Właściwie dlaczego Nora zdecydowała się napisać do Sauriela? Nie miała zielonego pojęcia. Otwarcie cukierni wydawało się jej być idealnym momentem na odnowienie dawnych znajomości. Był jedną z osób, które naprawdę lubiła, uważała, że warto spróbować. Może chciała zobaczyć, czy żyje? Zdawała sobie sprawę, że ma tendencje do pakowania się w kłopoty. Nie sądziła, że jej odpisze, w końcu nie odzywali się do siebie tyle lat, ba zupełnie nie spodziewała się, że zdecyduje się tutaj pojawić. Niezmiernie ją to cieszyło. Może i on nie miał, co robić w życiu? Może też trochę tęsknił. Całkiem przyjemnie było powrócić, chociażby myślami do tych dawnych, beztroskich czasów, które bardzo szybko minęły. W końcu nie byli już tymi dzieciakami gotowymi pędzić za swoimi ideałami.
Flirtujesz ze mną Gdy usłyszała te pytanie jej twarz oblała się rumieńcem, zupełnie nad tym nie panowała. Policzki zaczęły ją piec, poczuła się, jakby ją zdemaskował, zapytał wprost, czasem takie pytanie dopiero uświadamiało ją w tym, co dokładnie robiła. Czy z nim flirtowała, może trochę, może zdała sobie z tego sprawę dopiero kiedy to stwierdził. Nie powinna, właściwie nie miała pojęcia, jak wygląda jego życie. Może dystans był bardziej wskazany? Jednak jakoś nie do końca tak potrafiła, taki miała styl bycia. Nie chciała wyjść na jakąś zdesperowaną, choć może trochę właśnie tak było? Figg ostatnie lata spędziła zabawiając córkę, takie wyrwanie się od obowiązków obudziło w niej jakieś bardzo głęboko skrywane instynkty. Może po prostu czuła, że to jest dobry moment? Kto ją tam wiedział, nie sądziła jednak, że idzie jej to aż tak nieudolnie. - Gdzie tam, ja z Tobą?- Uśmiechnęła się do mężczyzny, żeby odwrócić to wszystko w żart, choć nie sądziła, że jej się uda.
- Cieszy mnie to, brzmi to jak obietnica.- Wszak czasy były dość brutalne, dobrze było wiedzieć, że Rookwood nadal pozostawał przyjacielem i nic nie miało tego zmienić. - Tak, oczywiście, nie znam nikogo, kto by był w tym lepszy.- Czy chodziło jej tylko o koty? Poniekąd. Norka otaczała się różnymi ludźmi, nie miała problemu, aby ich do siebie przekonać, wiedziała, że bardzo łatwo jej przychodzi wzbudzanie zaufania, mało kto miał problem, aby się przed nią otworzyć. - Tak szybko? Jeszcze z Tobą nie skończyłam.- Udała rozczarowanie.
Norka nalała sobie do szklanki ginu, uzupełniła zawartość szkła lodem. Miała ochotę się napić, w końcu ta rozmowa nie do końca toczyła się w sposób, jaki chciała. Może potrzebowała trochę więcej rozluźnienia? Upiła spory łyk alkoholu, uwielbiała ten gorzki smak, który pozostawał na ustach. - Tak, jestem szczęśliwa.- Zawahała się chwilę, nim wypowiedziała te słowa. Czym właściwie było szczęście? Starała się pokazać wszystkim dookoła, że jest zadowolona z tego, jak wygląda jej życie. Zawsze służyła radom, dobrym słowem, nigdy nie marudziła na swój los. Mało kto jednak zdawał sobie sprawę z tego, że czasem, wieczorami miewała momenty, w których zastanawiała się, czy sobie poradzi, czy jest wystarczająco silna, aby to wszystko dźwignąć zupełnie sama. Niby wokół siebie miała sporo osób, tak naprawdę jednak, na koniec dnia, nocą zawsze pozostawała sama. Ona i jej myśli. Nikogo nie było obok od tak wielu lat. Figg miała problem, aby nawiązać z kimś bliższą relację, nie chciała wciągać nikogo w swoje dość zawikłane życie, dawno temu podjęła taką decyzję. Musiała więc radzić sobie sama, czasem trochę żałowała, że postąpiła tak, a nie inaczej, ale teraz nie było już odwrotu, zbyt wiele lat minęło.
- Czy to oznacza, że jest szansa, żebyś mi na niej dzisiaj zagrał? Nie spodziewałam się, że to się dzisiaj wydarzy.- Uśmiech nie schodził jej z twarzy, naprawdę cieszyło ją to, że być może zdecyduje się umilać im wieczory. - Nie uważasz, że moja landrynkowa kawiarenka może zaszkodzić trochę Twojej reputacji?- Nie chciałaby, żeby to mu w jakiś sposób zaszkodziło, w końcu to miejsce było dość specyficzne.