Gdyby zdarzył się naprawdę poważny wypadek i Neil nie zdążyłby do ministerstwa, a Nikolai byłby obok, wciąż pozostawała zwierzęca forma Petrova. Nie było całkowitej pewności, że by to pomogło, ale mogłoby to zmniejszyć obrażenia. W końcu niedźwiedź lepiej zniósłby taką walkę niż człowiek.
-Ouch... - za mocne perfumy. Okropność. Taki duszące, ciężkie i najczęściej śmierdzące, szczególnie wśród kobiet starej daty.
Może to było nawet lepiej, że Neil wtedy zemdlał? Gdyby faktycznie pozbywanie się takiej rośliny miało być bolesne...
-Hm? Co u mojej mamy? Wszystko w porządku, dzięki. Znając jej zwyczaje, pewnie zajmuje się teraz swoim ogrodem z moją młodszą siostrą - twarz mu się trochę rozpogodziła.
Tak to niestety bywało z ludźmi, że czasami nastawiali innych przeciwko komuś, kogo nie darzyli sympatią. Czuli się wtedy lepsi, otoczeni "wiernymi przyjaciółmi", którzy będą popierali go w tej niezgodzie, której powodu najczęściej nikt już nie pamiętał. Czasami nie trzeba było nawet nikogo nastawiać, bo będąc w jakiejś społeczności - czy to w pracy, czy wśród znajomych lub przyjaciół, czy w rodzinie - wystarczyło jakoś się wyróżniać i łamać zasady, by zwrócić na siebie nieprzychylne spojrzenia. Czasami łamanie takich zasad było potrzebne, jeśli reguły były w jakiś sposób krzywdzące, ale nie każdy to rozumiał. Niektóre grupy zmieniały się na lepsze dzięki tej jednej, "innej" osobie, niektóre czuły się zdradzone. Ach, te skomplikowane relacje.
-Fakt, angielski łatwy nie jest - szczególne, gdy mówi się z silnym, charakterystycznym akcentem, przez co niektórzy ludzie nie potrafią zrozumieć, co się do nich mówi. Albo specjalnie udają, żeby się za plecami pośmiać.
Jak ten recepcjonista w Mungu, który zapisywał go do Klątwołamaczki.
Życie w innym kraju z początku nigdy nie było łatwe. Inny język, inni ludzie, inne tradycje, obyczaje i zasady. Często nikogo znajomego, kto byłby w stanie pomóc i wprowadzić nową rzeczywistość, a przecież trzeba było w krótkim czasie ogarnąć kilka spraw - dach nad głową, dokumentację, pracę. Neil miał szczęście, że ich ciotka mogła ich przyjąć. Nikolai miał szczęście, że w Anglii był Vlad. Sam też będzie musiał kiedyś zacząć szukać pracy.
-Jak długo jesteś już w Anglii? - spytał, opierając się ramieniem o komodę.
Myśl o powrocie wywoływała u niego dziwne uczucia. Z jednej strony czuł tęsknotę za krajem, z którego został wyrzucony, za znajomymi twarzami i terenami. Z drugiej strony, polubił Anglię, która dała mu wolność i pozwoliła naprawdę oddychać. Był tu Sam, którego też nie chciał opuszczać. Fakt, tęsknił za beztroskim bieganiem po lasach pod postacią niedźwiedzia. Tęsknił za zimnym, puchowym śniegiem, zapadającym się pod naciskiem ciężkich łap i oblepiającym ciemnobrązowe futro. Ale chyba nie tęsknił tak bardzo, by jego serce chciało się tam wyrwać.
-Ja... Nie wiem... Chyba nie... Chyba nie chciałbym tam wracać na stałe.
Na jakiś krótki wyjazd - może. Ale z pewnością nie teraz. Może kiedyś.