30.05.2024, 21:59 ✶
Tak Ciebie
Chciał odpowiedzieć, ale słowa ugrzęzły mu w gardle. Nikolai mówił dalej o swojej historii, o swoim trudzie, a perspektywa ta była szalenie odległa od doświadczeń Samuela. Jak to mogło być, że ktoś z rodziny Cię nie chciał? Mgliście pamiętał konflikt matki z jej krewniakami, był wtedy za młody, silne wspomnienie które pozostało to gniew rodzicielki już wtedy gdy wracali. Czasem sądził, że to tylko sen, że nie ma takich jak oni, że nie ma więcej chimer na świecie i było mu z tego powodu bardzo, bardzo smutno. Ten smutek jednak wytracał swoją toksyczną energię, kiedy Niko był gdzieś niedaleko, on: animag, niedźwiedź. To było kojące.
– Nie jest mi przykro, że tak Ci się zadziało, bo jestem szczęśliwy, że jesteś tutaj. W Dolinie. Jestem szczęśliwy, że Cię poznałem. – patrzył w sufit, przekrwionymi, pozbawionymi blasku oczyma, błękitnymi jak zimowe niebo. Patrzył w sufit i rozmyślał o tym, jak bardzo potrzebuje ludzi i stada. I jak bardzo się tego boi. Dreszcz nawet przeszedł przez jego ciało, ale trwało to chwilę tylko, zawsze mógł zwalić na stan po ugryzieniu, zawsze mógł powiedzieć, że to tylko ciało drżało, a nie dusza. Z drugiej strony nienawykły był do kłamania, co z serca to prosto padało na jego usta, tak jak teraz, kiedy siedział obok chłopca z Rosji, który był samotny jak on, wyrwany z korzeniami, jak on.
– Nie wiem. Mam nadzieję, próbuje mieć... cierpliwość. Staram się pracować. Opiekuje się ogrodami, buduje meble, sprawdzam zagrody. Drewno wiesz... robię w drewnie. – trochę mamrotał o swojej codzienności, ona pomagała mu przecież okrzepnąć. – Praca pomaga, ale tęsknota w sercu pozostaje. Trudno mi... chowałem się bez takich tłumów jak tu w Dolinie. Byliśmy sami w leśniczówce. Chciałbym... chciałbym Ci kiedyś pokazać mój dom, ale nie wejdziemy do lasu póki jest niebezpiecznie. O...obiecaj mi, że tam nie wrócisz, proszę... – odwrócił się z twarzą naznaczoną grymasem niepokoju. – Możemy umówić się jednej nocy, iść na skraj puszczy, na wrzosowiska. Możemy razem biegać i możemy szarpać się bez kłów i pazurów, ale zaklinam Cie nie idź do Kniei... Ludzie umierają, ludzie starzeją się porwani przez widma, cały czas nie wiadomo jak działają na zwierzęta, ale co jeśli te upiory byłyby w stanie rozpoznać Twoją drugą formę? – teraz nagle rozumiał, czemu Roselyn kazała mu obiecywać. Zrozumiał aż za dobrze ten lęk. Chociaż nie znał dobrze Nikolaia czuł, że nić między nimi jest od samego początku silniejsza. Zbyt wiele dzielili ze sobą.
Chciał odpowiedzieć, ale słowa ugrzęzły mu w gardle. Nikolai mówił dalej o swojej historii, o swoim trudzie, a perspektywa ta była szalenie odległa od doświadczeń Samuela. Jak to mogło być, że ktoś z rodziny Cię nie chciał? Mgliście pamiętał konflikt matki z jej krewniakami, był wtedy za młody, silne wspomnienie które pozostało to gniew rodzicielki już wtedy gdy wracali. Czasem sądził, że to tylko sen, że nie ma takich jak oni, że nie ma więcej chimer na świecie i było mu z tego powodu bardzo, bardzo smutno. Ten smutek jednak wytracał swoją toksyczną energię, kiedy Niko był gdzieś niedaleko, on: animag, niedźwiedź. To było kojące.
– Nie jest mi przykro, że tak Ci się zadziało, bo jestem szczęśliwy, że jesteś tutaj. W Dolinie. Jestem szczęśliwy, że Cię poznałem. – patrzył w sufit, przekrwionymi, pozbawionymi blasku oczyma, błękitnymi jak zimowe niebo. Patrzył w sufit i rozmyślał o tym, jak bardzo potrzebuje ludzi i stada. I jak bardzo się tego boi. Dreszcz nawet przeszedł przez jego ciało, ale trwało to chwilę tylko, zawsze mógł zwalić na stan po ugryzieniu, zawsze mógł powiedzieć, że to tylko ciało drżało, a nie dusza. Z drugiej strony nienawykły był do kłamania, co z serca to prosto padało na jego usta, tak jak teraz, kiedy siedział obok chłopca z Rosji, który był samotny jak on, wyrwany z korzeniami, jak on.
– Nie wiem. Mam nadzieję, próbuje mieć... cierpliwość. Staram się pracować. Opiekuje się ogrodami, buduje meble, sprawdzam zagrody. Drewno wiesz... robię w drewnie. – trochę mamrotał o swojej codzienności, ona pomagała mu przecież okrzepnąć. – Praca pomaga, ale tęsknota w sercu pozostaje. Trudno mi... chowałem się bez takich tłumów jak tu w Dolinie. Byliśmy sami w leśniczówce. Chciałbym... chciałbym Ci kiedyś pokazać mój dom, ale nie wejdziemy do lasu póki jest niebezpiecznie. O...obiecaj mi, że tam nie wrócisz, proszę... – odwrócił się z twarzą naznaczoną grymasem niepokoju. – Możemy umówić się jednej nocy, iść na skraj puszczy, na wrzosowiska. Możemy razem biegać i możemy szarpać się bez kłów i pazurów, ale zaklinam Cie nie idź do Kniei... Ludzie umierają, ludzie starzeją się porwani przez widma, cały czas nie wiadomo jak działają na zwierzęta, ale co jeśli te upiory byłyby w stanie rozpoznać Twoją drugą formę? – teraz nagle rozumiał, czemu Roselyn kazała mu obiecywać. Zrozumiał aż za dobrze ten lęk. Chociaż nie znał dobrze Nikolaia czuł, że nić między nimi jest od samego początku silniejsza. Zbyt wiele dzielili ze sobą.