03.06.2024, 23:22 ✶
Nie był do tego przyzwyczajony, więc nie umiał tego odpowiednio wytłumaczyć, ale szczęśliwie niezręczność umarła przegoniona innymi tematami.
-Jasne, rozumiem.- faktycznie zaproszenie go było dziwne, co nie znaczy, że z góry spisywało wyjazd na niepowodzenie, a jego ojciec... No dobra... Na pewno mógłby zacząć patrzeć bardziej podejrzliwie, już nie mówiąc o matce. Nie wiedzieli, ze raczej się synowej, a co dopiero wnuków, nie doczekają. Dobrze, że nadal był młody i nie był na swoim, to miał jeszcze solidną wymówkę.- W takim razie przywiozę ci chociaż pamiątkę.- tak, przywiezie mu, tylko co?- Wolisz pocztówkę, figurkę? Niektórzy ludzie zbierają kamienie, chociaż szybko się zapomina skąd jaki kamień jest.- tak, te wszystkie kamienie i patyki zebrane na trasie wycieczek z Akademii, czy wyjazdów do innych wsi gdzie sprzedawali lub kupowali bydło i konie.
Podążył za jego spojrzeniem. Widok zwierząt i natury za oknem był jego ulubionym. Sam z pokoju właśnie taką panoramę miał.
-Hm... Faktycznie. Na skrzydlate konie rzuca się Kameleona, ale nie jestem pewien jakby ten czar podziałał na hipogryfa. No i na pewno ktoś spróbowałby go dotknąć i oberwałby pazurami.- tak, pegaz to zupełnie inna liga niż hipogryf, nie powinien ich porównywać pod żadnym kątem.
Miękki uśmiech zagościł na jego twarzy.
-Jeśli nie masz dla niej żadnego zastosowania, to chętnie ją przygarnę. Lubię zbierać takie pamiątki. Już nawet wiem na jakiej półce ją posadzę.-oj, doskonale wiedział.- Obok kaktusa. Mówiłem, ci? Nie, jasne, że nie mówiłem.- zamachał ręką, przewracając oczyma na swoje zagapienie się.- Wiesz, to nie jest jakaś specjalna historia, ale kupiłem kiedyś nowy szampon i przez niego na głowie wyrósł mi kaktus. Teraz mam go w doniczce i powiem ci, że całkiem chyba zaczyna kwitnąć. Zebrało mu się na koniec lata, ale lepiej późno nić wcale.- taka tam anegdotka luźna. Będzie pozytywka z płonącą kobietą, eks przeklęta lalka i poszamponowy kaktus. Ehh, za bardzo mu się przy nim język rozwiązywał, ale jakoś tak czuł się przy nim swobodnie, poza okazjonalnymi spięciami, kiedy przez chwilę stawał się za bardzo samoświadomy. Te skaczące emocje jednak nie pozostawiały go bez szwanku i nawet kilka łyków herbaty zdawały się go nie rozbudzać, a jeszcze bardziej rozleniwiać, działając bardziej jak gorące kakao.
-Jasne, rozumiem.- faktycznie zaproszenie go było dziwne, co nie znaczy, że z góry spisywało wyjazd na niepowodzenie, a jego ojciec... No dobra... Na pewno mógłby zacząć patrzeć bardziej podejrzliwie, już nie mówiąc o matce. Nie wiedzieli, ze raczej się synowej, a co dopiero wnuków, nie doczekają. Dobrze, że nadal był młody i nie był na swoim, to miał jeszcze solidną wymówkę.- W takim razie przywiozę ci chociaż pamiątkę.- tak, przywiezie mu, tylko co?- Wolisz pocztówkę, figurkę? Niektórzy ludzie zbierają kamienie, chociaż szybko się zapomina skąd jaki kamień jest.- tak, te wszystkie kamienie i patyki zebrane na trasie wycieczek z Akademii, czy wyjazdów do innych wsi gdzie sprzedawali lub kupowali bydło i konie.
Podążył za jego spojrzeniem. Widok zwierząt i natury za oknem był jego ulubionym. Sam z pokoju właśnie taką panoramę miał.
-Hm... Faktycznie. Na skrzydlate konie rzuca się Kameleona, ale nie jestem pewien jakby ten czar podziałał na hipogryfa. No i na pewno ktoś spróbowałby go dotknąć i oberwałby pazurami.- tak, pegaz to zupełnie inna liga niż hipogryf, nie powinien ich porównywać pod żadnym kątem.
Miękki uśmiech zagościł na jego twarzy.
-Jeśli nie masz dla niej żadnego zastosowania, to chętnie ją przygarnę. Lubię zbierać takie pamiątki. Już nawet wiem na jakiej półce ją posadzę.-oj, doskonale wiedział.- Obok kaktusa. Mówiłem, ci? Nie, jasne, że nie mówiłem.- zamachał ręką, przewracając oczyma na swoje zagapienie się.- Wiesz, to nie jest jakaś specjalna historia, ale kupiłem kiedyś nowy szampon i przez niego na głowie wyrósł mi kaktus. Teraz mam go w doniczce i powiem ci, że całkiem chyba zaczyna kwitnąć. Zebrało mu się na koniec lata, ale lepiej późno nić wcale.- taka tam anegdotka luźna. Będzie pozytywka z płonącą kobietą, eks przeklęta lalka i poszamponowy kaktus. Ehh, za bardzo mu się przy nim język rozwiązywał, ale jakoś tak czuł się przy nim swobodnie, poza okazjonalnymi spięciami, kiedy przez chwilę stawał się za bardzo samoświadomy. Te skaczące emocje jednak nie pozostawiały go bez szwanku i nawet kilka łyków herbaty zdawały się go nie rozbudzać, a jeszcze bardziej rozleniwiać, działając bardziej jak gorące kakao.