Miał problem z analizowaniem tej sytuacji. Rozpraszał się między zagadnieniami. Między Cirilem i trytonami. Między koniecznością tłumaczenia im tego, co mówił Ciril, a co Ciril sam tłumaczył. Czy powinien bardziej na niego naciskać, żeby stąd odszedł, czy może powinien bardziej naciskać, żeby się odmienił? Albo oba? Na zewnątrz teraz też nie było bezpiecznie, ale może mógł poszukać Geraldine i Esme? Możliwości miały pootwierane drzwi, a za każdym progiem czaił się potwór nazywany niewiadomą. Brak kontroli nad tym wszystkim, chociaż w wiosce panował względny spokój, nie pozwalał mu się w pełni skupić tak, jakby sobie tego życzył, a to tylko napędzało całe to koło niepewności i niezorganizowania. Gdzieś do tego dodajmy truciznę, dziwne barwy aur, o których mówił Perseus i wszystko gmatwało się w supeł, który podczas zabawy kota został rozniesiony po całym domu nicią.
Chciał uwolnić te trytony przywiązane do kamienia i spoglądał na nie dłuższą chwilę z zawahaniem. Chciał im pomóc, uzdrowić. Nie wiedział tylko, jak i przede wszystkim nie wiedział, czy jeśli ich uwolnią to te nie zrobią czegoś, czego wszyscy potem będą żałowali. Co zmusiłoby ich tutaj do obrony magią. Jakie zaś były możliwości tych stworzeń w ich własnym domu - lepiej się tego wystrzegać. W przeciwieństwie do Victorii i Perseusa oni byli nadmiernie aż sprawni pod powierzchnią wody. O ile Victoria by się obroniła, wierzył w to, to przecież Black... przecież on nie zasłużył na to, żeby w ogóle tutaj z nimi tonąć - w jeziorze Windermere. Co dopiero znosić koszmar konieczności walki z trytonami.
Zerkał na Cyrila co rusz. Na jego opatrzone rany, z którymi... przecież NA PEWNO Perseus zrobił wszystko, co mógł, żeby jej pomóc. Prawda? PRAWDA? Niewidzialna dłoń zacisnęła się na jego wnętrznościach na samą myśl, że mogło być inaczej, ale chociaż nie znał się na medycynie to wszystko wydawało się jak najbardziej prowadzić do odpowiedniego wyniku jego zabiegów - do wyzdrowienia młodej selkie. Miał do Cyrila tyle pytań... czy zna inne selkie, czy wie, gdzie je spotkać, jak żyje wśród czarodziei i czemu aż tak im nie ufa. Wszystko to było przytłoczone wioską, w której rządziła nieufność i zawiść. Jak widać nie dotyczyło to tylko świata zewnętrznego, gdzie Śmierciożercy robili to samo... chociaż nie, przecież to nie tak. W końcu oni nie uznawali nawet mugoli za "bliźnich" tylko podgatunek ludzki.
- Cirilu... - Zagaił go, kiedy dogadał już z trytonką ich przepuszczenie. W głosie miał troskę, która płynęła przez wszystkie obawy, jakie posiadał. Przez to, że tu był, że musiało go boleć, że krwawił. - Proszę... jesteś ranny... musisz o siebie zadbać, a nie bojować pod wodą. Twój stan może się pogorszyć. Zajmiemy się już wszystkim, zrobiłeś co mogłeś. Zaufaj mi. - Nawet nie nam, Laurent manipulował słowem przy tym selkie z pełną świadomością tego, co robi. Ponoć liczy się intencja? A może nie. Wiedział, że nie ufa ludziom, więc i nie ufał do końca Perseusowi i Victorii, dlatego też sam starał się być przy jego boku, żeby nabrał pewności, że wszystko jest w jakimś W MIARĘ porządku. - Powinieneś odpocząć na wyspie. Tam nikogo nie ma i jest bezpiecznie. - Bo przecież Geraldine ją sprawdziła i wszystko było w porządku.
Wykonał coś w rodzaju ukłonu przed królem trytonów. Wyglądał... mizernie. I nie chodziło nawet o to, że Laurent widział w tym truciznę - niekoniecznie widział. Wyglądał jak osoba, która się... poddała. Złamany mężczyzna, wojownik, który odłożył swoją broń. Poddał się. Odmienił się, żeby komunikacja nie stanowiła problemu między ich trójką.
- Królu, Twoje królestwo toczy trucizna. Ciril nas tutaj sprowadził mówiąc, że potrzebujesz pomocy. I my potrzebujemy tej pomocy również: oba światy ucierpią, wasz i nasz, jeśli nie zaradzimy temu problemowi. Przelewa się krew trytonów i ludzi. - Wiedział o tym? O tym, co Adria planowała? Być może. - Jeśli niczego nie zrobisz krew nadal będzie rozlewana. Odsuwasz śmierć swoich ludzi jedynie w czasie. - Czy taki Los gotował ciąg wydarzeń dla trytonów? Laurent nie miał pojęcia, bo skąd miałby wiedzieć. Chciał jednak zadziałać na wyobraźnię króla trytonów, żeby wybudził się z tego zastoju i sięgnął po broń. Bronił swój lud i życia ludzi.
W razie co rzucę na tę charyzme
Sukces!
Slaby sukces...