30.05.2024, 13:19 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 30.05.2024, 13:19 przez Norvel Twonk.)
Ciril przytaknął. Poruszał się wokół Laurenta, co z boku pewnie mogło nieco przypominać jakiś foczy taniec.
- Ulth jest stary, ale mądry – odpowiedział. – To sprawiedliwy wódz. Nie jest słaby. Nie chce wojny. Mógłby z wami rozmawiać. I zmusiłby popierające go trytony do walki po waszej stronie.
Być może także zmusiłby również tego, który znał ludzką mowę. A wtedy obecność Cirila w tym miejscu mogłaby się okazać zbędna.
Stara trytonka obserwowała nieufnie Perseusa i Victorię, ale nie podejmowała żadnych działań, które mogliby odebrać jako próbę ataku. Miała zasiniałe wargi. Szkliste spojrzenie. Wyglądała jakby dużo schudła w ostatnim czasie. Drżały jej lekko ręce a błoniaste palce niemal bez siły czepiały się ściany, jakby w próbie podparcia się. Najgorzej chyba wyglądały jej macki – nie unosiły się w wodzie, ale wisiały smętnie, niektóre wyglądały tak, jakby miały otwarte ropienie.
- Słowa. Słowa. Słowa – wyrzucił z siebie tryton władający ludzką mową. Czy zdawał sobie sprawę, że cytował mugolską literaturę piękną? – Wszystko co złe, ma związek z wami. Przez was najpierw zaczęliśmy się spierać. Potem nastąpił rozłam w naszej wiosce i odeszła Adria. Potem zaczęliśmy chorować. A teraz zostaliśmy pokonani. Nasz wódz wolał się ukryć, niż wspomóc nas w walce.
W zasadzie i Perseus, i Victoria, doszli do tych samych konkluzji (tę samą nawet próbował chyba przekazać Blackowi Laurent): trucizny nie było w wodzie, ale musiała znajdować się w pożywieniu trytonów. Biorąc pod uwagę, że mugole masowo wyławiali ryby, a jakoś nie umierali to nie mogły być ryby. Aurorce przyszło do głowy, że chodziło raczej o skorupiaki? Skrywające się na dnie pyszne małże, proste do złowienia przez trytony, jeszcze prostsze do zaaplikowania im trucizny. Wystarczyło uchylić muszlę. Tylko co tam wlać? Z pewnością coś bezwonnego, niezmieniającego smaku małży (w przeciwnym wypadku trytony szybko zorientowałyby się, że są trute). Dawka nie mogła być na tyle duża, by je zabić od razu, ale kumulowała się w organizmie i powoli go wyniszczała. Być może nawet to osłabienie mieszkańców trytoniej wioski było celem, a nie zabicie ich. Mugole pewnie użyliby arszeniku, czarodzieje trucizny z krwawnika i jadu akromantuli, a…?
- Ulth by się nie ukrył – powiedział z przekonaniem w głosie Ciril. – Pojawiam się tutaj co wakacje. Kiedyś Ulth i Adria żyli w zgodzie. Miała być jego następczynią. Kiedy przyjechałem w tym roku, wioska już była podzielona. Trawiła ją choroba. Adria zyskuje zwolenników a oni odchodzą do niej.
- Adria ma lekarstwo na naszą chorobę – wtrącił tryton posługujący się ludzką mową.
Ale chyba i Laurent, i Victoria, i Perseus już się zdążyli domyślić, że Adria nie miała żadnego lekarstwa, Adria miała…
@Laurent Prewett @Perseus Black @Victoria Lestrange
- Ulth jest stary, ale mądry – odpowiedział. – To sprawiedliwy wódz. Nie jest słaby. Nie chce wojny. Mógłby z wami rozmawiać. I zmusiłby popierające go trytony do walki po waszej stronie.
Być może także zmusiłby również tego, który znał ludzką mowę. A wtedy obecność Cirila w tym miejscu mogłaby się okazać zbędna.
Stara trytonka obserwowała nieufnie Perseusa i Victorię, ale nie podejmowała żadnych działań, które mogliby odebrać jako próbę ataku. Miała zasiniałe wargi. Szkliste spojrzenie. Wyglądała jakby dużo schudła w ostatnim czasie. Drżały jej lekko ręce a błoniaste palce niemal bez siły czepiały się ściany, jakby w próbie podparcia się. Najgorzej chyba wyglądały jej macki – nie unosiły się w wodzie, ale wisiały smętnie, niektóre wyglądały tak, jakby miały otwarte ropienie.
- Słowa. Słowa. Słowa – wyrzucił z siebie tryton władający ludzką mową. Czy zdawał sobie sprawę, że cytował mugolską literaturę piękną? – Wszystko co złe, ma związek z wami. Przez was najpierw zaczęliśmy się spierać. Potem nastąpił rozłam w naszej wiosce i odeszła Adria. Potem zaczęliśmy chorować. A teraz zostaliśmy pokonani. Nasz wódz wolał się ukryć, niż wspomóc nas w walce.
W zasadzie i Perseus, i Victoria, doszli do tych samych konkluzji (tę samą nawet próbował chyba przekazać Blackowi Laurent): trucizny nie było w wodzie, ale musiała znajdować się w pożywieniu trytonów. Biorąc pod uwagę, że mugole masowo wyławiali ryby, a jakoś nie umierali to nie mogły być ryby. Aurorce przyszło do głowy, że chodziło raczej o skorupiaki? Skrywające się na dnie pyszne małże, proste do złowienia przez trytony, jeszcze prostsze do zaaplikowania im trucizny. Wystarczyło uchylić muszlę. Tylko co tam wlać? Z pewnością coś bezwonnego, niezmieniającego smaku małży (w przeciwnym wypadku trytony szybko zorientowałyby się, że są trute). Dawka nie mogła być na tyle duża, by je zabić od razu, ale kumulowała się w organizmie i powoli go wyniszczała. Być może nawet to osłabienie mieszkańców trytoniej wioski było celem, a nie zabicie ich. Mugole pewnie użyliby arszeniku, czarodzieje trucizny z krwawnika i jadu akromantuli, a…?
- Ulth by się nie ukrył – powiedział z przekonaniem w głosie Ciril. – Pojawiam się tutaj co wakacje. Kiedyś Ulth i Adria żyli w zgodzie. Miała być jego następczynią. Kiedy przyjechałem w tym roku, wioska już była podzielona. Trawiła ją choroba. Adria zyskuje zwolenników a oni odchodzą do niej.
- Adria ma lekarstwo na naszą chorobę – wtrącił tryton posługujący się ludzką mową.
Ale chyba i Laurent, i Victoria, i Perseus już się zdążyli domyślić, że Adria nie miała żadnego lekarstwa, Adria miała…
@Laurent Prewett @Perseus Black @Victoria Lestrange
Czas na odpis do 1.06, godz. 21.00