[10.08.72] Windermere. Las przesiąknięty znanym złem

Ścieżka była wąska, ale wydeptana. I chyba ten ostatni fakt sprawił, że mogli się poruszać po niej w miarę bezpiecznie. Leśne rośliny nie uznały, że próbują je atakować, choć w raz z krokami coraz wyraźniej czuli ich narastającą obecność. Kępki jagód dotykały ich butów, mijane krzaki smyrały po udach a niektóre gałęzie i pnącza poruszały się nienaturalnie, jakby czekały nierozważnego kroku z ich strony, by zaatakować.
Paradoksalnie to Peregrinus i Sebastian mogliby raczej prowadzić Brennę, niż odwrotnie. I jeden, i drugi, co parę chwil czuli wyraźne stukanie w tył głowy i coś jak… jak lodowaty oddech na szyi. Trelawneya prowadził szloch, Sebastiana pulsowanie. Obydwa nie trwały ciągle, ale pojawiały się na tyle często by zasiać w obydwu narastające poczucie niepokoju. Gdyby jeszcze niedostatecznie czuli, że w tym miejscu działo się coś złego, to niemal namacalna bliskość Limbo, skutecznie by im to uświadomiła. Był nawet taki moment, takie kilka sekund, gdy wydawało im się, że kroczą we mgle.
Brennie nikt nie odpowiedział. Opowieść zamilkła i podążając ścieżką, mogła zacząć sądzić, że widmowidzenie nie ujawni się więcej. Ale to nie była prawda, bo wkrótce znowu usłyszała cichy, melodyjny głos. Jak kolejne echo. Tym razem brzmiał mniej bojaźliwie i uniżenie. Pojawiła się w nim ufność.
- Wybaczcie śmiałość, panie, ale czy to wam powinnam podziękować za pozostawioną na progu mojej chaty pelerynę? Wiecie, że nie biorę pieniędzy za leczenie, nie byłoby mnie stać…
Sebastianowi zaczęło się wydawać, że dostrzega pierwsze kontury ruin kościoła. Ścieżka stała się dziksza i bardziej nieustępliwa. Pulsowanie przybrało na sile. Szloch umilkł, jakby się czegoś przestraszył.
W rzeczywistości, w ich stronę podążał żywy trup. Miał charakterystyczny chód. Kiedyś musiał być całkiem młodym mężczyzną, teraz skóra płatami odpadała od jego ciała ukazując im rząd pożółkłych zębów.

@Peregrinus Trelawney @Brenna Longbottom @Sebastian Macmillan

Czas na odpis do 30.05, godz. 21.00