawa podobno jest w biurze aurorów.Stwierdził szczerze, bo i sam się przecież nad tym zastanawiał. Dwie opcje przedstawione przez Rodolpshusa miały sensowne wytłumaczenie sytuacji, ale nic nie trzymało się kupy. I faktycznie mogli mieć kolejnego zdrajcę.
Czując na sobie wzrok Rodolphusa, spojrzał na niego, oddalając kubek od swoich ust. ”Poważnie?” – pomyślał widząc jego spojrzenie. Choć nie mówiące nic o tym, że miałby być tym winnym, ale widocznie musiał się wytłumaczyć.
- Ja nic o ataku nie miałem pojęcia. Nie mówię mu nic, czego nie powinien wiedzieć.Jakby tak, usprawiedliwił się. Był cholernie ostrożny w kontaktach międzyludzkich. Nawet w totalnej bliskości z drugą osoba. Uważał na słowa, wycofywał się dyplomatycznie. Mało gdziekolwiek mówił, tłumacząc się zawodową rangą Niewymownego.
- Nie powiedział mi, kto był na miejscu i odparł atak. Czy ktokolwiek był. Konie przeżyły. Zaś sprawca uciekł.
Udzielił odpowiedzi po wysłuchaniu uwag Rodolphusa. Który musiał mu przypomnieć ze swojej strony o ostrożności względem Prewettów. Nicholas ten problem, że wiedział po sobie iż musi kontakt mocno ograniczyć.
- Powinienem ograniczyć z nim kontakt.
Stwierdził, bardziej do siebie. Siedząc w małym zamyśleniu, trzymając kubek w dłoni. Kojarzył, że rozmowa z nim momentami zmierzała w niebezpiecznym kierunku. Prawie mógłby się zdradzić.
- Muszę o tym powiadomić Martesa.
Stwierdził, co raczej powinno być konieczne do wykonania. Martes jako lewa ręka Czarnego Pana, powinien być powiadomiony o takich sytuacjach. Jeżeli o tym wiedział, czy też nie.