Im dłużej i intensywniej nad tym myślał, tym bardziej rozdrażniony był, a sensowna odpowiedź wcale nie przychodziła. Dlaczego hipogryfy uciekały? Żyły w wygodnych, zadbanych warunkach, dostawały regularnie jedzenie, którym nie były gnijące już resztki, miały zapewnioną zabawę i przestrzeń do wybiegania się. Vladimir i Nikolai zabierali je również do lasów bardziej oddalonych od mugolskich oczu, by mogły rozprostować skrzydła. Poprzednim razem uciekła Suzie, wystraszona jakimś dźwiękiem, którego źródła Nikolai nadal nie znał. Teraz Kalio, ale z jakiego powodu? Coś zobaczył? A może po prostu chciał zrobić młodziakowi na złość? "Co mi zrobisz, jak mnie złapiesz?"...
Nie powinno być ogromnym problemem znalezienie uciekiniera, ale dogonienie go już nie było takie łatwe. Nikolai powinien wziąć z domu linę. I może jakąś przekąskę, chociaż tą ucieczką Kalio na przekąskę zdecydowanie nie zasłużył.
Donośny krzyk zwrócił jego uwagę.
-No nie... - mruknął sam do siebie, biegnąc w kierunku, z którego dotarł do niego dźwięk.
Jeżeli ktoś zobaczył Kalio, wystraszył go i hipogryf go zranił, będą kłopoty. Jeśli to będzie jakiś łowca, będą kłopoty. Cokolwiek zwiastować miał ten krzyk, Nikolai przeczuwał nadchodzące kłopoty.
W końcu zobaczył hipogryfa i pełzającą po ziemi postać. Kalio właśnie rozłożył skrzydła i uniósł przednie łapy, skrzecząc. Był zaskoczony. Nie zaatakuje, ale ostrzega.
Nie patrząc jeszcze na drugą postać, Nikolai zawołał jeszcze raz imię hipogryfa i wbiegł między nich, zasłaniając drugiego chłopaka.
-Kalio! - zawołał, przekrzykując skrzeki hipogryfa. Spokoystviye!
Hipogryf skrzeknął jeszcze raz, ale postawił łapy na ziemi i cofnął się, łopocząc skrzydłami. Nikolai zacisnął na chwilę wargi, powstrzymując się od wygłoszenia kazania, które albo by do zwierzęcia nie dotarło, albo zostałoby zignorowane, i pochylił się w ukłonie. Kalio go znał, nawet szanował na tyle, by pozwolić chłopakowi się sobą zaopiekować, ale teraz, gdy mało znany teren i panika napotkanego człowieka go zaskoczyły, lepiej było nie podchodzić do niego "na pewniaka". Kalio pokręcił głową, uderzył łapą o ziemię i w końcu również pochylił łeb, odpowiadając na ukłon.
Nikolai wyprostował się i podszedł do hipogryfa, utrzymując z nim kontakt wzrokowy.
-Chto eto dolzhno bylo byt'? Ty ne mozhesh' tak ubezhat' - powiedział, głaszcząc powoli dziób hipogryfa.
W końcu odwrócił głowę i odnalazł wzrokiem człowieka, który miał wątpliwą przyjemność poznać Kalio w mało przyjemny sposób.
-Hej, przepraszam za niego. Nic ci nie- Hej, to ty!