Chyba jeszcze nigdy nie zależało jej na tym, żeby zaklęcie jej się udało. Wiedziała, że czas jest ważny, że inaczej może nie zdążyć go uratować, a wiadomo, jak to bywa w takich sytuacjach, magia bywa przewrotna, nie zawsze się jej udawało, tym razem jednak wszystko poszło po jej myśli. Ulga, poczuła ją tuż po tym, jak zobaczyła strumień zaklęcia, który zmierzał w kierunku brata. Odetchnęła wtedy głęboko. Udało jej się go ocalić. To znaczy prawie, bo mieli kolejny problem. Musieli znaleźć bezpieczne miejsce. Schować się za słońcem, które przecież kojarzyło się z życiem, a jej bratu miało przynieść śmierć.
Znała te lasy jak własną kieszeń, spędziła w nich przecież całe życie. Kojarzyła każdą norę, każdą łąkę, każdy strumień. Wiedziała więc, gdzie jest jaskinia. Nie było powodu, żeby się nad tym zastanawiać, musieli znaleźć się w niej natychmiast, najlepiej w tej chwili.
- To niedaleko. - Podbiegła do niego i pociągnęła go za ramię. - Jakieś pięćset metrów w lewo, za tymi drzewami. - Na oko nie było to wcale daleko, jednak, czy faktycznie mieli tyle czasu? Wolała o tym nie myśleć, zmusiła się do biegu. To było chyba najlepszym rozwiązaniem. Musieli biec, znaleźć się tam jak najszybciej, uniknąć końca, zniweczyć plany Thorana. Nie da mu tej satysfakcji, nie odbierze jej ukochanego brata. Nie było w ogóle takiej możliwości. Zbyt wiele zła uczynił, nie zamierzała godzić się na kolejne konsekwencje.
- Po drodze nie widziałam nic, bo szukałam ciebie, ale jestem pewna, że ta jaskinia tam jest. - Zwątpiła, bo co jeśli jej nie było, jeśli prowadziła go donikąd, jeśli wcale nie było tak jak jej się wydawało. Przestała jednak myśleć w ten sposób, Geraldine nie wątpiła. Nigdy, przynajmniej ta dawna, musiała wrócić do takiego nastawienia.
- Jest, tutaj, chodź. - Przystanęła przed wejściem do niewielkiej groty. Słońce powoli wznosiło się coraz wyżej, mieli ledwie chwilę by uniknąć jego promieni, jednak im się udało. Teraz Astaroth faktycznie był bezpieczny. Puściła go przed sobą, po czym sama znalazła się w środku. Wtedy pękła, poczuła spokój, poczuła, że nie musi już się bać, rozpłakała się, sama nie wiedziała dlaczego, może z tej bezsilności, którą czuła jeszcze przed chwilą. Musiała odreagować.