Olivia potrafiła zaskakującą szybko pochłonąć swoje porcje posiłkowe, niezależnie od tego, czy to był obiad czy co innego. Tristan już dawno to zauważył, nawet kiedy on sam cokolwiek przygotowywał. Próbował ją uprzedzić, że nie musi się z niczym spieszyć, że nikt jej z tego talerza nic nie zje, nie ukradnie. Ale jak to ona, chyba nie zawsze o tym pamiętała. A może jedynie w miejscach tylko eleganckich? Jeżeli przypomnieć sobie tę nieplanowaną wycieczkę, w której postawiła go przed faktem dokonanym. Gdzie musieli ubrać się w stroje wizytowe.
Swój posiłek obiadowy jadł spokojnie. Degustował, oceniał. Póki miał czas pod kontrolą, nie spieszył się z niczym. Ledwie miał połowę zjedzoną a jego wspaniała dziewczyna już pawie skończyła. Czy nie zgłodnieje przez to za szybko? Czy jej metabolizm przetrawi to wszystko?
Na jej wzmiankę o byciu bohaterem, uśmiechnął się lekko. Wybawił ją nie jeden raz z trudnej sytuacji. Fizycznie nie miałby z tym problemu, ale gorzej słownie. Skoro zmuszony jest porozumiewać się za pomocą języka migowego i w piśmie.
Jak powinien jej pomóc z ćwiczeniem cierpliwości? Jeszcze nie wiedział. Ale coś wymyśli. Na razie nie drążył tematu. Miał co innego w głowie. Zrobił więc chwilę przerwy od jedzenia i postanowił napisać coś, co chciałby jej powiedzieć.
”Niedługo odbędzie się Lammas. Myślałem, czy nie zgłosić się i sprzedawać swoje produkty…”
Podsunął jej notes i czekał na reakcję. Jak oceni jego pomysł? Te trzy kropki po zdaniu mialy wyrażać niepewność. Jeżeli uznałaby to za dobry pomysł, najpewniej potrzebowałby na miejscu pomocnika.