Nic dziwnego, że Czarny Mały Kot (albo Sauriel Jr, jak to zdążył już określić tego jegomościa w swoich myślach) rozpoznał kumpla swojego ojca. To było widać, słychać i czuć, że Borgin trzyma się z Rookwoodem. Mała pociecha musiała się znać na ludziach, a Sauriel musiał od młodego wpajać mu zasady panujące na tym świecie. Bez dwóch zdań ten kot musiał być jakoś powiązany z jego Ananaskiem. W końcu inaczej to by do niego nie podszedł, czyż nie? No i jeszcze wydawał bardzo podobne dźwięki jak ów Rookwood - tyle podobieństw! No głowa mała!
- Bardzo miło mi poznać. Stanley - kiwnął do jednego kota, który znajdował się nieopodal Victorii, a drugiego próbował tyśnąć w nos przy pomocy palca. Nie chciał go skrzywdzić, ale koty miały to do siebie, że lubiły kiedy się je zaczepiało. A to był taki fajny pimpek.
Kiedy Victoria mówiła, a w międzyczasie głaskała niebieską bestię, Borgin nie próżnował. Miał zamiar dowiedzieć się wszystkiego, co nie zostało mu przekazane. Może był to jakiś test spostrzegawczości dla niego? Istniało takie ryzyko.
Kwiatuszek, a może Kwiatuszka? Ten kot to był on czy ona? Forma brzmiała na męską ale kto tam wie jak to dokładnie było? Na pewno nie Stanley, który był zajęty porównywaniem oczu ów "Kwiatka" i tych Victoriowych. W chuj nie podobne, coś tu nie tak Podsumował. W ogóle nie pasowały mu te oczy - ani do matki, ani do ojca. A może to była adopcja? To by mogło bardzo wiele wyjaśniać.
- No... - odparł, kiedy wspomniała, że kojarzy Geraldine - Thorana też znasz? - zapytał, spoglądając na nią z zainteresowaniem - A może też Ci zadarł za skórę? - dodał po chwili. Borgin naprawdę był ciekaw ilu osobom zdążył podpaść, wszak miał list od swojej kuzynki, która sądziła, że kilka dusz wprowadził w stan poddenerwowania. Może powinni zrobić jakiś zbiorowy pozew przeciwko Yaxleyowi? Albo grupowo wyruszyć, złapać go w siatkę i oddać w jasyr czy inną formę przymusowego zatrzymania, aby nikogo więcej nie wkurwiał.
- Eeee...? - Stanley aż otworzył buzię kiedy usłyszał słowa Lestrange. Co ona chciała? Wychłoszczyć mu zęby? To w ogóle miało prawo bytu na kamienicach? Nie mogli spróbować czegoś innego, mniej inwazyjnego?
- Jest to na pewno ciekawe podejście... - odpowiedział, odrobinę cofając swoją twarz. To też nie było tak, że się bał... BO SIĘ NIE BAŁ! Znaczy trochę tak, chociaż nie był pewien czego bardziej - Victorii czy próby wychłoszczenia jego czarniutkich ząbków. Obydwie formuły brzmiały strasznie, a dodając do tego faktu braku Sauriela - było jeszcze gorzej.
- No... To nie tak, że tego... No... Nie zrobił, nie? - przyjął postawę obronną dla działań Rookwooda. Był dobrym kumplem, a jeszcze lepszym przyjacielem, więc nie miał zamiaru wkopywać swojego serdecznego druha - Powiedzmy, że mógł zapomnieć - dodał dyplomatycznie, chociaż znając Victorię, to wcale jej taka odpowiedź nie satysfakcjonowała z bardzo wielu względów. Jednym z nich był fakt, że uwielbiała utrudniać proste rzeczy jak chociażby robienie notatek - te musiały być perfekcyjne, a na koniec jeszcze trzeba było je pokazać Lestrange. Czy ona już zapomniała, że Stanley miał PTSD od tego "Borgin..." na korytarzu?
- Proszę bardzo - wyszczerzył się jak na jakimś zdjęciu z 1960 czy innego 1962 roku. Ci, którzy mieli ich zdjęcia Slytherińskie zdjęcia z Hogwartu, mogli taką minę już kiedyś widzieć. Teraz mogła to też zobaczyć ów "dentystka". Te piękne, czarne ząbki - Kilka dni? - wzruszył ramionami - Nie wiem. Ciężko mi powiedzieć. Nie schodzi, a ja jedynie starałem się to jakoś tuszować odrobinę w tę czy we wtę - wytłumaczył - Będzie coś z tego? Próbujemy tego chłoszczyć czy jaki jest werdykt pani doktor? - zażartował, chociaż pytał całkiem serio. W sumie to mogłaby być taką doktorówną i zapewne dobrze by się spisała w terroryzowaniu swoich pacjentów. W końcu miała już w tym wprawę...
"Riddikulus!"
- Danielle Longbottom na widok Stanleya Bo[r]gina
"Jestem dumna, że pomagałeś podczas zamachu."
- Stella Avery na wieści o udziale Stanley w walkach podczas Beltane 1972