To była właśnie ta furtka, którą zostawił sobie Nikolai. Nie wejdzie do Kniei. Nie z własnej zachcianki. Jednak sytuacja, o której wspomniał Sam, była inna.
Wciąż wiązało się to z niebezpieczeństwem i ogromnym ryzykiem, ale obecność Samuela, gdy ekspedycja zostanie utworzona i wyruszy, by odnaleźć źródło zła i je wyplenić, mogła kogoś uchronić, albo przynajmniej zmniejszyć straty.
Samuel znał Knieję, w końcu tam się właśnie wychował. Jeśli zapuściłby się tam ktoś, kto jej nie znał, mało prawdopodobne było, by odnalazł drogę powrotną.
Dlatego, zaciskając lekko usta, Nikolai skinięciem głowy przyjął wyjaśnienie drugiego animaga.
-Rozumiem - powiedział, a po krótkiej chwili milczenia pochylił się nad mezczyzną i chwycił lekko jego podbródek, by nawiązać kontakt wzrokowy. -W takim razie obiecaj mi, że będziesz na siebie uważał. Będziesz ich przewodnikiem, nie tarczą, rozumiesz? - mówił z powagą, a patrząc w oczy Samuela, czuł, jak coś go zaczęło kuć w piersi na samą myśl o tym, że Samuel mógłby nie wrócić.
Nie znali się aż tak dobrze. Wiedzieli o sobie tylko tyle, ile sobie powiedzieli. Wiele informacji nie wyszło jeszcze na jaw, ale Nikolai czuł, że gdyby Samuel... Gdyby coś mu się stało...
-Musisz uważać i... Musisz wrócić... Musisz wrócić do nas - do niego, do Vlada, do Suzie i do wszystkich innych, którym zależało na Samuelu, bo Nikolai nie wierzył, że ktoś tak miły, tak... Ciepły... Jak Samuel, nie miałby nikogo, kto nie czekałby na jego powrót i nie martwił się o niego.
Czy ludzie byli źli? Oczywiście. Nie trzeba było znać każdego czarnoksiężnika z imienia, nazwiska i liczby ofiar, ale wystarczyło czasami zainteresować się życiem społeczeństwa, by wiedzieć, że nie każdy czarodziej... Nie każdy człowiek był dobry. Może więc matka Samuela doświadczyła od innych ludzi jedynie zła, przez które w jej sercu zakorzeniła się ta nieufność i... Nienawiść?... Do ludzi? A może chciała przed czymś chronić syna? Ciężko było cokolwiek stwierdzić, gdy nie znało się całej historii.
Powoli puścił Samuela, gdy ten sięgnął po fiolkę, i odchylił się, na chwilę odwracając głowę.
Propozycja padła wręcz w idealnym momencie, odrywając chłopaka od nieskładnych myśli, kotłujących się w jego głowie.
-Chcesz... Zasnąć, jako niedźwiedź? -był zaskoczony, chociaż nie było to negatywne zaskoczenie.
W sumie... Co stało im na przeszkodzie? Miejsca było wystarczająco i faktycznie, koc nie byłby potrzebny. Najwyżej rano Vlad się wystraszy, jak ich zobaczy.
-Jeśli dzięki temu będzie ci wygodniej, to nie mam nic przeciwko - powiedział, podając Samuelowi jego różdżkę i wyciągając również swoją.
Może dzięki temu on sam będzie w stanie zasnąć tej nocy?