Pokiwał łbem do Perseusa, kiedy wysnuwał te przypuszczenia z jego śmiesznych prób przekazu, wydając z siebie te focze dźwięki, piski, śpiewy, czy w ogóle jak to określić. Dokąd nocą tupta jeż i o czym mówią foczki? Laurent bardzo chętnie dałby się pomiziać i pogłaskać, ale zdecydowanie nie w zatrutym jeziorze i zdecydowanie nie teraz. Może przy Victorii tak..? Bo ona w razie czego by go obroniła, gdyby coś złego się stało. Może, kiedyś, nie teraz, bo teraz to ostatnie, co miał w głowie. W jeziorze i tak nie pływało się dobrze, woda nie miała takiego smaku, a szczególnie ta. Słodka, nie taka, no cóż. Ale nadal - woda była wodą i Laurent ją uwielbiał. Uwielbiałby ją bardziej, gdyby przy okazji nie mieli styczności z trytonami, których żywot wydawał się okrutnie przesądzony. I to przez nich samych? Albo według tego co mówił - częściowo przez ludzi? Tylko przez kogo? Przez tego historyka? Albo przez jakąś szerszą społeczność, bo chyba historyk, którego poszukiwali, pojawił się niedawno?
- Tak! - Zwrócił się do Perseusa i Victorii, kiedy mowa była o tym, żeby porozmawiać z Ulthem. Zrozumieć tego nie mogli, ale żeby było im łatwiej to do swojego pisku dodał znów kiwanie łbem. Martwił się tym, że ta trucizna mogła być teraz dosłownie wszędzie. Bo ile czasu tak naprawdę była wpuszczana do tego zbiornika? Ile czasu by zajęło, żeby to wszystko się rozprzestrzeniło, że nawet ryby ginęły? Albo to te ryby jadły to samo, co te trytony? Dodajmy do tego jeszcze tę czerń, którą Perseus widział i wszystko robi się jakimś bardzo niedobrym, niesmacznym żartem. Odbił na bok, okrążył Victorię i znów podpłynął do Cirila, wpatrując się inteligentnymi ślepiami w dwójkę towarzyszy. W końcu się po prostu odmienił, przytrzymując jedną dłonią białe futro, drugim różdżkę, żeby stworzyć wokół siebie bąbel powietrza, by móc swobodnie mówić.
- Ciril przyjeżdża tutaj co roku i jeszcze w zeszłym roku było wszystko w porządku. W tym roku, kiedy się pojawił, Ulth i Adria byli już ze sobą skłóceni, a wioska pogrążona w chorobie. Adria miała być następczynią Ultha. Zdecydowanie powinniśmy z nim porozmawiać. - Odezwał się, jeśli udało mu się stworzyć bańkę. Przesunął dłonią po swoich włosach, które lepiły mu się do twarzy, a zaraz potem wyciągnął dłonie do Victorii i uśmiechnął się do niej. - Wioska wydaje się spokojna, trytony kryją się u siebie, większość już odeszła do Adrii. Powinniśmy porozmawiać z królem. - Podpłynął do niej, żeby ją objąć i już chwilę później wciskał w niej szyję swój foczy nos i łaskotał ją wibrysami. Podziwiam waszą mądrość. Zarówno jej jak i Perseusa, na którego też skierował swoje czarne ślepia.
Skierował ich, za Cirilem, do zamku upadającego króla trytonów.
Na bańkę powietrza żeby swobodnie rozmawiać z resztą
Sukces!
Sukces!