[10.08.72] Windermere. Co naprawdę spotkało Owena Bagshota (II)

Z każdym kolejnym krokiem światło, które najpierw dostrzegła Penny, a w którego stronę czarownice zmierzały, oświetlało więcej. Kobiety weszły do kolejnej kawerny, kolejnej sporych rozmiarów. I chociaż mogło się wydawać, że wszystkie wyglądały podobnie, ta różniła się trochę od poprzednich. Po pierwsze: została przynajmniej częściowo oświetlona. Jedną z jej ścian porastały fluorescencyjne grzyby. Sama w sobie miała nieregularny kształt, pełna była splątanych korzeni i wplecionych między nie – jak w jakimś dziwnym rodzaju puzzli – przeróżne przedmioty. Niektóre wyglądały na stosunkowo nowe: jak plażowy ręcznik lub okulary przeciwsłoneczne; inne wydawały się stare, bardzo stare – jak uszkodzony hełm i coś co kiedyś musiało być nagolennikiem. Najwidoczniej zbierały się tutaj na przestrzeni lat. Naprawdę wielu lat. Po drugie jej sklepienie usiane było korzeniami, ale tym razem, niektóre z nich zwisały w dół, przypominając pnącza, które można było dostrzec w dżungli. Nie próbowały ich zaatakować.
Uwagę Penny przykuła przeciwległa ściana. Pozostawała skryta częściowo w ciemnościach, ale unosząc różdżkę w tamtą stronę i robiąc zaledwie dwa, może trzy kroki do przodu, dostrzegła pochłoniętą w ciemnościach męską sylwetkę. Uwięziony przez gałęzie człowiek miał mniej więcej trzydzieści pięć lat. Ubrany był zwyczajnie, jak typowy mugol na wakacjach – miał luźną, beżową (teraz zabarwioną brudem i piachem) koszulkę oraz ciemne spodnie. Korzenie owinęły się wokół jego pasa i rąk. Mężczyzna miał opuszczoną głowę do przodu i wyglądał tak, jakby spał. Niżej, na ziemi u jego stóp leżała różdżka.

@Penny Weasley @Millie Moody

Czas na odpis do 4.06, godz. 21.00