Nachmurzył się lekko i byłby spłonął - podpalił się jak iskierki spadające na suche igliwie wrzucone do ogniska. Te iskry malowałyby jego policzki i zsuwały gardłem w dół, żeby tam zagrzebać swoje popioły i mimo wygaśnięcia ciągle tkwić ciężarem wszystkiego, czym były. Czym już nie są. Ten wstyd - Fleamont go znał, nawet kiedy stroszył swoje pióra i pokazywał, że ma ostre pazury. Nie wbijał ich w gałąź na pokaz - ten ptak od razu skakał do twarzy i dbał o to, żebyś zapamiętał daną lekcję. Tego chyba jeszcze do końca Laurent nie rozumiał - gdzie była ta groza, którą budził i tworzył wokół siebie? Ach... tak, tak, jest tam! Obecna, czająca się, obrzydliwa szczypawica, przed którą większość odruchowo ucieka, żeby tylko nie mieć przyciśniętego nawet milimetra skóry. Wygląda brzydko, przecież to robak. Była tam, gdzie odgrażał się nożem. Gdzie miał ten wyraz twarzy mówiący kotku, mogę wszystko i podrzucał sztyletem wytopionym tylko po to, żeby znajdować się między jego palcami. Błysk tej stali stawał w opozycji do jego zniszczonych rąk, które znały doświadczenia licznych prób i błędów, kiedy próbował tę stal opanować. Jeśli inni mieli panować nad jego życiem, to on mógł zapanować nad otoczeniem tych ludzi. Zadbać o to, żeby nie było za dużo iskier, żeby nie spaliły im tego wymarzonego domu, który zbudowali. Wygonić tych wrednych myśliwych, którzy na własnym podwórku strzelali do niewinnych saren. Nie musiał teraz ani gonić za myśliwymi ani gasić popiołu - wstyd, znajomy i Flynnowi, teraz Laurenta nie opętał. To już tylko przez zmęczenie. To okropne, ale czuł się dobrze zmęczony w tej chwili. Chyba przez to, że dotarł do takiego stanu, gdzie wszystko było obojętne. Nawet pierdolenie o tych głupotach, o których nikomu nie mówił, bo przecież one też normalnie krzesały iskierki.
- ... no. Smutne... - Istnienie ograniczone do rozkoszy ciała i tego mroku, który musi cię pochłonąć. Musi? Albo to już tylko przyzwyczajenie? Próba zaakceptowania świata, w którym ciągle był ból, świata, w którym wszędzie był smutek było dla niego zaprzeczeniem życia. Nie chciał tego zaakceptować. Każdego dnia jednocześnie przyswajał to za fakt. Musiał, musieli, nie mieli wyboru. Chyba tego też mógł pozazdrościć Flynnowi, że się na to... godzi? Nie, nie do końca, bo sam się w tym gubił, bo chciał przestawać, ale nie potrafił przestać. Więc... ze wszystkim przecież dało się coś zrobić, prawda? Czas być bardziej egoistą, Laurent. Zajmij się sobą. Zamknął oczy. - Mnie obchodzi, czy brzmisz smutno. - Albo czy jest smutny. Nie tylko jego obchodziło, ale tego wcale nie zamierzał mówić. Ten świat był wielki, a ten salon bardzo malutki, szczególnie kiedy za plecami miało się resztę domu. Niewielkiego w gruncie rzeczy jak na standardy kogoś, kto mógł sobie postawić pieprzony zamek. Może nie na miarę tego Keswick, ale nadal. Podobał mu się ten dźwięk zapalniczki. Podobało mu się to brzmienie. Ale otworzył oczy, żeby z ciekawością na nią spojrzeć. Na to... magiczne pudełko z płomieniem zamykanym w środku.
- Przecież wiesz, że ci takiego adresu nie dam. - Bo się przecież zdarzyło. I kiedyś zdarzały nawet gorsze rzeczy. Potraktował to jako taki żarcik, to że by skrzywdził samego siebie, chociaż właśnie podtrzymywał jego ranną nogę. Nie widział tego, co się działo z Flynnem. Nie widział tych oznak, które powinien chyba widzieć? Nie, niekoniecznie, nie był wcale specjalistą od narkotyków mugolskich. Daleko mu było do takiego specjalisty. Wyłączenie bodźców, wyłączenie siebie, zdawało się bardzo lukratywne. Opuścił ciężką głowę, żeby spojrzeć na te nogi... i położył swoją dłoń na tym opatrunku. Zbrodnia. Kara. Ból. Przypalone papierosami dłonie, cięcia na przedramionach, rysa na skórze za karę. Za co... za co... Za zdradę? Za to, że zdradził tę swoją drugą połówkę z nim? - Usłyszałeś to w zasadzie przed chwilą. Tam ten dom nie był pusty. Nawet pomimo tego, że mogłem być Bogiem. - W tej opowiastce o niespełnionych marzeniach, którą mu tutaj zapodał, wszystko brzmiało obrzydliwie romantycznie. Ciekawe, czy rano będzie żałował każdego wypowiedzianego słowa, czy tylko części? Wpatrywał się pusto w ten bandaż. - Crow... lubisz ból? - Jego głowa odtwarzała to okropne uczucie palca w ranie, ten widok, ta krew... to było tak obrzydliwe jak i... jak i co?