Udało jej się wreszcie dojechać do brata. Zeskoczyła z konia w locie, żeby znaleźć się bliżej Astarotha. Miała łzy w oczach, przyspieszony oddech, udało jej się go odnaleźć. Tak się bała, że tym razem straci go na zawsze. Serce biło jej bardzo szybko, bo czas ich naglił, słońce już za chwilę miało świecić pełnym blaskiem, a co za tym szło miało zakończyć żywot, czy też nieżywot jej brata wampira. Trzymała wysoko uniesioną różdżkę w lewej ręce, która się odrobinę trzęsła, najwyraźniej ze stresu. Musiała nad sobą zapanować, musiała go ocalić. Tym razem nie wybaczyłaby sobie, gdyby nie zdążyła na czas, bo wiązałoby się to już z jego odejściem na zawsze, przecież miał nieżyć wiecznie...
Gerry wysłuchała tego, co miał do powiedzenia Astaroth. Jebany, pierdolony Thoran, to był ten moment, w którym uświadomiła sobie, że już czas. Będzie musiała zniszczyć tego potwora, mimo, że nie wiedziała, czy jest odpowiednio przygotowana. Nie mogła sobie pozwolić na to, by po raz kolejny zaatakował kogoś, kogo kocha. Będzie musiała stawić czoła tej istocie, jak najszybciej. Odwlekała to w czasie, bo wolała mieć pewność, że na pewno sobie poradzi, jednak teraz, teraz była pewna, że już czas. Czas pozbyć się tego potwora, który rujnował życie jej i bliskich.
- Pomogę ci, pomogę ci na pewno. - Nie było innej możliwości, nie zamierzała zostawić go tutaj na pastwę losu, słońca, chuj wie czego. Nie była najgorsza w rozpraszaniu magii, nie miała pojęcia, jakie zaklęcie rzucił Thoran, czy będzie w stanie złamać ten urok.
Wyciągnęła różdżkę przed siebie, udało jej się zapanować nad drżeniem ręki. Mruknęła pewnym głosem zaklęcie, jakby faktycznie wiedziała, co robi, w końcu chodziło o jej brata. Musiała mu pomóc, musiała go uratować.
rozproszenie
Slaby sukces...
Sukces!