[05.08.72, Oxfordshire] Czarne wesele

Walka dwóch nabuzowanych samc.... to znaczy, dwóch męskich mężczyzn zaproszonych na tę wspaniałą i niewątpliwie kulturalną uroczystość zapewne byłaby świetnym materiałem do plotek i uczyniła wesele niezapomnianym. Sęk w tym, że do żadnej większej walki - poza ciosem wymierzonym Christopherowi przez Atreusa - nie doszło. Oto bowiem zjawił się ochroniarz, w którego żyłach niewątpliwie płynęła krew olbrzymów.
— Na zewnątrz, obaj — syknął gniewnie, chwytając obu panów za marynarki na wysokości karków. Wszelki opór był zbędny, mężczyzna był dla was za silny. Wyprowadził was do ogrodu (a idąc przez salę bankietową, starał się prowadzić was tak, by nie zwracać na siebie uwagi gości - widać, że znał się na swym fachu), ale nie tego pięknego, kwitnącego różami, a nieco dalej, aż za namioty cyrkowców, pod niszczejący mur. Dopiero tam rozluźnił swój uścisk.
— To ma być dżentelmeńskie zachowanie godne przedstawicieli czystej krwi? Macie w sobie tyle kultury, co łotrzyki z Nokturnu. Nie pokazujcie się w środku, dopóki nie rozwiążecie swoich problemów — zaordynował, po czym się oddalił, ale nie zniknął całkowicie z waszych oczu. Stał w miejscu, niedaleko namiotów i bacznie was obserwował, gdyby sytuacja wymknęła się spod kontroli

@Atreus Bulstrode @Christopher Rosier