27.05.2024, 18:25 ✶
Zgodnie z prośbą nie przemęczał się i nie mówił już zbyt wiele. Poczucie winy zelżało tylko trochę, czuł cały czas bolesność w sercu, choć może to było tylko wspomnienie minionej walki, bardziej fizyczna udręka rany i organizmu, który niespiesznie podjął teraz proces regeneracji. Szczęśliwie dla obu lekkomyślnych animagów, żyli w świecie eliksirów i maści wspieranych magią, a więc już wkrótce mieli być znów sprawni, będą mogli znów szczęśliwi cieszyć się pełnią zdrowia. Tymczasem jednak lizali swe rany, te fizyczne, ale też psychiczne. Z drugiej strony, czy byłaby rzeczywiście inna i lepsza okazja, aby móc utkać między zagubionymi chłopcami girlandy rozmów, jak babie lato rosą obwieszone?
Samuel napił się wody i z chęcią też przyjął ciepłe kakao. Płyn rozlał się po języku, a potem otulił aksamitem przełyk i rozgrzał żołądek, rozluźniając zaciśnięte wciąż trzewia. Było lepiej, tego potrzebował, to było ważne. Ale prócz napitku, spoglądał też na siedzącego obok Nikolaia, zdając sobie sprawę być może pierwszy raz, że jest on młodszy od niego. Chociaż nie... Sam rzadko kiedy patrzył na lata, sugerując się raczej doświadczeniem życiowym. Samiec opuszczał stado, zakładał rodzinę, a póki obaj byli bezdzietni (choć tego przecież nie mógł być pewien w przypadku nieznajomego-coraz bardziej bliskiego chłopaka), obaj więc w myśl tej zasady podlegali tej samej grupie wiekowej. Z drugiej strony Pan Morpheus, którego skroń oprószona była siwizną, też przecież nikogo nie miał. Czy zatem we troje byli rówieśnikami? Świat ludzki wydawał się tak skomplikowany, dziwny, a jednak teraz, mimo że nie we wrzosach, a na czyimś posłaniu leżąc, czuł się dziwnie spokojny. Bezpieczny w cudzym, ale dobrze pachnącym gnieździe.
– Teraz będziesz mógł zobaczyć bliżej. Bez walki już... chętnie poszarpię się z Tobą jak wydobrzejemy, ale bez zębów proszę. – odkaszlnął, lękając się pytać jak mocno w Nikolaia się wgryzł. Metaliczny posmak w zębach, metaliczny posmak ludzkiej krwi, będzie do niego powracał w koszmarach, tego był pewien. – Mnie też tam ciągnie, słyszę zew. Mieszkałem tam całe moje życie, znam to miejsce jak własną kieszeń, a teraz jestem o.. taki wypluty tutaj... – zsunął dłoń z sofy, szukając jakby kubka, choć tak na prawdę, chciał sięgnąć do Nikolaia. Normalnie głaskał by Białkę lub Miłkę, lub klacz Lizzy, która przeżuwała sobie zwykle pod wieczór świeżo ściętą trawę. Dotyk leczył czasem bardziej niż słowa, szukał opuszkami skóry, żałując, że nie są niedźwiedziami.
– A Ty? Czemu opuściłeś Rosję. Czy Rosja teraz też jest pełna upiorów? To jest... kraj czy kontynent? – zwątpił marszcząc czoło, bo choć wiedział jakie gatunki zwierząt się tam hoduje, wiedział jakie rośliny tam rosną, jaki klimat tam panuje, to nie miał absolutnie pojęcia o kraju, jako kraju. Krainie. O ludziach. Zwyczajach. Nic. Z trudem adaptował się do tych zastanych w Dolinie.
Samuel napił się wody i z chęcią też przyjął ciepłe kakao. Płyn rozlał się po języku, a potem otulił aksamitem przełyk i rozgrzał żołądek, rozluźniając zaciśnięte wciąż trzewia. Było lepiej, tego potrzebował, to było ważne. Ale prócz napitku, spoglądał też na siedzącego obok Nikolaia, zdając sobie sprawę być może pierwszy raz, że jest on młodszy od niego. Chociaż nie... Sam rzadko kiedy patrzył na lata, sugerując się raczej doświadczeniem życiowym. Samiec opuszczał stado, zakładał rodzinę, a póki obaj byli bezdzietni (choć tego przecież nie mógł być pewien w przypadku nieznajomego-coraz bardziej bliskiego chłopaka), obaj więc w myśl tej zasady podlegali tej samej grupie wiekowej. Z drugiej strony Pan Morpheus, którego skroń oprószona była siwizną, też przecież nikogo nie miał. Czy zatem we troje byli rówieśnikami? Świat ludzki wydawał się tak skomplikowany, dziwny, a jednak teraz, mimo że nie we wrzosach, a na czyimś posłaniu leżąc, czuł się dziwnie spokojny. Bezpieczny w cudzym, ale dobrze pachnącym gnieździe.
– Teraz będziesz mógł zobaczyć bliżej. Bez walki już... chętnie poszarpię się z Tobą jak wydobrzejemy, ale bez zębów proszę. – odkaszlnął, lękając się pytać jak mocno w Nikolaia się wgryzł. Metaliczny posmak w zębach, metaliczny posmak ludzkiej krwi, będzie do niego powracał w koszmarach, tego był pewien. – Mnie też tam ciągnie, słyszę zew. Mieszkałem tam całe moje życie, znam to miejsce jak własną kieszeń, a teraz jestem o.. taki wypluty tutaj... – zsunął dłoń z sofy, szukając jakby kubka, choć tak na prawdę, chciał sięgnąć do Nikolaia. Normalnie głaskał by Białkę lub Miłkę, lub klacz Lizzy, która przeżuwała sobie zwykle pod wieczór świeżo ściętą trawę. Dotyk leczył czasem bardziej niż słowa, szukał opuszkami skóry, żałując, że nie są niedźwiedziami.
– A Ty? Czemu opuściłeś Rosję. Czy Rosja teraz też jest pełna upiorów? To jest... kraj czy kontynent? – zwątpił marszcząc czoło, bo choć wiedział jakie gatunki zwierząt się tam hoduje, wiedział jakie rośliny tam rosną, jaki klimat tam panuje, to nie miał absolutnie pojęcia o kraju, jako kraju. Krainie. O ludziach. Zwyczajach. Nic. Z trudem adaptował się do tych zastanych w Dolinie.