Norka może nie była specjalnie silna, nie była wybitną czarownicą, jednak jak widać, gdy jej na czymś zależało, to jakimś cudem wszystko szło po jej myśli. Udało jej się wyczarować tarczę, która miała oddzielić mężczyzn, która miała spowodować, że nie zrobią sobie krzywdy. To było dla niej dość istotne, nie chciała, żeby ktokolwiek ucierpiał podczas tej sprzeczki, szczególnie, że najwyraźniej, ani ona, ani Sam nie do końca wiedzieli co się dzieje.
Sam usiadł. Kamień z serca, to by oznaczało, że może faktycznie zbliżają się do końca tego nieporozumienia, zaczęła widzieć nadzieję. Leo jednak nie odpuszczał. Wtedy jednak dostrzegła w Samuelu jakąś zmianę, to, co później powiedział tylko to potwierdziło. Demon? Jaki znowu demon, dlaczego demon miałby mieć jakikolwiek związek z jej narzeczonym? Coraz więcej niewiadomych.
Zdziwiło ją, że O'Dwyer zaczął mówić do niej poważnym tonem. Nie robił tego nigdy, nie pasowało jej to do niego. Wtedy zupełnie niespodziewanie zerwał jej z dłoni nić, którą dostała wczoraj od Samuela. Nie byle jak, bo zrobił to swoimi zębami. Panna Figg nie miała szansy zareagować. Tuż po tym, jak się to zdarzyło krzyknęła jednak, nie miała w zwyczaju się unosić, ale sytuacja tego wymagała. - LEO, znam Sama od lat, nigdy by nikogo nie skrzywdził, to na pewno nie był on. - Ton jej głosu powędrował ku zdecydowanie wyższym rejestrom, gdy Norka przechodziła w krzyk, to zaczynała trochę skrzeczeć.
- Leo, mówię ostatni raz, albo się uspokoisz, albo wypad z mojej kuchni i wróć, jak wszystko przemyślisz. - Wykrzyczała jeszcze, kiedy kolejne zaklęcie poleciało w stronę Samuela. Nie miała zamiaru pozwolić na to, żeby został przywiązany do krzesła. - Przepraszam Sam, nie wiem, co w niego wstąpiło. - Szepnęła mu jeszcze cicho na ucho, kiedy do niego podeszła. Ponownie machnęła różdżką, żeby tym razem pozbyć się tych lin.
Slaby sukces...
Akcja nieudana
rozpraszanie